Celebración do Nadal na Casa do Neno e no Seminario Menor

O prelado evocou a historia da nai de Sansón, unha muller que, desde a dificultade e o sufrimento de non poder ter fillos, soubo confiar e esperar. Segundo explicou, aquela espera confiada tivo como froito o nacemento de Sansón, un home forte non só polo seu vigor físico, senón porque Deus estaba con el. Tamén se detivo na figura de Zacarías e a súa esposa Isabel, quen durante anos agardaron un fillo. Zacarías, lembrou, necesitou un tempo de silencio para acoller o que Deus estaba a realizar na súa vida, un silencio que non foi castigo, senón oportunidade para escoitar, reflexionar e agradecer.

A partir destes relatos, monseñor Prieto convidou os presentes a descubrir que a espera forma parte da vida cotiá: no estudo, nos proxectos persoais, nas relacións familiares e na fe. Insistiu en que Deus non se manifesta no espectacular nin no ruído, senón na sinxeleza, no silencio e na fraxilidade, como o fixo ao nacer nun neno pequeno.

O arcebispo tamén tivo palabras de recoñecemento para o traballo realizado ao longo do trimestre polo alumnado, profesorado e familias. Destacou a importancia de camiñar xuntos, de compartir esforzos, aprendizaxes e celebracións, e de non vivir a experiencia educativa e vital de maneira individualista ou illada. Neste sentido, animou a cultivar a escoita mutua, convencido de que a través dos demais tamén se pode percibir a voz de Deus.

A homilía concluíu cunha invitación para vivir o Nadal con alegría e esperanza, acollendo a vida como un agasallo e compartíndoa cos demais. Monseñor Prieto animou a non perder o sorriso, entendida non como xesto superficial, senón como signo da alegría profunda que nace de saberse acompañados e amados. Finalmente, exhortou a seguir celebrando, esperando e dando grazas, para que cada Nadal sexa vivida como un acontecemento único e cheo de sentido.