Español
Galego
A vocación de Juan Manuel é un amencer que non termina de revelar todas as súas cores. Venezolano, peregrino de 37 anos, confesa que cada día descobre un matiz novo nesa chamada que comezou a xestarse entre risas compartidas con seminaristas que visitaban o seu pobo.
Aínda que podería fixar varias datas, sabe que Deus lle falaba desde moito antes, cunha constancia silenciosa. Para el, o seu camiño parécese a unha praia: un lugar libre, sinxelo, onde un pode descalzarse e ser auténtico. Alí identifica o Señor: como brisa que anima, como horizonte que non cansa.
Santa Teresiña do Neno Xesús é o seu faro, e o seu xesto vocacional é a proximidade, esa presenza que consola sen facer ruído. Ao recibir o Rito de Admisión, sente que o seu “si” se volve público e profundo, unha ponte entre a súa historia e a da Igrexa de Santiago de Compostela.
Soña con ser sacerdote para reflectir alegría, para que ao miralo, outros vexan a Cristo. E o seu desexo final resoa como unha pregaria sinxela: amar a Xesús e facelo amar.
Francisco Javier Serrano
Na vida de Francisco Javier, a vocación brotou como unha faísca no medio da dor allea. Venezolano, fillo de encontros xuvenís, descubriu a súa chamada ao escoitar as feridas e esperanzas dos mozos nunha Pascua Nova.
Alí, nas emocións compartidas, sentiu que Deus o convidaba a acompañar, a soster, a camiñar con outros desde a fe. A súa historia ten ritmo de canción: “Irmán entre os homes”, unha melodía que lle lembra que seguir a Cristo é ser testemuña de amor coa propia vida. Libros de cabeceira como o de San Francisco de Asís, acompáñano como compases que sinalan sentido e entrega.
Imaxina o seu camiño vocacional como unha paisaxe onde a montaña, o campo e o mar conviven, reflectindo o seu interior: procura, serenidade e horizonte. Vive o Rito de Admisión con gozo e unha paz profunda, convencido de que a vocación é, ante todo, estar aos pés do Señor, como María en Betania.
Espera achegar á Igrexa sinxeleza, proximidade e fraternidade. Para el, dúas palabras definen o seu destino: esperanza e amor, aquilo que nunca se esgota e sempre renace.
Víctor Leis
A vocación de Víctor comezou cando aínda era un neno que miraba con admiración ao seu párroco, don Aurelio, un home santo cuxa vida deixou pegada no seu corazón. Compostelán, criado entre os ritmos tranquilos da súa parroquia, aprendeu desde pequeno que servir a Deus é, sobre todo, un acto de amor cotián.
Tras a pandemia, unha inquietude silenciosa golpeouno con forza: a sensación de que faltaba algo esencial. E no diálogo sincero co seu sacerdote, atreveuse a dar o paso cara ao seminario. O seu camiño parécese a unha montaña, con subidas duras e descensos necesarios, pero sempre coa certeza de que cada tramo conduce ao alto.
O Rito de Admisión víveo como continuidade e como satisfacción: nada termina, pero algo importante afírmase. Séntese chamado a servir desde a súa limitación, inspirado polas obras de misericordia que lembran que cada acto feito ao máis pequeno, é feito a Cristo mesmo.
Da vida no seminario, atesoura a riqueza da diversidade: idades, culturas e modos distintos que se unen nun mesmo desexo. E garda un consello como lema de vida: “Todo se andará”. Un paso cada día, con esperanza.
Andrés Fernando Figueroa
A vocación de Andrés naceu ao mirar a un sacerdote cuxa vida falaba por si soa. Unha imitación que non foi copia, senón semente. Hoxe vive o seu ano pastoral como quen afina o oído para escoitar mellor a Deus na xente.
Se a súa vocación fose unha canción, sería “Eu veño ofrecer o meu corazón”, porque sente que este camiño consiste precisamente niso: doar o máis fondo dun mesmo sen reservas. Ama os libros, en especial Cen anos de soidade, onde a vida se entrelaza co misterio, e séntese acompañado por San José Allamano, mestre de misión e consolo. A súa paisaxe interior une mar e montaña, un recuncho onde a natureza se mestura coa memoria. O Rito de Admisión é para el un abrazo mutuo: a Igrexa que o acolle e el que se entrega a este territorio para servir.
Se a súa vocación fose un xesto, sería un abrazo real, deses que rompen a soidade contemporánea. A súa palabra é felicidade, porque este camiño lévao precisamente alí. A súa mensaxe é valente: non temer o amor, non temer o risco, non temer a entregar o corazón enteiro. Pois, como di, o corazón non se endosa: ofrécese.
Catro historias, un compromiso
Despedimos este percorrido que nos permitiu asomarnos ao corazón de catro vocacións en camiño. As súas palabras, tecidas de sinxeleza, valentía e gratitude, lémbrannos que Deus fala no pequeno: nunha mirada que anima, nun silencio que orienta, nunha comunidade que abraza e na certeza humilde de saberse chamado.
Juan Manuel, Francisco Javier, Víctor e Andrés continúan o seu paso cara ás Sagradas Ordes, levando consigo o desexo profundo de servir.
Que o seu paso decidido nos lembre que a fe segue acendendo camiños, e que cada vida, cando se ofrece, convértese nun lugar onde Deus atopa espazo para obrar.
