Español
Galego
Fotografía: Gabriel González Andrío
Vendo tanta riqueza, foi inevitable pensar naquela frase que outro #León, o famoso Tolstói, pronunciou sobre a Igrexa madrileña: «Todas as familias felices parécense». Algúns con alzacuellos, outros engalanados con tal camiseta da parroquia, consagradas e monxas, pais de familia e tantas outras realidades, hoxe a diocese quedaba unida por unha mesmo sorriso. No Santiago Bernabéu todos pareciamos un só corazón pola alegría dos rostros. Á esquerda do escenario estaba sentada a familia sacerdotal, con máis dun centenar de sacerdotes madrileños. O pai Tomás veu desde Roma para atoparse co Papa na súa diocese: «Ter ao Santo Padre en casa é impresionante». Un pouco máis arriba, repartida polas bancadas, a familia relixiosa da arquidiocese. Desde a tarima do estadio podían distinguirse hábitos de todo cor.
A Igrexa en Madrid, unha familia de familias
A ambientación do preacto arrincou ás 16:30hs con máxima puntualidade. Era DJ Polbo quen marcaba o ánimo das bancadas ao ritmo de éxitos da música pop como ‘Danza kuduro’ ou ‘Nai terra’ de Chayanne. Ata chegar ao tema máis repetido desta semana: ‘Alzo a mirada’. Mesmo un podería apostar que o Santo Padre déitase cada noite cantaruxando a melodía que impregnou cada evento da súa Viaxe Apostólica. O ambiente festivo estalou nun xúbilo compartido polos peregrinos de tusas as idades.
Pasadas as 17:16hs da tarde retiraban do escenario a mesa do DJ e afinaban as súas cordas os músicos da orquestra, preparados para o encontro desde facía horas antes. Foron semanas de ensaios interminables. Aplausos do público, saúdos entre familias e violíns preparados quedaban así fundidos nunha mesma expectación. Así, o pai Toño Casado irrompeu no escenario para dar entrada ao coro, á gran orquestra e a un numeroso grupo de mozos bailaríns, que han alagando o Bernabéu coas súas vestimentas brancas e amarelas. E poucos minutos despois das 17:20hs, aparecían Christian Gálvez e Patricia Pardo, presentadores do evento, para dar algunha pista sobre a composición dos 70.000 peregrinos.
«Onde están os catequistas?», preguntaron. E miles de fieis levantábanse festivos. «Onde están as monxas?». E na esquina dereita do estadio coreaban alegres decenas de carmelitas, á vez que saltaban en xúbilo unha pequena representación das Iesu communio. «E onde está os sacerdotes?». Unha marea de aplausos sucedeuse cara á dereita do escenario. «E os avós e avoas da diocese? E os nenos? E onde están os papás e as mamás?». A aliñación titular parecía completa para o evento, e a diocese presentou así aos seus mellores xogadores: todos nós.
Fotografía: Gabriel González Andrío
Ás 18:00hs, despois da actuación infantil de Valiván –infantil pola alegría que xerou entre os máis pequenos–, todas as miradas dirixíronse a Íñigo Quintero, que refuxiado tras o seu teclado vermello conseguiu levantar un ánimo que ía por dentro. Quintero, cuxos éxitos son coñecidos por millóns e millóns de mozos en todo o mundo, puxo coas súas música palabras a unha certeza: Dios estaba entre estas catro. Tras a súa actuación, ás 18:08hs, as pantallas conectaban en directo coa catedral da Almudena, onde León XIV ofrecía a Rosa de ouro á patroa de Madrid. A emoción foi máxima cando os 70.000 fieis do Bernabéu uníronse ao canto do himno da Almudena. Madrid en pé ante a súa nai.
A entrada de León XIV arrebataq al Bernabéu
Fotografía: Marcos Nogales
A entrada de León XIV quedará para o recordo das grandes entradas pontificias. Se Juan Pablo II arrebatou este mesmo estadio hai décadas, hoxe o Santo Padre non se quedou atrás: nun carriño de golf fabricado para a ocasión percorreu os seis hexágonos da tarima. De fondo, coa súa voz crebada de emoción, cantaban Ozores e Luispo, sacerdotes de Madrid e Xetafe, o seu tema ‘Petrus’, que compuxeron conxuntamente o ano pasado durante as semanas que Francisco agonizaba nun hospital. Este himno petrino resoou con forza no Bernabéu, que ruxía ante a chegada de León XIV.
Fotografía: Marcos Nogales
O estalido foi brutal á súa chegada. Mirando a ambos os dous lados, alzando a mirada, podíase comprobar con facilidade que a emoción estaba a flor de pel. Berros, aplausos e música, a todo volume, para expresar o amor que Madrid ten polo seu Pai. Polo seu Santo Padre. Se o aplauso no Congreso dos Deputados alongouse ata sete minutos, non menos foi o tempo que #León XIV esperou pacientemente entre o balbordo dos españois. Nunha interpretación sobrecogedora, Daniel Diges, Diana Navarro e David Bustamante interpretaron o himno oficial da Visita, ‘Alzo a mirada’, a unha soa voz. Un grupo de bailaríns acompañaba o canto, que se volveu enxordecedor coa subida de #León XIV ao escenario. O home de branco estaba por fin no Bernabéu.
Aprender a catar a fe
Con todos xa sentados, cada un no seu sitio, o acto arrincou oficialmente coas palabras do cardeal José Cobo, que deu a benvida a #León XIV en nome de todos os presentes: «Santo Padre, unidos á Igrexa universal, non queremos deixar de cantar, pero si aprender a cantar xuntos; non encerrarnos na nosa propia voz, senón abrirnos á fraternidade para que o Espírito Santo compoña un canto maior que nos supera. Queremos ser un coro eclesial tan humilde e atento que se poidan oír ata as voces máis fráxiles e afastadas». E lembramos as nosas dúbidas iniciais: Que era unha diocese? Que unha «festa da diocesaneidad»?. Pois iso: familia de familias, coro de coros.
