Madrid está a acoller estes días unha multitudinaria celebración eclesial con motivo da visita do Papa a España, na que estivo presente unha ampla representación da Arquidiocese de Santiago de Compostela.
Encabezados polo arcebispo de Santiago, Mons. Francisco José Prieto Fernández, numerosos fieis composteláns desprazáronse ata a capital de España para participar nos distintos actos programados. Entre eles destacou un grupo de máis de 300 mozos, coordinados polo delegado de Pastoral Xuvenil, Javier García, xunto con outros delegados diocesanos.
Os peregrinos galegos participaron na vixilia celebrada na xornada do sábado, un dos momentos máis significativos do encontro, compartindo oración, testemuños e experiencias de fe con miles de mozos e fieis procedentes de diferentes dioceses.
Así mesmo, a delegación compostelá tomou parte na solemne celebración da Eucaristía do Corpus Christi celebrada o domingo, presidida polo Santo Padre, nun ambiente de profunda devoción e comuñón eclesial.
León XIV xa está en Madrid, e non hai madrileño que non se diera conta da presenza do pontífice nin acompañante do séquito papal que non quedase atónito ante o recibimento da capital. Á primeira hora da mañá os quioscos da cidade vendían a bufanda oficial do Papa, coma se o gran evento do día, nas postrimerías da Praza de Lima, fose un derbi, seica unha final de Champions, ou coma se o Real Madrid recibise o anuncio dun novo adestrador. Máxima expectación xunto ao Bernabéu.
Foto: Marcos Nogales
Era un grupo de monxas, nun babel de cores, o que inauguraba a xornada, case de madrugada, rezando o Rosario nunha parada de autobús. Madrid contén o seu alento desde primeira hora, pero con esa contención multitudinaria: o bulicio da capital peonalizouse e os nenos corrían pola Castellana, mentres outros ondeaban as súas bandeiras desde os balcóns. España vestiuse de gala para a ocasión. E de fondo, nas rúas contiguas á Praza de Lima, soaban cánticos. Un destes coros improvisados, con cantoras de avanzada idade, entoaba alegremente aquilo de «Xuntos como irmáns, membros dunha Igrexa».
E aínda que a partir das 16:00hs da tarde abríanse as portas para acceder á multitudinaria Vixilia do Santo Padre cos mozos, non foi ata as 18:30hs, cunha puntualidade inusual, que empezou o festival musical co que España quentaba os motores para recibir a León XIV. Nas grandes pantallas distribuídas un vídeo invitaba os centos de miles de peregrinos a alzar a mirada. Soou o himno oficial unha e outra vez, ao ritmo que os bispos e demais autoridades ían ocupando as cadeiras, e os últimos peregrinos avanzaban polos corredores. A asistencia superou todas as expectativas.
Foto: Marcos Nogales
Así comezou a pasar polo escenario un ramallete de artistas. Se as primeiras cancións en soar abrían o festival con letras como «Como o Pai me amou, eu ameivos» ou «Ninguén te ama como eu», ao pouco tempo soaron a todo volume temas máis actuais. Antonio José, Lola Tuduri, Inazio ou Mälmo sobre a inmensa tarima instalada fronte ao estadio Bernabéu. Miles de persoas cantaban «Un venres de xaneiro» ou «Matar a pena». Cada un no seu sitio, pero todos cantando riseiros agardando a chegada do Santo Padre.
