Español
Galego
Pero a fe non queda paralizada ante o poder do mar. Cremos en un Deus que somete o caos, pon límite ao mal e abre un camiño cando parece impoñerse a morte. Así o experimentou a vila de Israel, ao atravesar o Mar Rojo para saír de a escravitude e camiñar cara á liberdade (cf. Ex 14,21-31). E así o contemplamos en Cristo, que camiña sobre as augas e, ante a tormenta, pronuncia unha palabra soberana: «Cala, enmudece!» (Mc 4,39; cf. Mt 14,25-27). Esa voz segue resoando contra as forzas que devoran, escravizan e descartan a tantos irmáns nosos. Aí onde Cristo manda calar ao mar, a Igrexa non pode permanecer muda ante quen é abandonados as súas augas.
Grazas, Tito, polo teu testemuño; e tamén a ti, María, por lembrarnos o que Cáritas, as parroquias e tantas persoas fan a diario. As súas palabras móstrannos onde comeza a conversión da mirada: cando o migrante deixa de ser “un máis”, deixa de ser unha categoría e unha cifra. Só entón comprendemos que esa nena podería ser a nosa filla, eses rostros parte da nosa familia; e entón, a conciencia queda sen escusas. A misericordia comeza con xestos pequenos: ás veces cunhas cantas galletas e un pouco de leite; outras, con cinco pans e dúas peces (cf. Mt 14,17-21). Non se trata de resolvelo todo, senón de poñelo todo en mans de Dios e de estar presentes alí onde o ser humano sofre, onde os recursos non bastan e non hai un idioma común, pero onde aínda poden falar os xestos. Grazas de corazón a cuantos súmanse a os rescates, á acollida e ao acompañamento, dando testemuño de que a misericordia concreta pode salvar e cambiar vidas.
Querida Blessing, aínda que hoxe non estás aquí, a túa voz si. Grazas por compartirnos a túa historia. O teu nome significa bendición, e lémbranos que cada vida humana é unha bendición de Dios. Ninguén pode comprala, vendela, usala ou descartala, porque en cada persoa resplandece a imaxe e semellanza de o Creador (cf. Gn 1,27). Dixéchesnos que te fuches do teu país non porque quixeses, senón porque non había outra opción. Nas túas palabras escoitamos o drama de tantas persoas obrigadas a partir porque a pobreza, a guerra, a ameaza ou a explotación pecháronlles todos os camiños.
Querería que esta mensaxe chegue ata ti e a tantas mulleres vítimas de trátaa e a explotación: se outros puxeron prezo ao teu corpo, Dios non deixou nunca de mirarche como alguén invaluable. Se quixeron encerrarte nun pasado de dor, Dios segue pronunciando sobre ti unha promesa de futuro. Se te trataron como unha cousa, a Igrexa quere dicirche hoxe: es filla e irmá, es bendición. A túa vida non é de quen che danou; o teu corpo non é de quen se aproveitou de ti; os teus días non pertencen a quen quixo encadealos ao medo. A túa vida pertence a Dios e conserva unha dignidade que non poden arrincarche. E nós queremos camiñar contigo ata que esa verdade volva sentirse máis forte que a dor.
Queridos migrantes: antes de dicirlles calquera outra palabra, quero inclinarme ante a súa dignidade. Non son números nin expedientes. Vostedes son persoas cunha familia e unha casa deixada atrás; con soños que ninguén ten dereito a desprezar. Pero tamén quero dicirlles que a súa vida debe ser protexida. Non entreguen a súa existencia a quen comercian con ela. Non lles crean a quen promete paraísos doados a cambio do seu corpo, de diñeiro, de silencio ou da súa liberdade. Esas falsas promesas son “cantos de sirenas”, son industrias de morte.
Este drama debe converterse en exame de conciencia: para as nacións de orixe, que deben crear condicións de paz, xustiza e desenvolvemento; para as nacións de tránsito, chamadas a protexer e non a deixar aos débiles en mans de redes criminais; para Europa, que non pode proclamar a dignidade humana e acostumarse a que o Mediterráneo e o Atlántico sexan cemiterios sen lápidas; para a comunidade internacional, chamada a unha cooperación eficaz e perseverante.
Tamén a Igrexa debe deixarse interpelar. A acollida do migrante non pode ser algo secundario nin delegada unicamente a algúns voluntarios. Axeonllámonos ante o altar para adorar a Cristo presente en a Eucaristía, de quen recibo a forza e o motivo para vivir a caridade; por iso, non podemos logo “pasar de longo” ante os caiucos e as pateras, pois da oración brota todo servizo e a ela volve todo compromiso (cf. Lc 10,31-32).
Desde esta illa, querería que a voz de quen falou hoxe alcanzase a quen ten nas súas mans responsabilidades decisivas —autoridades civís, parlamentos, gobernos e organizacións internacionais—, e tamén a as comunidades cristiás, ás demais tradicións relixiosas e a todos os homes e mulleres de boa vontade. Non basta xestionar chegadas, distribuír cifras, reforzar fronteiras ou lamentar as mortes cando xa ocorreron. Cada barca que chega non trae só migrantes; trae consigo unha pregunta: que mundo construímos, se tantos irmáns teñen que arriscar a morte para buscar vida?
