Español
Galego
- O arcebispo de Santiago visita o sacerdote centenario en la Casa Sacerdotal.
Don Ricardo Bello Mato, sacerdote diocesano da Arquidiocese de Santiago de Compostela, cumpriu 100 anos de idade e 71 de ministerio sacerdotal. Nado en Cances, celebra este aniversario desde a Casa Sacerdotal de Santiago, onde continúa activo, dedicado á oración, ao acompañamento e á escritura.
Con motivo do seu centenario, o mércores 12 de agosto, don Ricardo Bello recibiu na Casa Sacerdotal a visita do arcebispo de Santiago de Compostela, monseñor Francisco José Prieto Fernández.
A visita enmárcase, ademais, na proximidade habitual que o arcebispo mantén cos sacerdotes da Casa Sacerdotal, a quen procura visitar sempre que as súas responsabilidades pastorais permítenllo. Nesta ocasión, monseñor Francisco José Prieto quixo acompañar persoalmente a don Ricardo nunha data tan significativa e recoñecer ante el unha vida entregada ao servizo de la Iglesia e das comunidades ás que acompañou durante décadas.
Durante o encontro, o arcebispo puxo en valor o testemuño de don Ricardo, a súa fidelidade á vocación sacerdotal e o valor dunha vida marcada pola entrega, a oración e o acompañamento aos demais. Un recoñecemento que o sacerdote recibiu con especial agradecemento.
De Cances ao sacerdocio: unha vocación forxada en tempos difíciles.
Don Ricardo naceu en Cances, no seo dunha familia numerosa e profundamente católica. A súa infancia estivo marcada polas consecuencias da guerra, a perda do seu irmán maior e a necesidade de asumir responsabilidades propias dun adulto. Tras a contenda, os seus pais enviárono ao colexio salesiano de Madrid, onde coñeceu de cercado unha cidade ferida e a numerosas familias que sufriran as consecuencias do conflito.
En 1943 ingresou no seminario, onde atopou un ambiente de mozos con ilusión e vocación. Anos despois chegaría un dos momentos que lembra con maior cariño: a súa ordenación de diácono. Foi celebrada polo cardeal mons. Fernando Quiroga e don Ricardo formaba parte dun grupo duns 33 ordenandos. Por ser o maior, correspondeulle pronunciar as palabras de agradecemento.
En 1955 celebrou a súa primeira misa en Cances, acompañado polo entón párroco, don Tomás Dosil. Aquel día viviuno con emoción. “Atopábame indigno e limitado”, lembra ao evocar aquela celebración, que estivo rodeada de festa e ilusión.
Pouco despois foi nomeado párroco de Vións, Leiro e Cerneda, en Abegondo. Chegou con entusiasmo e coa experiencia adquirida durante a súa etapa de seminarista na catequese do Carmen, en Santiago. Alí contou coa colaboración dun grupo de universitarios, algúns dos cales terminarían tendo vocación misioneira.
Naquelas tres parroquias percorreu as casas das familias, levou a folla parroquial e invitou persoalmente os veciños a participar nunha misión programada polo arcebispo Mons. Fernando Quiroga. A experiencia converteuse, segundo o seu propio recordo, nun momento de especial intensidade humana e espiritual.
Parroquias, obras e comunidades: unha vida dedicada a acompañar.
O seu percorrido pastoral continuou en Bardaos, en Cabaleiros, onde permaneceu tres anos e impulsou diversas obras para mellorar as instalacións da parroquia. Entre elas estiveron a reparación do teito da igrexa, o retablo, os bancos e os nichos. Tamén promoveu a construción dun salón parroquial destinado a reunións, formación e convivencia.
Aquel espazo terminou converténdose nun punto de encontro para toda a comunidade. Alí acudían mozos que se preparaban para emigrar a Europa, persoas maiores que buscaban resolver os seus problemas e familias que atopaban un lugar para compartir.
Máis tarde chegou a San Martiño de Ozón, en Muxía. O mosteiro atopábase nunha situación precaria e a súa recuperación converteuse nun dos grandes desafíos daquela etapa. Un dos pavillóns en ruínas foi restaurado para convertelo en reitoral.
A actividade pastoral intensificouse con cursos, exercicios espirituais, charlas, grupos de Fillas de María e diversas devocións. Tamén se abordaron cuestións relacionadas co problema agrario, instaláronse augas, reformouse a capela de Sujo e creouse un teleclub que recibiu un premio do señor Barrié. As misións populares estendéronse por distintos lugares da parroquia.
Don Ricardo lembra aquela etapa con especial intensidade.
Cando intentou marcharse a América, don Benito Espiño non llo permitiu e destinouno a Ozón. Posteriormente desenvolveu o seu labor en San Pedro de Nós e San Xurxo de Iñás, en Oleiros. A chegada estivo marcada polas dificultades: frío, choiva, vento, pouca xente e ausencia de casa reitoral. Con todo, aquela primeira impresión deu paso a unha intensa actividade pastoral e comunitaria.
Realizáronse obras nas igrexas, creouse un salón parroquial, organizáronse cursos xuvenís, excursións e misións, e a catequese chegou a máis dun centenar de nenos. Tamén xurdiron as chamadas «damas de igrexa», mulleres dedicadas a atender a enfermos, pobres e persoas soas, alén de colaborar no coidado da igrexa e o cemiterio. En Iñás, as relixiosas desenvolveron así mesmo un importante labor espiritual e caritativa.
En 1999, don Ricardo foi nomeado capelán da Residencia P. Rubinos e das relixiosas da Caridad. Alí centrou o seu ministerio no acompañamento de anciáns, pobres e transeúntes. Participou ademais no traslado á nova residencia doada por Amancio Ortega. Mantivo este servizo ata 2017.
Un centenario vivido con gratitude e coa mirada posta na eternidade.
Ao mirar cara atrás, don Ricardo considera que a súa vida sacerdotal mereceu a pena, especialmente polas persoas ás que puido acompañar. «Para min si», responde cando se lle pregunta se volvería elixir o sacerdocio, lembrando tamén a algúns fieis que lle agradeceron o apoio recibido.
Non oculta, con todo, que no camiño houbo dificultades. «Moitas, que procurei levar ben», recoñece á falar das cruces que tamén forman parte dun século de vida.
Aos seus cen anos, desde a Casa Sacerdotal percibe a necesidade de coidar a espiritualidade nos pequenos xestos cotiáns, como rezar xuntos o Ángelus ou bendicir a mesa.
A súa visión do Ceo reflicte igualmente a profundidade da súa fe. Descríbeo como unha residencia ao redor do Pai, do Fillo e do Espírito Santo, un espazo de «inmensidade de Deus» e de convivencia entre os seus fillos, contemplando a forza creadora de Deus no cosmos.
Hoxe vive xunto ao seu irmán, don Jesús, na Casa Sacerdotal de Santiago. Alí continúa rezando, acompañando e escribindo. A súa presenza tranquila e a súa memoria viva representan o testemuño dun século de historia e de máis de sete décadas de servizo sacerdotal.
