A III Asemblea Diocesana de Pastoral impulsa comunidades que acollen, acompañan e comparten a fe

  • Representantes de toda a diocese reflexionan sobre evanxelización, sinodalidade, iniciación cristiá e acollida de peregrinos.
  • O arcebispo Mons. Francisco José Prieto chamou a “sementar” o Evanxeo e a acompañar aos que buscan o seu lugar na Igrexa.
  • Presentouse o novo directorio de iniciación cristiá e a web oficial do Ano Santo Compostelán 2027.
A renovación das comunidades cristiás comeza polas persoas: por quen participa na súa vida cotiá, por quen se achega por primeira vez e por quen necesita atopar a alguén que os escoite. Esta idea percorreu la III Asemblea Diocesana de Pastoral, celebrada este sábado, 14 de novembro, no colexio La Salle de Santiago, co primeiro anuncio, a corresponsabilidade, a iniciación cristiá e o Ano Santo Compostelán 2027 como principais asuntos de traballo.

Presidida polo arcebispo de Santiago, monseñor Francisco José Prieto Fernández, e organizada polo Consello Diocesano de Pastoral, a xornada reuniu a sacerdotes, diáconos, relixiosos, relixiosas, consagrados e laicos vinculados a parroquias, movementos, confrarías, asociacións e outras realidades diocesanas.
Unha cadeira baleira serviu de fío condutor ás reflexións do arcebispo ao termo de cada bloque. Mons. Prieto pediu aos asistentes que lle puxesen un nome e un rostro. Ao longo da mañá, aquela cadeira achegouse a un grupo, recibiu outra ao seu lado e terminou situada xunto ao espazo de entrada e saída do escenario. Cada movemento expresou unha tarefa: recoñecer, acoller, acompañar e saír ao encontro.
Eloy Gesto: escoitar para saír ao encontro

 

Eloy Gesto conduciu a Asemblea e enlazou as intervencións con experiencias e preguntas sobre o xeito de achegarse aos demais. Desde o comezo lembrou que o propósito do traballo pastoral é favorecer o encontro con Cristo e animou aos participantes para revisar as súas propias actitudes.

Unha das súas reflexións virou ao redor da diferenza entre esperar a que as persoas entren na igrexa e tomar a iniciativa de atoparse con elas. Explicouno a partir da súa experiencia profesional e dunha recente actividade de evangelización na Alameda de Santiago. Naquela ocasión, o equipo comprobou que iniciar unha conversación cunha pregunta facilitaba un achegamento que non conseguiran con la proposta inicial.

A experiencia permitiulle destacar a importancia de escoitar, recoñecer os erros e adaptar a forma de actuar. Tamén advertiu sobre a facilidade con la que se repiten costumes sen preguntarse se seguen respondendo as necesidades actuais.

Lembrou que alguén pode parecer acompañado e, con todo, vivir un profundo illamento. Con esa preocupación invitou a prestar atención a quen está ao lado e a valorar a oportunidade de encontro que ofrece o Camiño de Santiago.

Cristina Cons: pertencer para comezar a crer

Cristina Cons, vicedelegada de Primeiro Anuncio e vinculada o traballo con mozos de Alfa España, abriu as intervencións sobre a renovación pastoral. A súa proposta partiu dunha convicción: os cambios nas comunidades nacen da transformación de quen las integran. “Son as persoas transformadas las que transforman parroquias”, afirmou.

Explicou que a renovación non pode reducirse a incorporar métodos ou multiplicar actividades. A súa orixe está no encontro persoal con Cristo e no desexo de compartir esa experiencia. As ferramentas de evangelización poden axudar, pero necesitan persoas que descubrisen o que queren transmitir.

Cons dedicou boa parte da súa intervención ao sentido de pertenza. Relatou que, na súa experiencia con mozas, coñecera a participantes que seguían sen considerarse crentes despois dun percorrido de Alfa, pero desexaban continuar en contacto coa comunidade. Sentían acollidos e querían seguir compartindo actividades, conversacións e momentos de oración.

