Mons. Prieto: "Vas descubrindo pouco a pouco como a man de Deus te vai acompañando"

  • Entrevista de Matilde Latorre de Silva a Francisco José Prieto, arcebispo de Santiago de Compostela publicada en “El Debate”
  • Francisco José Prieto saca o seu lado máis humano e agradece que estas entrevistas presenten os bispos como son: un máis da Igrexa

Facer o camiño, entendendo o que é o camiño. E a meta está aquí, esa meta que é a tumba do Apóstolo Santiago, no fondo o que fai o apóstolo, é dicir, hai unha meta moito máis alá, Que é a que mostra un anticipo da gloria, é unha meta de transcendencia, de sentido, un horizonte de vida e de ser na que o Señor che garda sempre».

Monseñor Francisco José Prieto Fernández concede unha entrevista para O Debate, nomeado polo Papa Francisco o 1 de abril de 2023 arcebispo de Santiago de Compostela. Naceu en Ourense o 18 de agosto de 1968. Cursou estudos eclesiásticos no Instituto Teolóxico Divino Mestre de Ourense, centro afileado á Facultade de Teoloxía da Universidade Pontificia de Salamanca (1986-1992) e foi ordenado sacerdote o 26 de xuño de 1993.
É licenciado en Teoloxía Patrística pola Facultade de Teoloxía da Universidade Gregoriana de Roma (1992-1994) e doutor en Teoloxía Bíblica pola Facultade de Teoloxía da Universidade Pontificia de Salamanca (2008). sacerdotes é imprescindible a condición humana. Se non temos a percha humana, colgamos no aire traxes, gústanme.
Tomou posesión da sede o 3 de xuño de 2023, sucedendo a Monseñor Julián Barrio Barrio. É licenciado en Teoloxía Patrística e doutor en Teoloxía Bíblica. Na Conferencia Episcopal Española é membro da Comisión Episcopal para as Comunicacións Sociais e da Subcomisión Episcopal para o Patrimonio Cultural. Antes de ser arcebispo, foi bispo auxiliar de Santiago de Compostela desde 2021.
Unha familia sinxela
Ates de empezar a conversación co Debate, agradece esta serie de entrevistas que a nosa sección de Relixión está a facer aos bispos españois, sacando o seu lado máis humano e facendo que os nosos lectores coñézanos, tal e como son, un máis da Igrexa.
–Como foi a súa infancia, a súa familia? Como se vivía a fe na súa casa?
–A miña infancia coa miña familia, son recordos dun barrio da cidade de Ourense, unha familia moi sinxela, o meu pai funcionario, a miña nai, como se dicía antes, un tempo dedicado aos seus labores. Somos dous irmáns nesa familia. Vivimos desde pequenos, a fe en familia. Eu lembro cantas tardes, noites, rezando o rosario en familia, lémbroo con moita naturalidade. Como tamén recordo dunha maneira moi especial, como no barrio no que viviamos, participamos na vida da parroquia, co cal tamén iso dáballe un ton de vivencia moi significativo, porque era a familia de casa, e tamén a familia da parroquia.
Esa continuidade que tivemos sempre na parroquia, alimentounos ao meu irmán e a min. Unha vivencia de fe e de maneira moi especial. Alí foi o meu bautismo, a Primeira Comuñón, a Confirmación, a traxectoria de iniciación cristiá vivida en familia, e en parroquia.
A JMJ constitúe ese momento de encontro onde os nosos mozos descóbrense con outros de tantos lugares diversos
–Como foi a súa chamada ao sacerdocio? Naceu na parroquia?
–Co paso dos anos, dado que o vínculo, coa parroquia, era moi constante, neno de catequese, despois pasei a ser monaguillo, grupos parroquiais, estaba moi implicado na vida da parroquia. E a vocación xorde, como sucede na maioría dos casos. O Señor utiliza as súas mediacións e neste caso uno dos sacerdotes novos da parroquia, que era vicario parroquial, díxomo directamente: “Pero que ti nunca che expuxeches ser sacerdote e por que non podes ser sacerdote? E aí quedou. Así que esa formulación, esa pregunta, ese interrogante. Dous anos máis tarde terminei o COU no Sermonario de Ourense. ese tempo do seminario como discernimiento de vocación, pero con naturalidade e con intimidade, así de sinxelo.
–A súa época no seminario, Como lembra eses anos?
–Foron seis anos, lémbroo de maneira moi grata. Son anos nos que custa un pouco a adaptación. Ao principio os ritmos cambian, pero fórxanse os vínculos de amizade cos teus compañeiros, cos formadores que che acompañan, vas aos poucos descubrindo como a man de Deus vai acompañando e vaise facendo presente a través deses momentos claves que vas vivindo a través dos estudos, das dos momentos de oración persoal, comunitaria, celebrativa.
Establécense os ministerios, pero, sobre todo, hai un enriquecemento onde vas vendo, como Deus vai moldeando, vai forxando a través das persoas que che acompañan, da presenza de Deus na nosa vida. É unha presenza que vén habitualmente mediada por persoas e rostros concretos, polo cal non teño palabras agradecidas sempre para os meus compañeiros de seminario, para quen foi os meus superiores formadores durante eses anos, porque grazas a eles Divos foime moldeando e séguenos moldeando ao longo dos anos.
–E os seus primeiros anos de sacerdote diocesano, Foron tamén en Ourense?
