Español
Galego
- Na su primeira entrevista tras o nomeamento, concedida en exclusiva a EL CORREO GALLEGO, recoñece o gran labor de monseñor Barrio e pide respecto e dignidade para abordar temas como a eutanasia, a chamada “lei trans” ou a xestación subrogada
- Monseñor Prieto, novo arcebispo de Santiago: “Haberá renovación de cargos na diocese e pedirei un bispo auxiliar”
- Ourense, 1968. Monseñor Francisco José Prieto Fernández tomará posesión como novo arcebispo de Santiago o próximo 3 de xuño.
Cal foi a súa primeira reacción cando lle comunicaron que era o elixido para asumir o cargo de arcebispo de Santiago? Esperábao?
Foi un contraste de emocións cando me comunicaron que o Santo Pai pensara en min para suceder a monseñor Barrio. Supón moita emoción saber que confían nun para unha misión importante. Entrei nun pequeno colapso, botei algunha bágoa, pero como crente, mirei ao ceo e adiante.
Que significaron para vostede estes dous anos como bispo auxiliar?
Cheguei como peregrino e en Ano Santo, coa pandemia aínda moi presente, cun Santiago de rúas baleiras. Pero foi volvendo a normalidade e fun coñecendo unha diocese inmensa. Aprendín nisto de ser bispo con toda a boa xente que temos. Hai que saber deixarse ensinar, e esta é unha diocese moi intensiva e extensiva.
No acto de presentación como novo arcebispo, agradeceulle a monseñor Barrio a súa proximidade, como valora a figura do arcebispo emérito despois de 27 anos á fronte da Arquidiocese de Santiago?
Monseñor Barrio chegou como auxiliar en 1993, tamén en Ano Santo coma min. A miña experiencia con el foi moi próxima, foi unha figura paterna. Acolleume, coidado, deume espazo e, sempre da súa man, animoume. Fun auxiliar dunha persoa entregada, de xesto sinxelo e fondo, e con el fun descubrindo esta inmensa diocese.
Desde o inicio do século XX, é, tras o cardeal Quiroga Palacios, o segundo ourensán que asume o cargo de arcebispo de Santiago. Que significa esta circunstancia para vostede? Considera que é un plus para a Igrexa ter un representante en Compostela arraigado na cultura galega?
Ser galego é unha cátedra, é unha forma de estar e de ser, coa paisaxe no corazón e na mirada. O cardeal Quiroga foi unha figura indiscutible historicamente para Galicia e para a Igrexa. Son ourensán nunha terra que é miña, ser galego é sempre unha posibilidade de encontro, a alma galega é de horizontes amplos e estendidos, e eu acepto este desafío con esperanza.
Tomará posesión o próximo 3 de xuño. Que obxectivos se marca? Cal é o seu plan pastoral para a Diocese de Santiago?
A grandeza da diocese é impresionante pola súa longa historia, e en momentos axitados como estes, de crises, debe estar moi presente nos axentes de pastoral que esta é unha oportunidade para todos, que hai que arroupar. Todos son camiños que levan a Santiago e debemos abrir á esperanza ese camiño, tras a pandemia, a guerra de Ucraína e a crise. A Igrexa de Santiago debe comunicar esperanza e fraternidade, como crentes. A idea é camiñar xuntos como Igrexa para lograr que a sociedade sexa máis xusta e solidaria. Repito unha frase que é que calquera tempo pasado non foi mellor, foi anterior, e este é o que nos toca e debemos buscar que sexa o mellor.
Solicitará que se cubra a función de bispo auxiliar?
Si, a Arquidiocese de Santiago é moi grande e necesita un bispo auxiliar. Aos poucos irei formando un equipo.
Proponse unha reforma da curia diocesana? Haberá renovación de cargos na diocese?
Si, é algo que tocará no seu momento, ver con quen quero contar máis de preto en distintas áreas da vida pastoral. Os cambios non deben ser bruscos, pero non podemos quedarnos parados, esta é unha invitación á valentía na toma de decisións.
O próximo Ano Santo é en 2027. Como encara unha cita tan importante para a cidade e para Galicia?
Termina un e xa nos poñemos en camiño cara ao seguinte. Puidese parecer que 2027 queda afastado, pero non o está tanto. A Porta Santa está pechada, pero non a Catedral, sempre aberta. Antes, en 2025, tamén temos un acontecemento moi importante para a Iglesia, o Xubileu da Igrexa Universal, que servirá de Pórtico ao noso Ano Santo.
Para a sociedade en xeral, que modelo de Igrexa defende?
Non se trata de facer moitos quilómetros, senón de que teñamos oídos no corazón, unha Igrexa que saiba escoitar, que escoite as inquietudes e esperanzas, e de poñer resposta a eses anhelos que non se constrúan desde a teoría, senón do xesto, que todos teñan cabida. Todos os homes levan a pegada de Deus, hai que sandar, reconciliar, estender e abrir portas, derrubar muros. A Igrexa é de Xesús, non é de ninguén en particular, é de todos e para todos. E onde hai corazóns doídos, debemos arrouparlos.
Como valora o labor que está a realizar durante o seu pontificado o papa Francisco?
Francisco devolveunos á esencia. A Igrexa só existe para evanxelizar e Francisco co seu xesto, coa súa palabra e co seu esforzo, especialmente destes días enfermo, pon no centro o Evanxeo, el conduce a balsa da Igrexa e desde a sede compostelá, un referente universal da Igrexa con Roma e Xerusalén, unímonos a el e pedimos que teña valentía de seguir polos camiños do Evanxeo.
Cal é a súa posición respecto a a eutanasia, a chamada “lei trans” ou a xestación subrogada?
Son cuestións que requiren matiz e atención, xulgamos de maneira arbitraria, a vida é un don de Deus e non podemos pretender ser como deuses, a vida é do que nace. Son debates demasiado ideologizados, que requiren repouso, pero sempre desde o respecto e a dignidade que merecen todas as persoas. Hai que ter máis serenidade cando se trata de vidas, son debates demasiado enfrontados e susceptibles.