Ese vínculo, explicou, pode abrir un camiño cara á fe. Por iso, defendeu comunidades en las que quen chega atope relacións de confianza e poida sentirse parte dunha familia. A acollida concrétase en xestos sinxelos: saudar, interesarse por alguén, advertir a súa presenza e ofrecerlle un lugar.

Tamén pediu que as parroquias conten con espazos expresamente dedicados a la evangelización. Distinguiu esta tarefa da catequese, a formación e o acompañamento, necesarios noutros momentos do crecemento cristián, e insistiu en que o primeiro anuncio debe seguir presente durante toda a vida de fe.

José Recarey: coidar a quen serve ás comunidades

 

A renovación pastoral tivo tamén unha dimensión sacerdotal na intervención de José Recarei, párroco de Touro e novo delegado para o Clero. Explicou que a delegación comeza unha etapa orientada a reforzar a proximidade aos sacerdotes e a acompañalos en las distintas circunstancias do seu ministerio.

Recarey citou aos dous vicedelegados, Ramón Camaño, para a vigairía da Coruña, e Manuel Chouciño, para la de Pontevedra. Xunto a eles constitúese un equipo máis amplo, con sacerdotes de diferentes idades, destinos e procedencias, para facilitar unha atención próxima á realidade do presbiterio.

O traballo centrarase en escoitar, coñecer as dificultades, ofrecer apoio e coidar a quen ten responsabilidades pastorais. O delegado relacionou ese acompañamento co servizo que os sacerdotes prestan ás súas comunidades: a súa renovación privado e sacerdotal forma parte da renovación do conxunto de la Iglesia.

Lembrou, ademais, que os presbíteros desenvolven a súa misión xunto aos demais membros da comunidade. Por iso, pediu a oración e a colaboración dos asistentes para esta nova etapa.

Mons. Francisco José Prieto: poñer un rostro á cadeira baleira

Ao concluír o primeiro bloque, o arcebispo pediu unha cadeira e la situou ante os participantes. Invitou a pensar en alguén concreto que puidese ocupala: unha persoa próxima, un membro da parroquia ou alguén que necesitase ser acompañado.

Relacionou a imaxe coa parábola do sementador e coas dificultades que pode atopar a fe para crecer. Hai persoas, explicou, que necesitan unha conversación paciente, unha escoita atenta ou axuda para afrontar as súas feridas. La primeira resposta non sempre pode ser unha relación de normas ou condicións.

Mons. Prieto preguntou por quen queda ás portas das comunidades sen atopar o seu lugar. Neste sentido, destacou que a renovación pastoral esixe recoñecer esas situacións e estar dispostos a se achegaren a elas.

Estendeu esa reflexión ao coidado dos sacerdotes. “Deixémonos coidar como sacerdotes”, pediu, á vez que animou aos fieis para acompañalos, comprendelos e permanecer preto deles.

Alfredo Losada: participar tamén é asumir responsabilidades

Alfredo Losada, delegado para o Laicado, abordou la sinodalidad desde as súas consecuencias na vida diaria das comunidades. La presentou como unha forma de ser Iglesia que nace do encontro con Dios e cos demais, crece mediante a escoita e concrétase no discernimiento compartido.

A súa exposición articulouse ao redor da comuñón, a participación e a misión. Lembrou que o bautismo outorga a todos os cristiáns unha mesma dignidade, compatible coa diversidade de vocacións, ministerios e responsabilidades. Esa diversidade, explicou, debe enriquecer a vida comunitaria.

Losada defendeu que a participación dos laicos inclúa responsabilidades reais nos procesos de reflexión, decisión e compromiso pastoral. Para iso, destacou a importancia dos consellos pastorais, os consellos económicos, as unidades pastorais e os consellos de arciprestado.

Tamén insistiu na transparencia e a rendición de contas, tanto na administración dos recursos como na información sobre as actividades. As comunidades, sinalou, necesitan coñecer o que se fai e dispoñer de oportunidades para implicarse.

