Tributo á memoria e legado de Don Baltasar

O martes 18 de marzo, o ITC converteuse no escenario dunha sentida e profunda reflexión sobre a vida e obra de Don Baltasar Pardal, fundador da emblemática Grande Obra de Atocha. A conferencia, titulada “D. Baltasar, Evanxeo vivo”, foi maxistralmente impartida por Manuel Vázquez Barral, antigo alumno e actual mestre da institución, no marco da cátedra que leva o nome do venerado sacerdote.

Don Baltasar como evanxeo vivido

Vázquez Barral profundou nas diversas facetas de Don Baltasar, lembrando o seu labor como catequista, os seus ensinos e a súa pedagoxía. Fíxose fincapé en que foi “evanxeo vivido expresado na historia de todas as persoas que atopou ao seu paso, especialmente da infancia, os pobres, as mulleres”. Afirmouse que Don Baltasar, co seu ser e actuar, foi unha prolongación de Cristo mesmo e da súa obra. A súa vida intensa, impulsada pola fe, demostrou o humanismo contido na mensaxe cristiá, facendo presente no mundo a novidade sobrenatural do reino de Deus. A súa vida luminosa e sinxela foi e é testemuño da plenitude que ofrece Cristo e escintileo da beleza divina encarnada. Evocáronse a súa vida de oración, o seu sacrificio escondido e o seu exemplo de caridade xenerosa, audaz e heroica como signos e expresión da beleza de la Igrexa.

Exemplo de fe e sacrificio
Para ilustrar a entrega de Don Baltasar, citáronse palabras recollidas da oración fúnebre do Cardeal Quiroga Palacios: “Que profundo convencemento o seu de que a súa vida tiña que ser como unha vela que se esgotaba, que se queimaba en holocausto do Altísimo. Desfaise a vela, consómese a vela, pero aluma e quenta, comunicando luz e calor aos demais. Que convencemento o seu de que el nada, de que Deus e os próximos todo”.
Unha “novelícula” en catro capítulos
Manuel Vázquez Barral estruturou o seu relato como unha “novelícula”, combinando novela e película en catro capítulos. O primeiro, “Obras son amores e non boas razóns”, destacou que o amor verdadeiro demóstrase con accións, citando Mateo 7, 15-20: “polos seus froitos coñecerédelos”. Vázquez Barral lembrou como, aínda que non coñeceu a Don Baltasar persoalmente, sente que este lle acompañou desde a súa infancia, vendo niso unha manifestación da providencia divina. Ademais, subliñou que A Grande Obra de Atocha, xurdida “da nada”, é un exemplo vivo de fe, fundamentada en catro piares: escola, taller, igrexa e “pedras vivas”. En palabras de Don Baltasar, “é grande porque é dos nenos e dos pobres”.
O segundo capítulo, “Un agasallo no faiado”, resaltou a providencia como eixo da vida de Don Baltasar e do relator. Manuel Vázquez Barral narrou o donativo de Dona Valvina Gómez en 1917 e trazou un paralelismo co seu achado en 2004 de antigas películas no faiado do colexio, que mostraban a Don Baltasar en movemento. Este agasallo providencial permitiu recuperar 10 horas da historia da Grande Obra, reforzando a conexión persoal do relator co seu legado.
O terceiro capítulo, “Confiar na divina providencia”, abordou momentos cruciais da vida do relator, como a súa decisión de converterse en mestre da Grande Obra tras superar dúbidas e confiar na providencia. Lembrou tamén a expansión da obra de Don Baltasar, incluíndo fundacións en España e América, e homenaxeou ás Fillas da Natividade de María como piares fundamentais.
No último capítulo, “Don Baltasar, influencer no século XXI”, destacouse a vixencia do seu legado. Don Baltasar creou fogares máis que escolas, fomentou a espiritualidade e brindou educación de calidade, adaptándose aos tempos sen perder a súa esencia. A súa visión pedagóxica priorizaba ao neno como protagonista, guiado por mestres que soubesen acompañar e aprender con el.

Previous articleReunión de traballo de arciprestes e vicearciprestes
Next articleD. Francisco visita as Irmanciñas dos Anciáns Desamparados de Betanzos

RELATED ARTICLESMORE FROM AUTHOR