- O arcebispo presentou o lema “Ao ver a estrela enchéronse de inmensa alegría” e invitou a vivir o Ano Santo como un tempo de encontro con Cristo, perdón e acollida aos peregrinos.
- A Arquidiocese deu a coñecer en San Martiño Pinario o Himno oficial do Ano Santo Compostelán e a nova identidade visual do xubileu, inspirada na estrela do Botafumeiro e as marcas dos canteiros da Catedral.
- Prieto pediu comunidades abertas a escoitar e acompañar aos que percorren o Camiño, e chamou a preservar a súa identidade cristiá desde unha hospitalidade que reciba a todos.
Entre os representantes institucionais estiveron o delegado do Gobierno en Galicia; o conselleiro de Cultura; a alcaldesa de Santiago; membros da Mesa do Parlamento de Galicia e deputados autonómicos; representantes das deputacións provinciais; o xeneral xefe da MAM; o director de Turismo da Xunta de Galicia; o comisario do Xacobeo 2027; a comisaria de Policía, e portavoces dos grupos municipais e concelleiros do Concello de Santiago. Tamén acudiron outras autoridades políticas, militares e policiais, xunto con representantes de asociacións, empresas, a universidade, a cultura, o patrimonio e entidades sociais.
Tras a benvida, a primeira proposta que se deu a coñecer foi o videoclip do Himno. Os asistentes escoitaron Un campo cheo de estrelas, composición do músico galego Carlos Martínez Movilla, presentada nunha produción audiovisual de Hugh McGinley.
A continuación, proxectouse o vídeo da identidade do Ano Santo Compostelán. Ambas as pezas deron paso a unha mesa redonda na que participaron Óscar Valado, director do Departamento de Música da diocese e coordinador dos traballos musicais do xubileu; Fernando de Castro, deseñador da marca, e Daniel Lorenzo, director da Fundación Catedral, que interveu en representación do Arcebispado.
A banda sonora do Ano Santo Compostelán 2027.
Durante a conversación, Óscar Valado explicou que o Ano Santo Compostelán contará con dous himnos: un de claro uso litúrxico, composto para coro e órgano e outro concibido para a difusión do Ano Santo noutros espazos, xa sexa na contorna dixital ou encontros de tipo pastoral.
Aínda que o himno destinado ás celebracións litúrxicas, ten previsto a súa estrea en decembro, posiblemente durante a apertura da Porta Santa. Segundo Valado, “o título evoca o lema do Ano Santo e sorprende a súa calidade musical e letra coidada. Ten un aire fresco cun estilo pop-folk que invita a cantar o retrouso ao escoitalo unha soa vez”.
Este himno está dispoñible en galego e en castelán na web diocesana e en todas as plataformas dixitais, e o videoclip ofrecerase con e sen subtítulos para chegar a un público máis amplo e facilitar a súa accesibilidade.
A letra e o videoclip destacan o papel do apóstolo Santiago como guía e intercesor para chegar a Cristo. Segundo explicou Valado, “este vínculo constitúe un das mensaxes centrais do himno”.
As imaxes acompañan o contido da canción e axudan a expresar o sentido cristián da peregrinación a Santiago. Desta forma, música e vídeo compleméntanse para achegar a mensaxe do xubileu a quen escoite e compartan o himno.
Unha imaxe nada da Catedral e da memoria do Camino.
Na mesma mesa redonda, Fernando de Castro explicou as referencias que deron forma á nova identidade visual. O seu símbolo principal foi a estrela de oito puntas presente no mecanismo do Botafumeiro, vinculada coa tradición da estrela que sinalou Compostela e ao apóstolo Santiago como destino.
O número 27 xurdiu dunha reinterpretación das marcas dos canteiros que aínda se conservaban nas pedras da Catedral. Estrela, movemento e pedra articularon os tres conceptos da marca: a guía, a peregrinación e a memoria da construción do templo.
O proxecto incorporou ademais unha tipografía propia, denominada Santa Compostela. O seu deseño tomou como referencia a escritura dos manuscritos catedralicios, as formas xeométricas das marcas gravadas polos canteiros e os trazos do ferro forxado. Estes elementos deron lugar a un alfabeto pensado para estender a identidade ás distintas pezas de comunicación do Ano Santo.
A estrela tamén protagonizou o audiovisual que se proxectara antes da mesa redonda. Na peza, unha longa capa vermella percorreu o interior da Catedral e deixou un ronsel que debuxou un camiño. A secuencia estableceu un paralelismo entre a estrela que guiou aos Reis Magos cara a Belén e a que orientaba aos peregrinos cara a Compostela.
