Español
Galego
Tras despedirse de Roma, os mozos da Arquidiocese de Santiago viviron este luns unha xornada especial no berce do poverello, San Francisco de Asís. Foi un día de camiño interior e compartido, de espiritualidade sinxela e alegre, no que a fe se seguiu tecendo en comunidade.
A xornada comezou en Roma, onde os peregrinos pasaran a noite no colexio salesiano Pío XI, acollidos xenerosamente xunto a case 700 mozos da diocese de Pamplona. Xunto a eles compartiron non só aloxamento, senón tamén o destino deste día: a cidade de Asís.
Durante a mañá, o grupo emprendeu a viaxe cara á rexión de Umbría, onde se levanta esta pequena xoia medieval que viu nacer e morrer a un dos santos máis queridos de la Igrexa. Ao chegar, o primeiro paso foi a visita á Porciúncula, esa diminuta igrexa que San Francisco restaurou coas súas propias mans e onde entregou a súa vida de maneira total a Deus. Neste lugar, hoxe envolvido por a Basílica de Santa María dos Anxos, Francisco viviu os seus últimos días.
Despois do xantar e da repartición nos aloxamentos, a tarde deixou espazo para un momento de esparexemento e convivencia na piscina, que serviu para recargar forzas e fortalecer os lazos entre os grupos. Foi un descanso agradecido tras os días intensos vividos en Roma.
Xa co sol baixando sobre os outeiros umbrianos, a mocidade percorreu a parte alta de Asís nun pequeno itinerario que os levou aos lugares esenciais do espírito franciscano: a igrexa de Santa Clara, onde se custodia o crucifixo de San Damián; a Chiesa Nuova, edificada sobre a casa natal do santo; a Basílica de San Francisco, corazón espiritual da cidade; e Santa María a Maior, coñecida tamén como o santuario do refugallo, onde Francisco renunciou publicamente a todo para seguir a Cristo.
O momento central do día foi a Eucaristía celebrada na Basílica de San Francisco, compartida cos peregrinos de Pamplona. Alí, aos pés do santo que predicou coa vida e abrazou a pobreza con alegría, os mozos diocesanos elevaron a súa acción de grazas polo vivido e o que aínda queda por vivir nesta peregrinación.
A xornada concluíu cunha velada fraterna, máis distendida, pensada para compartir, rir e seguir construíndo comunidade desde o cotián. Porque neste camiño do Xubileu, cada día non só é paso, senón agasallo.
