Español
Galego
- Monseñor Francisco José Prieto apelou á comuñón, ao compromiso cos máis fráxiles e a vivir unha fe que transforme a vida cotiá.
Durante a súa homilía, monseñor Prieto ofreceu unha profunda meditación sobre o sentido do Xubileu, a centralidade da esperanza cristiá e a dimensión comunitaria da fe, lembrando que este Xubileu non é só unha celebración ritual, senón unha chamada para renovar a vida cristiá desde os seus fundamentos.
O arcebispo afirmou que o Ano Xubilar é, ante todo, unha oportunidade para dar grazas: “A nosa vida é don. Todo o que Divos dános, todo o que Divos concédenos, acollémolo e recibímolo como un don fermoso, compartido, celebrado, vivido, anunciado”.
Nun contexto eclesial marcado pola sinodalidad e proximidade, o prelado explicou que a imaxe de Dios que propón a Igrexa non é a dun ser afastado e solitario, senón a dunha comuñón viva. E engadiu que ese Deus trinitario “quere habitar no corazón de cada un de nós”, recoñecéndonos como fillos e fillas con nome propio.
O arcebispo advertiu contra unha fe vivida en soidade e desconectada da comunidade: “Non é unha especie de liña vertical entre un e Deus. Como a cruz mesma, a fe vai da man: unión con Deus e cos irmáns. Non podemos desfacernos. Son como os dous apelidos que Divos regalounos: fillos e irmáns”.
Desde aí, monseñor Prieto subliñou que a vida cristiá debe ter unha proxección concreta, activa e comprometida: “O amor de Dios vértese nas nosas vidas e nos nosos corazóns para derramarse, para dalo, para compartilo. Un amor encerrado en si mesmo acaba caducando, perde o sentido”.
Nese mesmo ton, pediu que o Xubileu non quede nunha experiencia interior sen consecuencias externas: “Aquí traemos a vida e aquí agradecémola. E de aquí teremos que saír coa vida renovada, alentada. Porque non hai Eucaristía sen vida, e non hai vida sen Eucaristía”. Insistiu, ademais, en que a fe vivida con autenticidade debe traducirse en “un pan partido e compartido”, capaz de transformar a realidade cotiá, en especial alí onde hai sufrimento e necesidade.
O arcebispo non quixo pasar por alto os conflitos e violencias que desgarran ao mundo e que tamén teñen o seu reflexo nas relacións cotiás: “Oramos por Gaza, por Oriente Medio, por Ucraína… pero non esquezamos esas guerras entre nós que teñen que ser pacificadas, reconciliadas”. Neste sentido, apelou á responsabilidade cristiá de ser instrumentos de reconciliación, evocando as palabras do Papa.
Ao finalizar a homilía, o arcebispo animou a continuar o camiño de fe con alegría, en comunidade e cun espírito de compromiso renovado: “Seguimos dando grazas, seguimos camiñando e dando grazas a deus polo xúbilo dunha fe que recibimos, polo perdón que se nos deu e pola esperanza que nunca declina. Que así sigamos camiñando, camiñando xuntos polo vínculo da caridade que a todos nos une”.
O Ano Xubilar da Esperanza no Arciprestado Ferreiros-Sobrado aséntase en tres piares: perdón (xa se realizou o 10 de maio en Touro), Eucaristía (celebrada hoxe), e acción caritativa (terá lugar en Sobrado en outubro).
