Español
Galego
A Arquidiocese de Santiago de Compostela presentou a súa Memoria 2024. Non é un libro frío de cifras, senón un mosaico de vidas, un tapiz tecido con xestos de fe, silencios compartidos e mans tendidas.
A diocese compostelá —coas súas 1.069 parroquias, os seus seminarios, arquivos, casas de exercicios e delegacións— recolle neste documento anual a pegada dun ano enteiro. A memoria é á Igrexa o que un diario íntimo é a unha familia: páxinas que gardan a constancia do vivido, os logros e as dificultades, o sementado en segredo e o celebrado en comunidade.
Alí están as cifras que falan: os sacramentos que marcan o pulso da fe, os nenos que descobren o Evanxeo en catequeses, os misioneiros que cruzan fronteiras, os voluntarios de Cáritas que abren portas na Coruña, Arousa, Carballo, Pontevedra e Santiago. Tamén se escoita a voz dos cárceres e dos fogares feridos, onde o Centro de Orientación Familiar ofrece acompañamento e consolo. Son números, si, pero detrás de cada número hai un rostro, unha historia, unha esperanza.
A memoria atrévese mesmo a entrar no terreo máis áspero: a economía. Ingresos, gastos, contas consolidadas. Todo o que sostén a vida da diocese ponse sobre a mesa con transparencia. O ERP, esa linguaxe técnica que organiza balances, convértese aquí noutra forma de dicir que a Igrexa tamén quere render contas, ser clara ante quen confía nela.
E con todo, o esencial non está nas táboas, senón no invisible que elas sosteñen. Porque detrás de cada orzamento escóndense historias vivas: a Casa Sacerdotal que acolle, o seminario que rumorea aprendizaxe, e a parroquia rural que mantén a súa luz, sostida por un sacerdote e uns fregueses que non deixaron que a esperanza se apague.
Na mensaxe que acompaña esta memoria, o arcebispo de Santiago, mons. Francisco José Prieto Fernández, lembra que a Igrexa é tarefa compartida e sementa constante: “Como discípulos misioneiros a nosa tarefa é sementar, e a acción fecunda do Espírito na nosa Igrexa diocesana fará que non se perda ningún traballo, ningún esforzo, ningunha preocupación sincera e ningunha entrega xenerosa”. Palabras que soan a promesa e tamén a gratitude.
A Memoria 2024 non é só un documento oficial. É a fotografía dunha comunidade en marcha. Unha crónica onde as cifras conviven cos silencios da oración, onde o cotián transfórmase en servizo, e onde a fe, unha vez máis, atrévese a contarse como vida.