Pasadas as 19:30hs comezaba o rezo do Santo Rosario tras entoar un himno á Virxe da Almudena. A celebración deixou espazo á oración. Alternando cada misterio –os Luminosos– con testemuños variados, o rezo creou entre a multitude un espírito de recollemento, á vez que estivo guiado por un desacostumbrado fío artístico: nas pantallas, cinco obras do Museo del Prado ilustraban o rezo mariano: do «Bautismo de Cristo», do Greco, a «A Última Cea», de Juan de Juanes, pasando pola pintura flamenca de Willem Van Herp. E terminado o Rosario, foi a música de Teu a que volveu a sintonizar á multitude co ambiente festivo. Unha certeza percorría entón a capital: o Papa estaba cerca.Cos nervios a flor de pel, ás 20.35, ao comezar os compases do himno da Visita –«Alzo a mirada»–, os centos de miles de peregrinos congregados estalaron nun estrondo de alegría: #León XIV aparecía nas pantallas iniciando o seu camiño ata o escenario central no Papamóvil. Riseiro e próximo, afable e xeneroso. E en primeira fila, diante da ministra Ana Redondo, diante do alcalde José Luis Martínez Almeida, diante do presidente da Conferencia Episcopal Española, don Luis Argüello, e ata diante do Secretario de Estado vaticano monseñor Pietro Parolin, formouse unha fila de nenos que abarrotaron o valo. Tras unha carreira imposible, eran eles os protagonistas do primeiro encontro con León XIV.
Foto: Marcos Nogales
Pero a súa chegada fíxose de rogar. O percorrido co Papamóvil alongouse durante máis de dez minutos, precisamente con paradas intencionais do Santo Padre para bendicir aos máis pequenos. Era doado velo nunha desas pantallas cun bebé en brazos, seica apertando a man dunha nena. Ás 20:46hs baixouse, á dereita do escenario para saudar precisamente a fieis, familias e, de novo, nenos. Deixade que os nenos se acheguen a el, en fin. O fío musical, obra dunha xigante orquestra, resoou nas rúas de Madrid durante case vinte minutos ininterrompidos, ata que ás 20:48hs León XIV subiu ao escenario.
«De Madrid ao ceo»
O cardeal da capital, José Cobo, fixo gala dun punto de madrileñismo: «De Madrid ao ceo» foi a benvida ao Papa. A emoción estaba servida, e don José logrou dar na tecla: «Mirar o ceo, mirar alto, e alzar a mirada. Para recoñecer o que o Espírito segue facendo na súa Igrexa. Para escoitar a voz do Señor». E cunha voz algo crebada pola emoción, quixo trasladar a #León XIV o que a calquera de nós gustásenos dicirlle: «Santo Padre, grazas por vir axudarnos a levantar a mirada. Grazas por confirmarnos na fe. Esta é a súa casa». Madrid, España enteira e o noso corazón. O Papa soubo facerse un oco.
Tras unha actuación do musical «Godspell», o silencio alagou Madrid, porque León estaba a piques de ruxir. Nese ruxido manso seu, o pontífice quixo improvisar un saúdo: «En primeiro lugar, un saúdo a todos vós. Grazas por estar aquí, e grazas por compartir a fe con todo Madrid e con todo España». Os aplausos fixéronse aínda maiores cando, nas súas primeiras palabras, tivo un arrebato de pastor, feliz de ver as súas ovellas entusiasmada: «Non teñades medo, xamais, a unha vocación á vida sacerdotal ou á vida relixiosa».
Foto: Marcos Nogales
León XIV, nas preguntas expostas polos mozos madrileños, propuxo tres modelos de santidade: San Xoán Crisóstomo, Santo Tomás de Villanueva e Santo Toribio de Mogroviejo. «Escollede modelos de vida boa, que resulten atractivos tanto para vós como para os demais». Vivir unha vida contaxiosa, imitar os modelos valiosos, comprometerse cos grandes ideais. Son as tarefas dunha xeración. E se monseñor Cobo acolleu como todos quixésemos facelo, Miriam, novo da parroquia Santa Teresa de Xesús, de Tres Cantos, obxectou o que todos queriamos obxectar: «Santo Padre, as dúbidas e o medo impídennos preguntarnos que quere Deus de nós. Que considera que nos axudaría a recoñecer a voz de Dios entre outras moitas voces?».