O lema “Ao ver a estrela enchéronse de inmensa alegría” acompañou a proposta e vinculou a imaxe coa experiencia da peregrinación e a alegría da chegada. Tamén se incorporou ao cartel, no que tres parellas de mans construíron simbolicamente a Catedral. O xesto lembrou a quen levantou o templo pedra a pedra, mentres as marcas dos canteiros reforzaron a relación entre a nova imaxe e a historia do edificio.
Unha hospitalidade que se expresa nunha acollida aberta a todos.
Pola súa banda, Daniel Lorenzo situou a hospitalidade entre as prioridades da preparación do Ano Santo Compostelán 2027. Destacou o traballo realizado durante os últimos anos para que o Centro Internacional de Acollida ao Peregrino ofrecese unha atención cómoda, en tempos razoables e nas linguas propias de quen chegaba a Santiago, coa participación de persoas de distintas nacionalidades que compartían a súa cultura.
Trasladou esa imaxe ao presente, marcado por grandes posibilidades científicas e tecnolóxicas, pero tamén pola soidade, a fraxilidade dos vínculos, a polarización e a incerteza. Destacou que unha comunicación máis rápida non sempre se traducía nunha maior unión entre as persoas e que seguían abertas as preguntas sobre o sentido da vida.
Ante esa realidade, presentou o Ano Santo como un acontecemento de graza e perdón e unha invitación para levantar a mirada para descubrir de novo a estrela que conduce a Cristo.
A primeira das conviccións que desenvolveu foi a condición peregrina do ser humano. Describiu a vida como unha procura na que cada persoa debía aprender a elixir o esencial, aceptar os seus límites e deixarse axudar. O Camiño de Santiago facía visible esa experiencia a través do silencio, o encontro e os xestos cotiáns de axuda.
Lembrou que os peregrinos partían con motivacións diferentes. Algúns camiñaban desde unha fe explícita; outros buscaban serenidade, reconciliación ou un novo comezo. Xunto coa equipaxe levaban feridas, perdas, preguntas e decisións pendentes. O Camiño podía ofrecerlles tempo e espazo para escoitar esas inquietudes e abrirse ao encontro con Cristo.
LA segunda convicción estivo directamente vinculada o lema xubilar: no Camiño podía renacer a alegría. O arcebispo explicou que a alegría cristiá nacía de saberse amado, perdoado e acompañado por Dios. Podía convivir coas bágoas e as dificultades, axudar a reconstruír vínculos e devolver o desexo de vivir e servir.
A terceira chamada estivo dirixida á Igrexa: aproveitar o Ano Santo como unha gran oportunidade evanxelizadora. Mons. Prieto sinalou que a súa fecundidade non dependería principalmente do número de actos organizados, senón da capacidade das comunidades para mostrar o rostro de Cristo e facer visible o Evanxeo. Pediu unha Igrexa próxima, disposta a escoitar sen xulgar precipitadamente, acoller as preguntas e acompañar a cada persoa respectando o seu ritmo.
Esa proximidade podía expresarse nunha conversación sen présas, un templo aberto ao silencio, unha celebración litúrxica coidada, un sacerdote dispoñible para a reconciliación ou un voluntario que prestase axuda con discreción. Parroquias, albergues e comunidades estaban chamados a ofrecer unha acollida na que o peregrino puidese recoñecer a proximidade de Deus.
A hospitalidade ocupou un lugar salientable na súa intervención. Mons. Prieto lembrou que a tradición xacobea unira a atención material e espiritual a quen percorría o Camiño. Acoller significaba facer sitio ao outro, escoitalo e recoñecer a súa dignidade.
Chamou tamén a preservar a orixe cristiá, o horizonte espiritual e a meta apostólica da peregrinación, ante o risco de reducila a un produto turístico ou a unha sucesión de experiencias. Precisou que coidar esa identidade era compatible con recibir a todos, fosen cales fosen as súas motivacións: a quen tiña unha fe firme, a quen dubidaba e a quen chegaba cansos ou buscaban un novo comezo. 
O arcebispo situou no encontro con Cristo o sentido dos xestos propios do xubileu. A chegada á Catedral, o abrazo ao Apóstolo, a oración ante o seu sepulcro e o paso pola Porta Santa expresaban un itinerario de conversión, reconciliación e apertura a Deus. A meta podía converterse así no comezo dunha vida renovada.
Mons. Prieto concluíu cunha invitación para volver a mirar a estrela e a poñerse persoalmente en camiño. Preparar o Ano Santo supoñía recuperar o silencio, aprender a escoitar, abrir as comunidades e facer da acollida unha forma concreta de evangelización. Vinculou así o lema de 2027 coa experiencia que desexaba para cantos chegasen a Compostela: atopar motivos para a esperanza e a alegría de saberse acompañados por Cristo.
Más información