–Os primeiros anos, inicialmente como diácono, fixen estudos en Roma, o bispo naquel momento o bispo don José Reboredo, xa falecido, mandoume a estudar Teoloxía Patrística, á Universidade Gregoriana de Roma, Eses primeiros anos foron alí, pero despois, regresei á diocese, para ordenarme cos meus compañeiros de curso, aproveitando un verán romano de descanso.
Eses primeiros anos de sacerdote, comezas a coñecer a vida da túa diocese na súa dimensión parroquial, na súa realidade diocesana. Nomeáronme vigairo parroquial, ao pouco tempo e estiven nunha parroquia ao norte, a cidade de Ourense, a parroquia de Santa Teresiña, con vigairo parroquial.
Comecei a dar clase de Relixión, nun dos colexios que había dentro do territorio parroquial, traballar nalgunhas actividades de ámbito diocesano, aos poucos, coñecendo o ámbito urbano e coñecín tamén algún tempo parroquias na zona rural da nosa diocese, e comecei a dar clases no seminario, que tamén foi unha tarefa que me enriqueceu moito. A tarefa docente, pola cal tamén acompañei a distintas xeracións de seminaristas, foi unha responsabilidade, ser formador do Seminario.
A JMJ espertou vocacións á vida consagrada, á vida matrimonial e á vida sacerdotal
O gran cambio
–Santiago de Compostela non lle pilla novo, primeiro de bispo auxiliar e agora como arcebispo. Hai un cambio grande?
–Efectivamente. A responsabilidade de tarefa que asumes é maior, non cabe dúbida. É verdade que os anos con responsabilidade, como auxiliar, permitíronme coñecer a diocese, aos sacerdotes, as parroquias, as distintas realidades de grupos e movementos, Vida consagrada.
Pídenche a ti que sexas ti o que agora, pois, vaias con eles facendo, abrindo camiño coa vontade do Señor. Pero si, si se nota a diferenza, e levo só un mes como arcebispo. Antes don Julián e eu ao seu lado vas coñecendo, vai abrindo o camiño, pero agora xa son eu, tomas ti a iniciativa da man dos teus sacerdotes, dos laicos na vida consagrada.
–Achégase a Xornada Mundial da Mocidade Como ve aos nosos mozos que van a cara a a Xornada Mundial da Mocidade? As xornadas da mocidade suscitan vocacións?
–Eu teño unha experiencia e permite que parta dela. Participei sendo seminarista, na Xornada da Mocidade de 1989, aquí en Santiago. Precisamente foi a gran xornada. A primeira gran xornada fóra de Roma. Estableceu, un fito as persoas que viñeron a continuación. Eu vivino moi desde dentro e nada máis. Desde Ourense, co Grupo diocesano participamos na semana previa do encontro co Papa.
Sobre todo, constitúe ese momento de encontro onde os nosos mozos descóbrense con outros mozos de tantos lugares diversos, pero que hai unha comuñón de fe e de vida. Eu creo que tamén son moi frutíferas cando se sitúan nun itinerario de vida cristiá, un itinerario catecumenal, de tal maneira que chegan a estas xornadas despois de vivir as súas realidades parroquiais, ou os que son de distintos pensamentos ou carismas, pero cun percorrido feito de tal maneira que isto constitúe como un encontro que revitaliza, que che fai vivir unha comuñón ordinaria, única, unha gran riqueza humana e espiritual e eclesial.
Despois debe ter unha continuidade, de tal maneira que, desde estas xornadas, logo animados, descubran a súa vida cristiá, o sentido da súa vida vivida como vocación. Porque a Xornada Mundial da Mocidade espertou vocacións á vida consagrada, á vida matrimonial, á vida sacerdotal. Eu creo que, se os nosos mozos chegan a estas xornadas e despois delas víveno nun itinerario de vida cristiá, en comunidade ou identidade, e como referencia, sobre todo, chégase a espertar o sentido da vida cristiá cunha vida vocacional chamada porque non estas por casualidade, senón porque eu estou porque O Señor púxome alí.
É unha experiencia, un camiño do seu percorrido de vida cristiá, cunha certa sensibilidade á vida débena aproveitar.
O camiño
–Fixo vostede o Camiño de Santiago? Como galegos que somos os dous acepto, unha pregunta como resposta. –Si, fíxeno. Con motivo da Xornada Mundial da Mocidade, fixen unhas 5 etapas só. Recoñezo que quizais sendo agora como teño esta responsabilidade, como arcebispo de Santiago de coidar, acoller a quen precisamente chegan como peregrinos a Santiago, teña que facer algunha etapa máis do Camiño de Santiago e recoñecer a grandeza, a profundidade e todo o que significa o camiño da vida, de como os peregrinos chegan, aquí.
Facer o camiño, entendendo o que é o camiño. E a meta está aquí, esa meta que é a tumba do Apóstolo Santiago, no fondo o que fai o apóstolo, é dicir, hai unha meta moito máis alá, Que é a que mostra un anticipo da gloria, é unha meta de transcendencia, de sentido, un horizonte de vida e de ser na que o Señor te garda sempre.
–Que nos diría aos xornalistas católicos?
–Pois uns por outros, estamos en comuñón de vida e en comuñón de oración tamén. A vosa tarefa e o voso labor, que é moi importante, reforzar a realidade, a distinción dos feitos, do compartido e facelo con identidade tamén, porque tamén a luz da esperanza e a luz da verdade ten que asomar con sentido cristián no mundo do xornalismo, da comunicación. Vou dicir que non vos cansedes.
Previous articleConfirmacións na Parroquia de San Xoán de Vista Alegre
Next articleEntrevista a mons. Francisco Prieto en Cope

RELATED ARTICLESMORE FROM AUTHOR