Español
Galego
Nunha mañá calorosa o campo de Tor Vergata transformouse nunha pradería de almas novas. Decenas de miles de peregrinos, chegados dos recunchos máis diversos do planeta, reuníronse para a celebración eucarística que coroa os actos centrais da Xornada Mundial da Mocidade.
O Santo Padre retomou o fío espiritual iniciado na vixilia do día anterior e teceuno con imaxes de vida e resurrección. León XIV convidou os mozos a camiñar como os discípulos de Emaús, recoñecendo a Cristo no partir do pan, deixando que a Pascua abra os seus ollos e transforme os seus corazóns.
“Non estamos feitos para unha vida onde todo é firme e seguro, senón para unha existencia que se rexenera constantemente no don, no amor”, dixo o Pontífice, evocando a imaxe do campo que se renova mesmo baixo a terra xeada do inverno.
Nese espírito, León XIV abordou sen medo temas que ás veces se esquivan: a finitud, o baleiro existencial, o absurdo. Pero lonxe de quedar no diagnóstico, propuxo unha saída: non silenciar a sede, senón mirala de fronte, deixar que nos leve —como nenos curiosos— a asomarnos ao misterio de Deus.
“O noso corazón ten sede”, afirmou. “E esa sede non é enfermidade: é sinal de que estamos vivos”. Citou a Santo Agostiño, cuxa procura incansable de Deus ecoou entre os mozos como un eco actual: “Gustei de ti, e sinto fame e sede; tocáchesme, e abraseime na túa paz”.
O Papa tamén lembrou con tenrura os días previos, nos que os mozos compartiron música, arte, oración e confesión, e reafirmou unha mensaxe simple pero radical: non é no que acumulamos onde acharemos a plenitude, senón no que compartimos con alegría. “Comprar, acumular, consumir non é suficiente. Necesitamos alzar os ollos, mirar ao alto”, subliñou, dirixindo a mirada cara ás “cousas celestiais” que dan sentido ao cotián.
León XIV apelou á herdanza dos santos novos —Pier Giorgio Frassati e Carlo Acutis, próximos á canonización— como modelos de vida sinxela e luminosa, e lembrou con emoción as palabras de San Xoán Paulo II, quen anos atrás nese mesmo campo alentou os mozos para aspirar á santidade: “Non se conformen con menos”.
O Papa concluíu encomendando a todos a María, a Virxe da esperanza, e animándoos a ser testemuñas do Evanxeo nos seus países de orixe. “Co entusiasmo da vosa fe, contaxien ao mundo”, dixo.
Lembrou os mozos de Gaza, de Ucraína e de todas as terras feridas polo estrondo da guerra, e a Pascale, que faleceu repentinamente de camiño a Roma, e María, que non puido comezar a viaxe.
O Papa mirou tamén cara a adiante: cara a Seúl, Corea do Sur, onde en 2027 terá lugar a próxima Xornada Mundial da Mocidade. O Papa non esqueceu os mozos coreanos, que xa ondean con orgullo a súa bandeira en Roma, como preludio do que virá.
E, sobre todo, o pensamento diríxese con delicadeza cara a quen non puideron chegar. Mozos de países pechados ao mundo, de realidades onde simplemente saír era imposible. Aínda que ausentes fisicamente, o seu anhelo, a súa fe silenciosa, estivo presente en cada xesto, en cada canto, en cada oración.
E así, entre os aplausos, as bágoas e as miradas ao ceo, a homilía converteuse en algo máis que un discurso: foi unha semente lanzada á terra fértil do corazón da mocidade. Porque, como lembrou o Papa, o Evanxeo florece alí onde hai sede, onde se busca máis, onde se vive coa esperanza posta en Cristo.
