O arcebispo de Santiago, monseñor Francisco José Prieto Fernández, presidiu a tarde do xoves 15 de outubro a eucaristía na parroquia do Carmen da Coruña, onde bendixo un cadro de san Carlos Acutis. Na súa homilía, o prelado vinculou o testemuño do mozo co de santa Tareixa de Xesús e animou aos fieis para vivir a santidade nas súas relacións, responsabilidades e xestos de cada día.
A celebración reuniu así o recordo de dúas vidas afastadas no tempo, pero unidas por unha mesma experiencia: a amizade con Xesús. Unha relación que, segundo explicou o arcebispo, transforma a quen a cultiva e convértese en entrega aos demais.
Dúas vidas unidas pola amizade con Xesús
Monseñor Prieto evocou a Teresa de Jesús como unha muller de intensa vida interior e extraordinaria actividade, que afrontou numerosas dificultades para levar adiante as súas fundacións. Xunto a ela situou a Carlos Acutis, un adolescente que viviu a fe con naturalidade, atopou o seu alimento na eucaristía e utilizou os medios dixitais para achegarse a outras persoas e compartir a súa experiencia cristiá.
Os camiños percorridos pola santa e as posibilidades de comunicación do século XXI serviron ao arcebispo para mostrar como a fe pode facerse presente en épocas e circunstancias distintas. O que une a ambos, sinalou, é poñer a Xesucristo no centro da súa vida e responder á súa chamada con xenerosidade.
Desde ese testemuño, lembrou que a santidade é unha vocación compartida por todos os cristiáns. Non esixe realizar feitos extraordinarios, senón vivir con autenticidade alí onde cada persoa se atopa.
A chamada de Deus na vida cotiá
O arcebispo trasladou esa reflexión á familia, o matrimonio, o traballo, a amizade e as relacións entre veciños. É neses espazos, afirmou, onde cada crente está chamado a descubrir para quen vive e como pode facer da súa existencia un servizo.
«Dios chama en todo tempo e en toda idade», lembrou. Fronte ás escusas ou a sensación de que nunca chega o momento adecuado, invitou a acoller esa chamada con sinxeleza de corazón e a recoñecer o que Dios espera de cada un na vida diaria.
Neste contexto, evocou a expresión do papa Francisco sobre os «santos da porta de ao lado»: persoas que viven a súa fe de xeito silencioso, coidan dos demais e entréganse sen buscar recoñecemento. Pais, nais, fillos, irmáns ou traballadores que, desde as súas circunstancias, fan do Evanxeo unha forma concreta de vivir.
O prelado subliñou tamén que a santidade non equivale á perfección. Coa imaxe de santo Pablo do tesouro en vasillas de barro, explicou que a fraxilidade humana pode acoller o don de Deus e converterse en lugar de encontro e axuda para outros.
«Como amaches?», a pregunta que orienta a fe
Mons. Prieto tamén destacou que a relación con Deus non pode quedar encerrada nun mesmo. Para explicalo, recorreu aos encontros e xestos do Evanxeo: a samaritana que recibe a auga ofrecida por Jesús e o samaritano que se detén a atender ao necesitado.
O arcebispo propuxo as bienaventuranzas e o capítulo 25 do Evanxeo de Mateo como referencias para revisar a propia vida. A pregunta decisiva, resumiu, é «como amaches?»: que se deu, que se compartiu e como se respondeu a quen necesitaba proximidade.
Fronte á indiferenza ou a comodidade, invitou a unha entrega capaz de dar froito. Expresouno coa imaxe da semente, que se rompe na terra para brotar e xerar vida.
Ao concluír, volveu ao testemuño de santa Teresa de Jesús e santo Carlos Acutis. Ambos acolleron o don de Deus e compartírono desde as súas propias limitacións. O seu recordo, unido á bendición do cadro na parroquia coruñesa, foi unha invitación para deixar esa mesma pegada de fe e amor na vida dos demais.
