Español
Galego
Neste sentido, sinalou que esa forma de vivir naceu do encontro de Francisco con Cristo crucificado, en quen descubriu un amor que se entrega, acompaña ao ferido e abre camiño ao perdón. Explicou que a pegada de Xesús na vida cotiá faise visible na dispoñibilidade para servir, o coidado das palabras e a xenerosidade para compartir os propios bens.
A paz constrúese nas relacións de cada día.
O arcebispo tamén evocou a carta de León XIV á familia franciscana con motivo do centenario, na que o Papa presentou a Francisco, ao cabo da súa vida, como un home pacificado. A partir da súa chamada a ser «testemuñas desarmadas e desarmantes» da paz de Cristo, invitou a abandonar o rancor, a necesidade de ter sempre razón e a sospeita que impide recoñecer o ben nos demais.
Tamén destacou que escoitar sen humillar, dicir a verdade con caridade e pedir perdón con sinceridade poden abrir camiños de reconciliación. Así, nas comunidades relixiosas, as familias e as parroquias, explicou, a paz constrúese nos xestos cotiáns: á falar con respecto de quen está ausente, aceptar unha corrección ou acompañar a quen atravesa un momento difícil.
Reparar a Igrexa esixe escoitar e asumir responsabilidades.
Ao lembrar a misión de Francisco de reparar a casa de Deus, Mons. Prieto subliñou que esa tarefa segue aberta e require coherencia entre o que a Igrexa anuncia e a vida dos seus membros. Advertiu de que as rivalidades, a dureza no trato e o apego ás propias seguridades danan a credibilidade da mensaxe cristiá.
«Reparar a Igrexa esixe tamén recoñecer o dano causado», sinalou. Neste sentido, o arcebispo pediu escoitar a quen o sufra e asumir responsabilidades. Lembrou ás persoas que se afastaron porque atoparon indiferenza cando necesitaban acollida, recibiron xuízos cando esperaban comprensión ou foron feridas despois de depositar a súa confianza. As súas historias, sostivo, reclaman verdade, xustiza e un coidado expresado en feitos.
Estendeu esa responsabilidade ao coidado da creación. A mirada crente de Francisco, explicou, invita a vivir con sobriedade, agradecer recibir e pensar nas xeracións futuras. O uso da auga, a terra, os alimentos e a enerxía forma parte dese compromiso cotián co próximo.
Ao concluír, presentou o tránsito do santo como un testemuño de esperanza. Francisco coñeceu a enfermidade, a fraxilidade e o sufrimento, pero mantivo a súa confianza en Deus. Desde esa experiencia, o arcebispo pediu que o centenario deixase froitos concretos: unha reconciliación aprazada, unha presenza máis fiel xunto a quen está só ou unha maior liberdade para compartir. Así, expresou, a súa memoria podería converterse en «Evanxeo vivido entre nós».