León XIV propuxo un tríptico de vida cristiá, todo un programa de vida para os mozos. Primeiro, o Santo Padre pediu a todos os mozos escoitar a Deus a través do silencio: «No silencio comprendemos que as ideoloxías pasan, mentres a verdade permanece». E aínda que «algunhas voces enganan os nosos desexos, outras nos compran sen alimentarnos, e outras falan por interese», todos os fieis cristiáns temos unha tarefa, que o Papa proclamou con forza: «Buscar sempre a verdade!». En segundo lugar, o Papa lembrou que Dios nos escoita a través da nosa oración: «O noso discurso interior convértese en oración, encomio e súplica. Non teñades medo de expresar o que sentides no corazón». E, para rematar, a misión de seguir a Cristo vivo a través da Adoración Eucarística: «A Adoración Eucarística é precisamente o lugar adecuado para liberar o corazón».
Mesturado cos aplausos e a euforia da Praza de Lima, o Santo Padre quixo dar un último consello: «Ninguén está só crendo en Xesús. Mirade cantos estades aquí. En comunidade, nos grupos de mozos, na familia, podemos todos aprender o que é a beleza da nosa fe. Compartide o voso camiño espiritual!». Un anhelo que é unha certeza: «Se ardedes na fe, transmitiredes o seu lume vivo. Buscade todos nos vosos corazóns este amor de Deus».
Coa potencia da súa convicción, León XIV lembrou: «Non teñades medo do matrimonio, non teñades medo de formar unha familia». E sobre o mesmo escenario no que se representou unha escena do musical de Antonio Banderas, o Santo Padre citou a Carta a Diogneto. Na nosa cabeza ese pensamento agustiniano: sempre antigo e sempre novo. Unha dualidade fecunda que da que quixo aclarar: «Os discípulos de Xesús son sempre contemporáneos, pero nunca prisioneiros do tempo que pasa. Somos libres en Cristo!».
Antes de dar paso ao momento final, de Adoración ao Santísimo, o Papa lanzou a súa petición aos peregrinos españois: «Que sexades humanos. Si, sede humanos! Homes e mulleres de carne e óso». Na era da intelixencia artificial –non en balde apenas pasaron uns días desde a publicación da súa Encíclica «Magnifica Humanitas»–, León XIV invitou a botar a mirada cara atrás: «Mirade aos primeiros cristiáns» para «responder as pobrezas materiais e espirituais do noso tempo». E un último alento: «Vós podedes cambiar a historia. Facédeo co amor».
Tras asinar a cruz que acompañará á mocidade española, ás 21:44hs o Santo Padre entrou de novo ao escenario revestido, coa mitra e o báculo. Soaba con toda a potencia da orquestra o himno «Ubi caritas». Os bispos españois, que acompañaron masivamente a León XIV no seu primeiro acto multitudinario, marcaban a entrada do Santísimo ao quitarse o seu solideo. Entón os peregrinos axeonlláronse diante do Santísimo. Os acordes de «Maxestade, adoro á súa Maxestade» alagaron Madrid. E tras a música, silencio. Un silencio sepulcral.
Foto: J.J. Guillén (EFE)
Nese ambiente de recollemento, resoou con forza o Evanxeo de Xoán: no medio da multitude madrileña, seica tan parecida á multitude de Tiberíades, e no medio de tanta riqueza, seica tan similar a aqueles cinco pans e dúas peces. Nós, co Papa, non puidemos conter a emoción ao escoitar «Tarde te amei», unha das composicións máis soadas de San Agustín. Pero as bágoas chegaron con «Ti, o único rei». Ás 22:10hs da noite, baixo o ceo estrelado de Madrid, o silencio facíase unha soa voz.
A Vixilia, marcada xa no calendario das celebracións pontificias en España, rematou con dúas cancións máis, que ganduxaron as voces de todos os presentes. O «Tantum ergo» anunciaba, tras un intre de silencio, que viña a bendición co Santísimo. E á vez que León XIV elevaba a custodia, dourada polo brillo de miles de ilusións, o sacerdote e cantante Luispo cantou o himno eucarístico «Túas son». Nosas eran, desde logo, a emoción pura, unha comuñón natural e unha esperanza irremediable. Os fogos artificiais, sorprendentes, ían sobre todo por dentro. Porque León XIV xa está en Madrid, e o seu amor de pastor chegou para quedarse.
Fonte: Texto: Pablo Mariñoso de Juana
Español
Galego
