Desde esa imaxe, monseñor Prieto invitou o Seminario Menor e á Casa do Neno a ser fogares onde aprender a camiñar con Xesús. O estudo, a convivencia, a oración e a amizade debían axudar a cada alumno para crecer e a descubrir que podía achegar aos demais.
Esa invitación dirixiuse a todas as idades. Aos máis pequenos propúxolles aprender a compartir e coidar aos seus amigos; aos maiores, preguntarse polo seu futuro e polo xeito de poñer as súas capacidades ao servizo doutras persoas. No Seminario Menor, sinalou, tamén debía ter cabida a pregunta por unha posible vocación sacerdotal, unha chamada que podía comezar de forma discreta e que necesitaba tempo e acompañamento para madurar.
O arcebispo concretou esa chamada en xestos cotiáns para coidar a convivencia: achegarse a quen estivese só, axudar ao compañeiro que atravesase dificultades, aprender a pedir perdón e volver intentalo cando as cousas non saísen ben. Animou tamén a recibir os logros con humildade e a afrontar as incertezas do futuro desde a confianza en Cristo resucitado.
Situou así a presenza de Xesús na vida diaria do Seminario Menor e da Casa do Neno: nas aulas e os corredores, nos patios, na capela e no comedor. Unha presenza que acompañaba tanto os momentos de alegría como as dificultades e que invitaba a facer do coidado mutuo unha forma cotiá de vivir a fe.