Despois, dunha nova quenda de aplausos e voces de emoción, e dun vídeo sobre a Igrexa madrileña, León XIV escoitou cinco testemuños en representación de toda a diocese, que arrincaron con palabras de Susana Arregui, por parte dos laicos e o apostolado seglar. Outro dos testemuños máis relevantes correu a cargo do pai Fausto Calvo: «Agradecemos profundamente a súa mensaxe no que comeza chamándonos queridos fillos, o cal nos conmoveu profundamente, e lémbranos que hoxe Madrid, e a Igrexa enteira, necesita sacerdotes configurados con Cristo para que poidamos entregarnos co don sincero de nós mesmos». León XIV fundiuse nun saúdo con este sacerdote madrileño, mentres unha decena de sacerdotes subían ao escenario para interpretar ‘Unxidos’, o himno do Convivum madrileño.
E agora si, despois dunha dinámica seareira narrada polo famosísimo locutor Manolo Lama e os últimos testemuños, desde o centro do escenario, isto é, desde o centro do Bernabéu, isto é, desde o centro de Madrid e isto é, ao fin, desde o centro mesmo de España, #León XIV tomou a palabra: «Eu supoño que para un xogador de fútbol facer un gol neste estadio é algo que marca toda a vida. Don José, hoxe a Igrexa de Madrid fixo un golazo para sempre». Unha emoción indescritible apoderouse do Bernabéu.
Agradecido, León XIV quíxose sumar á metáfora musical que impregnou a tarde ao longo do seu discurso. Emocionado, e tras saudar a todos os presentes, o pontífice explicou: «O canto mostra como os números, os datos e o feitos non son suficientes para xerar comunidade: o noso corazón necesita cantar, é dicir, interpretar os acontecementos e as situacións celebrando cos demais o sentido que irradian. Para a Igrexa, isto ocorre de xeito singular na liturxia, o gran Memorial da historia que nos salvou».
O mandamento de la Iglesia
A alegría causada polas súas palabras e o seu xesto sereno entre os fieis, ademais, atopou unha lombeirada definitiva na súa seguinte idea: «A vosa alegría será contaxiosa se, de ser unha emoción pasaxeira, convértese nun modo estable de ser, nun sentimento profundo que renova ás persoas, aos grupos e á comunidade diocesana. Non é casualidade que os apóstolos, nos seus escritos, a miúdo inviten as igrexas á alegría, recomendándoa case como un mandamento». Sorrir, mandato de la Iglesia; vivir alegres, unha misión dos cristiáns. E como León XIV predicou estes días co exemplo, os 70.000 sorrisos congregadas sumáronse ao festín de alegría.
O Santo Padre, ademais, quixo ter unhas palabras especiais para a capital que o acolleu durante a primeira parada do seu itinerario español: «Madrid é unha gran cidade onde conviven tradicións e “almas” diferentes. Dios coñece un a un os corazóns dos seus habitantes. Coñéceos como só El sabe e pode facelo, é dicir, no amor e, por tanto, na liberdade. El é misericordia infinita e quere que todos se salven. Deséxao ata o punto de facerse carne e cargar sobre si todo o pecado, o mal e o negativo do mundo. Velaquí a Xesucristo! Velaquí a Boa Nova, a graza que recibimos e que estamos chamados a compartir con todos! Porque todos, sen excepción, están feitos para a vida e para a vida en plenitude».
As súas últimas palabras foron unha invitación privado, como despedida á diocese que excedeu todas as expectativas, incluso as súas. «Madrid envorcouse, verdade?», preguntoulle riseiro o Rei Felipe VI. Coas súas palabras de hoxe o Santo Padre respondía dalgunha forma ao Xefe do Estado: «Sede, para todos, como unha Biblia aberta: que nos vosos rostros e na vosa vida póidase atopar a Palabra de Dios. O amor, efectivamente, é a linguaxe que fai que todos se sentan como na casa».
Amado por 70.000 peregrinos, recibido cunha euforia incomparable, calquera diría que León XIV sentiuse en casa. Tras o rezo do Padrenuestro, que ha abraiado a todos os presentes e fixo deste coro polifónico unha soa voz ao unísono, o estadio estalou no seu fervor polo Santo Padre. Hai un anaco de la Iglesia universal que peregrina en Madrid que non deixa de crecer e de profesar con alegría a súa fe, e que hoxe se entregou incondicionalmente ao seu pastor. O estadio enmudeceu coa bendición final, que non recaeu sobre os 70.000 invitados do encontro, senón sobre toda unha cidade que leva tres xornadas cos brazos abertos.
A despedida do Santo Padre do Bernabéu, último acto multitudinario da súa primeira parada en España –mañá, antes da súa viaxe a Barcelona, atoparase cos voluntarios en IFEMA–, estivo arroupada polos acordes do Himno da Almudena e pola emocionante interpretación do ‘Himno da alegría’ por parte de David Bustamante, entre o estrondo dos aplausos e vívaos ‘-o-papa’. O broche musical perfecto para esta xornada inesquecible para a Igrexa madrileña. #León XIV rematouno no seu discurso: «A Verdade é sinfónica, e sempre nos supera». Esta tarde o estadio Santiago Bernabéu tocou a súa sinfonía máis verdadeira. A sinfonía do amor.
Texto: Pablo Mariñoso de Juana
Fotografías: Marcos Nogales / Carlos de la Calle / Gabriel González Andrío
