O arcebispo de Santiago, mons. Francisco José Prieto Fernández, presidiu este luns, 2 de novembro, a eucaristía da conmemoración dos Fieis Defuntos na igrexa compostelá de San Agostiño.
Durante a celebración invitou os fieis a poñer nome, rostro e historia ás persoas polas que oraban e a quen lembraba nese día: familiares, amigos, veciños e coñecidos que compartiron con eles unha parte do seu camiño. Subliñou que a súa presenza foi un agasallo que permanece vivo na memoria e no corazón, e polo que sempre hai motivos para dar grazas.
«Amamos a vida», afirmou o arcebispo ao lembrar que ese don esixe coidado, cariño e tamén a capacidade de perdoar e deixarse perdoar. A oración polos defuntos estivo así unida ao agradecemento por canto deixaron na vida de quen os coñeceu.
En continuidade coa solemnidade de Todos os Santos, celebrada o día anterior, evocou aos chamados «santos da porta de ao lado», expresión acuñada polo papa Francisco para referirse a tantas persoas cuxa entrega cotiá, discreta e silenciosa sostén a vida dos demais.
A esperanza cristiá ante as preguntas da morte
O arcebispo detívose nas dúbidas do apóstolo Tomé, recollidas no Evanxeo, para achegalas aos interrogantes que tamén xorden ante a morte e a ausencia. As preguntas sobre o camiño, a confianza e a esperanza, explicou, forman parte da experiencia de fe.
A resposta de Xesús sitúa na súa propia persoa o fundamento desa confianza. Desde esa perspectiva, lembrou a promesa dunha morada na casa do Pai e a esperanza en Cristo, vencedor da morte.
O salmo «O Señor é o meu pastor, nada me falta» acompañou esta reflexión como expresión dunha fe que sostén o camiñar de cada día e permite confiar a Deus a quen partiu deste mundo.
Coidar a vida e acompañar o sufrimento
A esperanza na vida eterna, subliñou o arcebispo, ten tamén consecuencias no presente. Mentres se percorre ese camiño, corresponde coidar la propia vida e la dos demais, escoitar o Evanxeo e evitar actitudes que alimenten o enfrontamento ou agranden as distancias entre as persoas.
Neste contexto, invitou a facer silencio e a pedir a paz como un don para a vida persoal e comunitaria. Tivo especialmente presentes a quen necesita serenidade e esperanza para seguir adiante tras a perda dun ser querido.
Finalmente, evocou a María ao pé da cruz e reunida en oración cos discípulos, como presenza que acompaña a dor humana e mantén viva a esperanza na resurrección.
