Español
Galego
Non era Omella, por tanto, quen estaba esperando ao Santo Padre. A Abadía de Montserrat atópase xeograficamente na diocese de Sant Feliu de Llobregat e por iso acudiu ao seu encontro o bispo Xabier Gómez, xunto ao abade da comunidade, o benedictino Manuel Gasch i Hurios. «Que todo o que chegue como visitante se vaia como peregrino», dicía entón o pai Gasch na súa benvida. Nada é casualidade: para os monxes benedictinos a hospitalidade é un deber sagrado. E entre os muros desta comunidade monástica xa había ganas de exercitar esta virtude. Se España enteira leva esperando quince anos a visita do pontífice, en Montserrat aguantaron pacientemente desde 1982, cando o Papa Juan Pablo II, na súa primeira Viaxe Apostólica a España, peregrinou á Abadía.
Neste salto de pontífices, este tender unha ponte entre os sucesores de Pedro, hoxe foi #León quen renovou o seu entusiasmo por este «faro da cultura cristiá de Occidente». Na abadía que leva un milenio ensinando a xeracións enteiras a levantar a mirada cara a Dios, León XIV uníase ao rezo do Santo Rosario cos fieis. Como Pedro facía cos primeiros discípulos que, tras a Ascensión do Señor, permanecían unidos en oración xunto a María; hoxe, unidos ao seu sucesor, tamén a Igrexa reuniuse a orar ao redor da Nai. A mera presenza do Santo Padre chegaba así ao corazón dunha peregrinación que tivo algo de regreso. Trece anos despois da súa última visita a Montserrat –entón como Robert Francis Prevost, hoxe como León XIV–, este agostiño volvía atoparse coa mesma advocación da Virxe á que aprendera a querer durante os seus anos de misión no Perú. E ante a Virxe que xa rezara moito antes de imaxinar que un día sería o sucesor de Pedro. León regresou como peregrino, pero tamén como pastor de la Iglesia universal. E, con todo, a escena conservaba algo profundamente sinxelo: a dun fillo que volvía poñerse baixo a mirada da súa Nai.
Ás 12:05hs o pequeno papamóvil pasaba o arco do patio exterior da Abadía e comezaba o seu percorrido entre os fieis. Cada quince segundos, por orde da Xendarmería Vaticana –ou por mandato de tantas nais emocionadas– paraba o Papamóvil e monseñor Edgard Rimaycuna, secretario privado do Papa, chanceaba con Fabrizio, condutor do vehículo. En efecto, a ambos os dous lados do banco Papamóvil o Santo Padre quedaba sorprendido pola cantidade de bebés e nenos que reclamaban dalgunha forma, coa súa presenza flotante, a bendición.
Nesta peregrinación, León XIV pecha ademais outro círculo da historia, outro salto pontificio: grazas ao fervor dos fieis cataláns, en 1881 o Papa León XIII declarou á Virxe de Montserrat Patroa de todas as dioceses catalás, concedendo ademais a súa coroación canónica. E, aínda máis, a visita de León XIV coincide providencialmente coa conmemoración deses mil anos de vida monástica na montaña. A fundación da Abadía remóntase ao ano 1025, cando o Abade Oliba, bispo de Vic e abade do Mosteiro de Santa María de #Ripoll, enviou a un grupo de benedictinos a fundar o mosteiro en Montserrat.
Tras a benvida oficial, ás 12:23hs comezaba o rezo do Santo Rosario. Un dos monxes benedictinos, co seu discreto rosario entre as mans, comezaba cos misterios gloriosos. E misterio tras misterio, a asemblea, encabezada polo Santo Padre, foi percorrendo a vida de Jesús a través daqueles acontecementos que a Virxe contemplou de cercado. #León XIV, silencioso e recolleito, facía entón como María no Evanxeo: conservaba todas estas cousas, meditándoas no seu corazón.
