Español
Galego
Baixo o ceo cálido do verán romano, máis dun millón de mozos, entre eles centos chegados desde Santiago de Compostela, congregáronse en Tor Vergata para vivir a Vixilia e a misa de envío do Xubileu da Mocidade. O que ocorreu alí non foi só un encontro masivo, senón unha sementa silenciosa de algo profundo: o desexo de vivir con sentido, de alzar a mirada máis aló do ruído e a rutina.
O Papa León XIV presentou aos mozos un camiño alternativo ao que impón a sociedade actual. En lugar de seguir a inercia do consumo e a posesión, convidounos a construír unha existencia baseada na xenerosidade, no gozo de compartir e na capacidade de acoller ao outro cun corazón aberto. Asegurou que a plenitude non habita nos obxectos que acumulamos, senón nas relacións que cultivamos, nos xestos que nos achegan aos demais e ao sacro.
O Pontífice convidounos a non resignarse ao cómodo nin ao seguro. Afirmou que non se nace para a quietude do previsible, senón para a vertixe do amor que se renova. Chamou a descubrir a beleza dunha vida aberta ao don, capaz de perdoar, de ser paciente, de construír paz. Para iso, propuxo ferramentas concretas: a oración silenciosa, a adoración profunda, a comuñón como alimento, o perdón como punto de partida, a caridade como estilo de vida.
Durante o Xubileu, os mozos non só rezaron: dialogaron, crearon, xogaron, compartiron a súa cultura e a súa fe. No Circo Máximo, moitos se achegaron ao sacramento da reconciliación, como quen deixa atrás un peso para volver camiñar lixeiro. Alí, no silencio dunha confesión, acendeuse unha nova luz de esperanza e renovación.
O Papa lembrou a dúas testemuñas luminosas, mozas como eles, que pronto serán santos: Pier Giorgio Frassati e Carlo Acutis. Non como modelos afastados, senón como compañeiros de camiño, que souberon vivir o ordinario cun lume interior.
Así concluíu a vixilia: coa certeza de que a santidade non é unha cima afastada, senón unha forma valente e alegre de vivir o cotián.
El Papa recordó a dos testigos luminosos, jóvenes
