"Que creza unha nova humanidade reconciliada no amor”: o rogo de León XIV a unha Canarias feita terra de unión

Á tardiña, o Estadio de Gran Canaria transformouse nun lugar eucarístico. #León XIV presidiu alí a Misa da Vixilia do Sacro Corazón de Jesús na que foi unha liturxia con aderezo canario que se lembrará: o bucio guanche, o tambor, o Arrorró e a indumentaria tradicional das illas da provincia entrelazáronse con peticións en catro linguas e bandeiras de distintos recunchos do mundo. Antes de despedirse rumbo ás Palmas, o Papa deixou un desexo: «Que creza ao noso ao redor unha nova humanidade, reconciliada no amor».

Soou primeiro o bucio. Esa vella buguina mariña dos antigos poboadores das illas canarias, o mesmo co que durante séculos chamábase de rocha a rocha, rachou o aire do estadio e, tras el, irrompeu un tambor que fixo retronar o corazón de moitos. Ese Gloria soaba a Canarias. Ata ese momento, o recinto (repartido en tres espazos para acoller a cuantos quixeron estar) fora unha marea de xente pletórica, emocionada, riseira, que minutos antes soubera tamén gardar un silencio belo, á espera da Eucaristía.

León XIV chegou ao estadio mentres soaba o Himno de Canarias, e a vila de a provincia que viñera desde Forteventura, Lanzarote, A Graciosa e Gran Canaria envolveuno. Nos ollos de moitos brillaba a conciencia dun acontecemento sen precedentes: o Sucesor de Pedro pisaba por primeira vez estas illas, un recuncho apartado do resto do mundo que, con todo, foi durante toda a historia ponte entre continentes. Minutos antes de que o Papa avanzase en procesión solemne cara á altar, todo o estadio rezou unido ante a Virxe do Pino, patroa da illa, levada ata alí xunto ao Cristo de Telde.

E entón o Papa saudou: «O Señor sexa convosco».

Poucas veces unha liturxia papal estivo tan tecida coa identidade dun pobo. A Orquestra Filarmónica de Gran Canaria e os seus coros debullaron a Misa Canaria de Luis García Prieto, composta sobre temas populares: o Gloria, co seu pulso de bucio e tambor, e un Cordeiro de Dios que recollía a melodía doce do Arrorró, esa nana coa que as illas durmiron aos seus fillos durante xeracións. O máis fondo de Canarias servía todo o máis sagrado.

Nas ofrendas, unha familia avanzou cara á altar ataviada coa indumentaria tradicional da provincia das Palmas, trouxen do século XVIII de barqueira e de campesiño grancanario, levando consigo aos seus fillos pequenos. E desde o local ao internacional, nas peticións rezouse en español, en inglés, en francés e en wolof, a lingua de quen cruzou o Atlántico desde Senegal e hoxe son parte desta terra. Polas bancadas ondeaban bandeiras de Filipinas, China, Venezuela, Cuba… este mapa improvisado deixaba ler sen palabras, que Canarias é terra de unión, casa de moitos pobos.

Na súa homilía, León XIV detívose no Corazón de Cristo. Lembrou que Dios ama gratis, sen cálculo nin mérito previo, «por puro amor», e que desa caridade brota a nosa propia vocación de amar. Citando ao Papa Francisco, propuxo o camiño máis sinxelo e máis esixente: «devolver amor por amor», traducindo a medida infinita do amor de Dios na xenerosidade con que se serve, cada día, aos máis necesitados, indefensos e incapaces de devolver nada a cambio. «Precisamente como ocorre nesta illa, na acollida, no compartir, no don desinteresado».

Pero advertiu que a caridade non pode quedarse en asistencialismo. Como Jesús ao paralítico, hai que dicir ao que sofre «levántate, colle a padiola e bota a andar»: acompañar para que cada persoa se poña en pé e intégrese con dignidade. Non esqueceu, nunha xornada marcada polo mar, pedir oración polos irmáns que perderon a vida nas súas augas. E pechou invitando á humildade do Corazón de Cristo, con santo Agustín: onde hai humildade hai amor, e onde hai amor hai paz. O seu anhelo final foi unha súplica polo mundo enteiro: que cesen as guerras e creza «unha nova humanidade, reconciliada no amor».

Ao termo da celebración chegou o momento da despedida, e houbo moita proximidade ao Sucesor de Pedro co seu pobo canario. O bispo de Canarias, monseñor José Mazuelos, resumiuno cun sorriso: aos españois gústannos os lemas, díxolle ao Papa, e regaloulle o seu «Papa León, querémosche un montón», que o estadio enteiro fixo propio. Despois, a bancada rompeu a cantar o icónico «Pío Pío», ese berro de xúbilo co que os grancanarios celebran neste mesmo estadio, convertido agora en aclamación ao Pontífice.

Cando León XIV partiu cara ás Palmas, a noite empezara a caer xa sobre Gran Canaria, quedaban no aire o eco do bucio, as bandeiras de tantos lugares e a certeza de que aquela tarde, nunha illa ponte entre mundos, o Corazón dun pobo insular xunto ao sucesor de pedro latexara ao ritmo do Arrorró.