Pasadas as 12:50hs, e terminado xa o Santo Rosario, #León XIV saudou a todos os presentes cunha mensaxe de agradecemento e unha petición á súa Nai:
«Estou contento de poder vir aos pés da Moreneta para encomendarlle, cheo de confianza na súa intercesión maternal, o meu servizo petrino e a misión de la Iglesia no mundo que clama pedindo xustiza e paz. A Moreneta sempre me acompañou». Acordándose de Santo Ignacio de Loyola, «que neste suxestivo lugar, despois dunha noite en oración ante a Virxe, entregou as súas armas de cabaleiro, momento que marcou o inicio dunha vida nova ao servizo de Xesucristo», León XIV pediu a todos os peregrinos reunidos xunto á comunidade monástica que se transformen as armas: «Depoñamos hoxe aos seus pés as corazas que endureceron aos poucos o corazón». Ao que engadiu: «Alcemos a mirada a María e supliquémoslle que nos axude a revestirnos unicamente coas armas de Dios».
Na súa intervención, o Santo Padre afondou na mensaxe de paz que leva caracterizando o seu ano enteiro de pontificado, e que verniza dalgunha forma todas as súas palabras nesta Viaxe Apostólica a España: «Consideremos tamén como a Virxe, na súa man dereita, sostén a esfera do mundo, signo do seu coidado materno, porque o mundo enteiro ten cabida no seu corazón. Ela invítanos a recoñecernos irmáns e irmás, onde ninguén quede excluído e onde a comuñón sexa máis forte que toda división».
Nesa mesma liña, desde esa confianza filial, o Papa invitou aos presentes para volver a mirada cara ás palabras que María pronunciou en Caná: «Facede o que El vos diga». Unha chamada que conduce sempre cara a Cristo. Porque o Neno que María sostén nos seus brazos «non leva armaduras» e será El quen salve ao mundo con «a forza desarmada e desarmante do amor».
Co aplauso dos poucos miles de peregrinos reunidos fronte ao atrio da Abadía, a Escolanía de Montserrat entoou dous himnos marianos: sálvea Regina «d’ecos», do pai Cererols, e o tradicional Virolai de Jacint Verdaguer e Josep Rodoreda. Se antes soaba con xolda polo improvisado canto dos peregrinos, agora eran as voces brancas dos escolanos as que impregnaban o ambiente de recollemento. Silencio entre estas rochas, emoción contida nos rostros. #León XIV entón subía a escaleira para achegarse a verenar a Imaxe da Moreneta. Un berro compartido no exterior da Abadía: «Visca a Moreneta!».
Como colofón da visita, que foi máis ben a peregrinación dun fillo, León XIV asomouse a un balcón engalanado de flores. Aproveitándose do seu xénero literario favorito, que non é a encíclica nin a homilía senón a improvisación, o Santo Padre acendeu o ánimo dos fieis: «Grazas por estar aquí. Grazas por esta fermosa manifestación de fe! Aquí estamos todos unidos, nunha soa familia, acollidos baixo a nosa nai de Montserrat». Co seu medio sorriso, León XIV continuou: «A alegría, o entusiasmo e o profundo sentido de fe que estamos a vivir nestes días, primeiro en Madrid, agora en Cataluña e proximamente nas Illas Canarias, reflicte ese desexo de encomiar a Dios e de dar grazas a deus».
E nesta acción de grazas súa, ante a explosión de emoción de nenos, familias e maiores, o Santo Padre rematou: «Grazas á comunidade dos monxes, que reciben a todos os peregrinos que veñen rezar á nosa Señora. E grazas a cada un de vós, que estades aquí está mañá para lembrar a todos en Cataluña, España e o mundo, que a fe dá vida, que a fe dá esperanza. Grazas!». Coa alegría de ida e volta de volver a casa algúns anos despois, e coa ilusión por recibir ao Pontífice, o encontro de #León XIV na Abadía de Montserrat hase selado cun refacho de saúdos e aplausos que evidenciaban, unha vez máis, a poderosa certeza desta Viaxe Apostólica: en España León XIV está na casa.
Texto: Julia Nieto Sánchez | Pablo Mariñoso de Juana
Fotografías Texto: Pablo Mariñoso de Juana
Fotografías galería: Pep Daude | Pablo Mariñoso de Juana