A intervención incluíu propostas sinxelas para comezar a traballar: dedicar tempo á Palabra de Dios antes das reunións, escoitar a quen fala menos, crear equipos de benvida, compartir as necesidades do barrio e adaptar os horarios á realidade laboral e familiar dos participantes.

Losada anunciou unha asemblea diocesana de carácter sinodal para a mañá do sábado 15 de maio de 2027, en Santiago. O equipo sinodal preparará unha consulta para recoller as experiencias das comunidades, coñecer os pasos dados e valorar as dificultades que atopan ao levar á práctica este modo de camiñar xuntos.

Pablo Blanco: un Consello de Pastoral do Arciprestado para camiñar xuntos

Pablo Blanco presentou a experiencia do Consello de Pastoral do Arciprestado de Faro-A Coruña, integrado por 52 parroquias da Coruña e Arteixo. A súa intervención mostrou como a coordinación pode traducirse en servizos e actividades que resultan máis difíciles de soster desde unha soa comunidade.

Explicou que o consello busca poñerse ao servizo das parroquias, compartir recursos e facilitar a relación co ámbito diocesano. A súa composición incorpora distintas realidades eclesiais, con presenza de sacerdotes, laicos, vida consagrada, confrarías, Cáritas e asociacións.

Entre as iniciativas destacou a Escola de Biblia, aberta a todas as persoas interesadas, e un ciclo de conferencias sobre temas de actualidade. Ambas as propostas buscan ofrecer formación e xerar espazos de encontro máis aló dos límites de cada parroquia.

Tamén presentou a web parroquiascoruna.com como unha folla parroquial compartida. O portal reúne noticias, artigos de opinión, formación litúrxica, actividades e horarios de celebracións, e inclúe un buscador de misas. Unha comunidade onde ninguén sinta estraño

Para pechar o bloque o arcebispo destacou que a fe necesita coidado e unha comunidade de referencia. Neste sentido, mons. Prieto invitou a pensar nun mozo que terminase a súa iniciación cristiá, nunha persoa chegada doutro país ou en alguén que buscase unha igrexa en la que sentirse acollido.
Pediu que quen se achegue non atope unha resposta apresurada, senón unha escoita paciente. Tamén animou a revisar o tempo que as comunidades dedican realmente a recibir e coñecer ás persoas.
Nese contexto situou o sentido dos consellos pastorais: espazos nos que compartir a vida, expor preguntas e comprender mellor a realidade. Lembrou que a condición de compañeiros de camiño nace da amizade con Jesús e do bautismo, e debe recoñecerse no modo de tratarse uns a outros.
Miguel López Varela: distintos camiños para crecer na fe

Miguel López Varela, delegado de Catequese e Catecumenado, presentou o proxecto do Directorio diocesano para a pastoral de Iniciación e Revitalización da Fe e la Vida Cristiana. Explicou que o novo marco responde a unha realidade moi distinta de la que existía cando se elaborou o directorio de 1997.

Aquel documento centrábase nun percorrido que comezaba co bautismo na infancia e avanzaba ata a confirmación durante a adolescencia. Hoxe, sinalou, as comunidades atópanse con situacións moito máis diversas que requiren respostas propias.

Mencionou a nenos bautizados con escasa experiencia cristiá, menores que solicitan o bautismo, mozos e adultos que queren incorporarse a la Iglesia e persoas que, aínda recibindo os sacramentos, senten a necesidade de recuperar a súa vida de fe. Incluíu tamén a atención ás persoas con discapacidade e a quen procede doutras culturas.

O proxecto propón camiños inspirados no catecumenado, nos que se relacionen a catequese, as celebracións, a vida comunitaria e a caridade. López Varela insistiu en que esta tarefa compromete a toda a diocese, desde as delegacións ata as parroquias e os seus axentes de pastoral.

Dentro do proxecto xeral presentou un primeiro itinerario para nenos bautizados antes dos sete anos que continúen a súa iniciación sen interrupcións. A proposta sitúa a confirmación ao redor dos doce anos e engade un ano de experiencia e práctica de vida cristiá, ata os trece.

