Español
Galego
- O arcebispo emérito de Santiago presidiu a Eucaristía no Centro Padre Menni das Irmás Hospitalarias, nunha xornada marcada polo inicio do Advento e o Xubileu da Esperanza.
A Diocese de Santiago de Compostela celebrou o Día das Persoas con Discapacidade en Betanzos cun emotivo encontro que reuniu a residentes, familias, traballadores, voluntarios e axentes de pastoral no Centro Padre Menni das Irmás Hospitalarias. A xornada coincidiu co primeiro domingo de Advento e co Día Internacional das Persoas con Discapacidade, unindo así o comezo do novo ano litúrxico ao recoñecemento público da dignidade e o valor destas persoas.
O acto central foi a celebración da Eucaristía, presidida polo arcebispo emérito de Santiago, monseñor Julián Barrio Barrio, acompañado polo delegado diocesano de Catequese, Miguel López Varela.
Desde a acollida inicial, lembrouse a quen seguía a celebración desde as súas habitacións ou a través dunha pantalla, especialmente os enfermos e coidadores. Todos se sentiron parte dunha mesma comunidade que camiñaba “unida na alegría de Xesús”, lema que acompañou a xornada deste ano. Ademais, os asistentes puideron gañar a indulxencia plenaria do Xubileu Romano da Esperanza, en comuñón con toda a Igrexa.
Na homilía, monseñor Julián Barrio ofreceu unha mensaxe cargada de tenrura, símbolos e profundidade espiritual. A través do relato dun xardín cheo de plantas e unhas cebolas luminosas, describiu a beleza interior das persoas con discapacidade, a súa capacidade para atraer, cuestionar e transformar.
Tamén lles lembrou o seu valor insubstituíble para a sociedade e para a Igrexa, subliñando que a súa vida cuestiona modelos centrados só na présa, a aparencia ou a eficacia. Insistiu en que as limitacións non teñen a última palabra, que a última palabra é sempre de Deus e é unha palabra de amor, de acollida e de vida.
A mensaxe entrelazouse co sentido do Advento, tempo de espera activa, de vixilancia e de esperanza. Monseñor Barrio animou a vivir este tempo con confianza, cos ollos abertos e o corazón esperto, lembrando que o Señor “veu, vén e virá”, e que cada día se fai presente nos xestos sinxelos de coidado, entrega e servizo.
A celebración foi tamén un momento para dar as grazas. Agradeceuse de maneira expresa a entrega diaria das Irmás Hospitalarias, dos profesionais do centro e dos voluntarios, cuxo traballo silencioso sostén a vida cotiá de moitas persoas e das súas familias. Non faltaron os xestos de complicidade, os aplausos espontáneos e os abrazos compartidos.
Máis aló do acto litúrxico, a xornada converteuse nun espazo de encontro entre persoas, onde se mesturaron historias de vida, dificultades, superacións e unha fe vivida desde a sinxeleza.
A celebración concluíu cunha mensaxe clara: as persoas con discapacidade son únicas, irrepetibles e portadoras dunha dignidade inviolable. En Betanzos, a Igrexa mostrou con feitos que a inclusión non é un discurso, senón unha forma concreta de camiñar xuntos. E no medio do comezo do Advento, a esperanza non foi unha palabra baleira, senón unha experiencia compartida.
