O Camiño Penitenciario: cando a esperanza viste hábito de peregrino

  • IV edición do Camiño de Santiago Penitenciario: 289 peregrinos, entre internos, funcionarios, voluntarios, capeláns e delegados, chegaron a Santiago no Camiño Penitenciario.
  • Juan González-Redondo subliñou como, por unhas horas, os internos deixaron de ser etiquetas para camiñar como irmáns e sentir a fraternidade do Camiño.
  • Pilar Farjas afirmou que cada persoa ten a capacidade de recomezar, reforzando a dimensión social e de esperanza.
  • Na invocación ao Apóstolo, durante a Misa do Peregrino, internos, voluntarios e funcionarios pediron apoio e guía para superar dificultades e reconstruír as súas vidas.
Santiago de Compostela espertou esta mañá entre a néboa, aínda que a bruma non logrou ocultar a determinación de quen camiñaba guiados pola esperanza ata a tumba do Apóstolo. Na IV edición do Camiño de Santiago organizado pola Pastoral Penal, volveu facer presente o espírito da peregrinación: reflexión, oración e encontro compartido.
Un total de 289 peregrinos, entre eles 140 internos de 17 centros penais de toda España, converxeron nun mesmo destino. Por unhas días, todos recoñecéronse no camiño compartido, atopando en cada paso un espazo de liberdade e de comuñón co Apóstolo.

Funcionarios, voluntarios de Pastoral Penal, capeláns e delegados camiñaron xunto a eles. Ombreiro con ombreiro, sen etiquetas, foron tecendo senllas comúns a través de distintos itinerarios —o Sanabrés, o Portugués, o Primitivo, o Francés— ata confluír no Monte do Gozo.

Alí esperábaos o arcebispo de Santiago, monseñor Francisco José Prieto Fernández, que os acolleu cunha mensaxe chea de fondura: a peregrinación, dixo, non podía reducirse a un simple carreiro de pedra e terra, porque en cada paso escondíase unha viaxe interior no que a esperanza se erixe como compañeira fiel.

O prelado compostelán animounos entón a contemplar o Camiño como espello da propia existencia. Lembroulles que, ao longo das xornadas, aprenderían a lección máis valiosa do peregrinar: que ninguén alcanza a meta en soidade. A compañía, insistiu, alixeira o peso da marcha e abre horizontes que serían imposibles de alcanzar de maneira illada. Así tamén a vida, concluíu, só cobra sentido cando se percorre en común, cando a presenza do outro se converte en apoio e en promesa de futuro.
Non quixo deixar a énfase unicamente na chegada física a Santiago. Sinalou que a meta non se atopa na pedra da catedral, senón na capacidade de abrir novos horizontes. O Camiño, afirmou, non termina na praza do Obradoiro, senón que comeza de novo cada día, como un éxodo que convida a vivir con dignidade e liberdade máis plenas baixo a mirada de Deus.

Finalmente, dirixiu a súa atención aos peregrinos —internos, funcionarios, voluntarios— para desexar que o aprendido non quedase nunha emoción pasaxeira. Animounos a que a esperanza nada no Camiño fose unha forza constante, capaz de sostelos mesmo nos momentos de fracaso, lembrándolles que, máis aló das dificultades, sempre existe un sentido para seguir camiñando.

Desde ese alto do gozo partiron xuntos os últimos quilómetros. Ao chegar á catedral, a Misa do Peregrino presidida por monseñor Agrelo converteuse en invocación colectiva: voces que pedían liberdade, dignidade, traballo, teito, e sobre todo, esperanza. “A nosa historia non sempre foi de éxitos —rezaron—, pero a esperanza non defrauda. Chámanos a derrubar muros, a superar medos, a acompañar soidades”.

O eco desas palabras prolongouse no Seminario Maior de San Martiñon Pinario, onde os grupos compartiron testemuños, emocións e silencios cargados de verdade. “Sentímonos persoas, non recluídos”, confesou un interno. O capelán de Teixeiro, Juan González-Redondo, resumiu o sentir común: “Vivimos a experiencia de normalidade, esquecendo etiquetas e camiñando como irmáns”.

Cáritas Diocesana de Santiago, presente coa súa directora Pilar Farjas e un equipo de voluntarios, volveu subliñar a esencia do Camiño: “Ninguén está definitivamente excluído. Cada persoa ten a capacidade de recomenzar”.

O Camiño Penal non foi só un itinerario físico. Foi, para moitos, a primeira bocanada de liberdade tras anos de peche, unha reconciliación consigo mesmos e co mundo. Nese tránsito breve pero intenso, a Igrexa lembrou que a súa misión non é só espiritual, senón tamén social: acompañar, sandar feridas, devolver dignidade.

 

Previous articleA segunda xornada do Congreso Mariano afondou nos misterios do Rosario e a devoción mariana
Next articlePresentación da UPA Oroso-Sigüeiro

RELATED ARTICLESMORE FROM AUTHOR