Este percorrido terá un período de experimentación de tres anos, correspondente aos ciclos litúrxicos A, B e C. Durante ese tempo recolleranse achegas para introducir melloras. A súa presentación nos arciprestados está prevista entre xaneiro e marzo, con espazos para explicar la proposta e dialogar sobre a súa aplicación.

Sentarse ao lado e acompañar

O arcebispo pechou este bloque incorporando unha segunda cadeira. La primeira xa non estaba soa: tiña a alguén ao seu lado. Con esa imaxe dirixiuse especialmente aos catequistas e a quen acompaña os distintos procesos de iniciación cristiá.

Prieto lembrou que os camiños da fe son tan diversos como as historias persoais.  Esa variedade require proximidade, escoita e disposición para revisar las propios costumes. A conversión pastoral, explicou, empeza por cada un e non pode limitarse a reclamar cambios nos demais.

Volveu á parábola do sementador para referirse ás preocupacións, rutinas e prexuízos que dificultan o crecemento da fe. Fronte a eles pediu crear espazos comunitarios nos que as persoas poidan avanzar acompañadas.

Puxo como exemplo a un adulto que se achega porque quere ser padriño de confirmación. Esa petición pode converterse no inicio dunha conversación e dun proceso. Antes de lembrar unicamente os requisitos, propuxo interesarse pola súa situación e descubrir desde onde é posible comezar a camiñar con el.

Manuel Antonio Villar e Juan Ventura Martínez Reboeiras: acoller ao peregrino, renovar a fe

Manuel Antonio Villar, delegado de Peregrinacións e Camiños de Santiago, e Juan Ventura Martínez Reboeiras, delegado de Pastoral do Turismo, realizaron unha presentación conxunta do Ano Santo Compostelán 2027 baixo a invitación a que toda a diocese participe na acollida.

Ambos situaron o sentido do xubileu na renovación da fe, o perdón, a reconciliación e o encontro con Cristo. A partir da imaxe dos magos guiados pola estrela, presente no lema do Ano Santo, invitaron a levantar a mirada e a preguntarse polo rumbo de la propia vida.

Explicaron que a peregrinación pode axudar a recoñecer las propias limitacións, desprenderse do innecesario e descubrir o valor de quen comparte o camiño. O decisivo, sinalaron, é tamén o que sucede ao regresar: a posibilidade de recuperar a fe, reconciliarse con alguén ou volver rezar despois de moitos anos.

A acollida ocupou un lugar central nas súas intervencións. Lembraron que chegarán persoas de distintas culturas, idades e situacións, con motivacións relixiosas, deportivas, culturais ou persoais. Todas merecen ser recibidas con respecto, proximidade e cariño.

Esa misión corresponde á catedral, pero tamén ás parroquias, comunidades, asociacións e voluntarios. Os delegados insistiron en que o Ano Santo é unha oportunidade para quen vive na diocese e pode axudar a fortalecer a vida das súas comunidades.

Durante a presentación escoitouse o himno do Ano Santo. Tamén se animou a participar nas celebracións xubilases, peregrinar a Santiago, achegarse ao sacramento da reconciliación, coidar a oración e reforzar o compromiso cos máis necesitados. Os froitos do xubileu, sinalaron, deberán recoñecerse nas persoas que recuperen a esperanza e nas comunidades que renoven o seu compromiso co Evanxeo.

Patricia Pardo: volver ás raíces e renovar a fe

Neste contexto, a xornalista compostelá Patricia Pardo participou mediante unha mensaxe en vídeo enviado desde Madrid. Nel lembrou a súa vinculación con Santiago, coa parroquia do Pilar e coa capela de Santa Susana, onde recibiu o bautismo e la primeira comuñón.

Falou da cidade como o seu fogar e do Apóstolo como unha presenza próxima á súa historia familiar. Desde esa experiencia explicou o significado que ten para ela percorrer o Camiño movida pola fe.

Pardo invitou a vivir o Ano Santo como un tempo de perdón, conversión e renovación profunda. Lembrou unha expresión da súa avoa sobre a importancia de avanzar paso a paso e animou a aproveitar o xubileu para dar un novo impulso á vida cristiá.

Nova web para Ano Santo e unha comunicación que une á diocese

A Delegación de Comunicacións Sociais presentou en primicia a nova web oficial do Ano Santo, que estará dispoñible nos próximos días.

O portal reunirá información para preparar e vivir a peregrinación: os camiños e as súas etapas, la acollida cristiá, os ritos do peregrino, as celebracións, a Oficina do Peregrino e as orientacións sobre o xubileu. Tamén recollerá a carta pastoral do arcebispo, noticias, materiais descargables e recursos en distintos idiomas.

Mostráronse os apartados dedicados ao himno, con acceso ás súas versións, letras e partituras, así como os materiais gráficos dispoñibles para parroquias e entidades. A web incluirá, ademais, unha galería de imaxes e vías de contacto para consultas.

Tamén se presentou la nova identidade visual da Arquidiocese, que busca expresar a unión entre parroquias, delegacións, áreas pastorais, centros de formación e entidades de acción social. Todas desenvolven tarefas diferentes, pero comparten unha mesma misión. La nova imaxe permitirá facer visible esa pertenza común nas súas publicacións, materiais e canles de comunicación.

Levar a acollida aos camiños cotiáns

Na reflexión que pechou o último bloque, o arcebispo pediu que las dúas cadeiras achegásense ao bordo do escenario, xunto ao espazo de entrada e saída. A imaxe dirixía a atención cara ao regreso dos participantes ás súas comunidades.

O Ano Santo, explicou, invita a recibir a quen chegará como peregrinos, pero tamén a recoñecer ás persoas con las que se comparte a vida diaria. A acollida debía continuar nas parroquias, unidades pastorais, arciprestados, movementos e comunidades relixiosas.

Mons. Prieto volveu á semente que dá froito en terra boa e lembrou que a misión é compartida, aínda que a súa fecundidade sexa don de Dios. Invitou a poñer nome a quen necesita acompañamento e a recoñecer, ao mesmo tempo, la propia necesidade de deixarse acompañar.

A súa chamada final foi regresar á vida cotiá con disposición para sementar e coa alegría que inspira o próximo Ano Santo. As cadeiras quedaban como unha pregunta dirixida a cada participante: a quen acompaña e por quen déixase acompañar.

Mons. Prieto, na eucaristía: ningún talento enterrado

A xornada continuou co xantar en San Martiño Pinario e concluíu pola tarde cunha eucaristía na igrexa de Santo Agostiño, presidida polo arcebispo.

Na homilía, Mons. Francisco José Prieto retomou as imaxes do sementador e dos talentos. Agradeceu a fe transmitida por quen precedeu a las actuais comunidades e lembrou que ese don recibido supón tamén unha responsabilidade para o presente.

Subliñou que cada persoa ten algo que achegar á súa parroquia, unidade pastoral, movemento ou comunidade. Invitou a superar a idea de que un non serve ou non ten nada que ofrecer e lembrou que canto maior é a responsabilidade, maior debe ser o servizo.

Subliñou que o Evanxeo debe orientar a vida e a misión das comunidades, e que o seu anuncio esixe coherencia entre o que se di e o que se fai. Neste sentido,  animou a seguir sementando con confianza na acción de Dios e a manter a Cristo no centro das decisións e os proxectos pastorais.

O arcebispo recuperou a pregunta que acompañara a mañá: a quen se escoita, a quen se acompaña e de quen se acepta axuda. Con ela vinculou a reflexión da asemblea co compromiso cotián das comunidades. A celebración terminou cunha invitación para poñer en xogo os dons recibidos e a continuar a misión compartida: “Ningún talento enterrado, ningunha semente escondida”.

Previous articleOrar, acompañar e non esquecer: a Arquidiocese recorda as víctimas de tráfico
Next articleUnha imaxe do beato Fernando Olmedo para manter vivo o seu exemplo de entrega e reconciliación