A comunidade de Santa María e Santiago de A Coruña acolle o seu novo párroco Ricardo Vázquez

A celebración estivo marcada pola tradición, a liturxia e a calor humana dunha freguesía que, consciente do cambio, quixo agradecer o vivido e abrirse esperanzada ao que comeza. Concelebraron os vigairos territorial da Coruña e de Pastoral, o arcipreste de Faro, o abade da Colexiata coruñesa e outros sacerdotes próximos, testemuñas dunha substitución que é máis que un trámite: é a vida mesma de la Iglesia en marcha.

Ritos solemnes na toma de posesión.

O nomeamento de Vázquez Freire fora publicado tras o decreto asinado o pasado 23 de xuño. E foi precisamente coa lectura dese documento, en voz do vigairo da Coruña, Severino Suárez, como comezou o xesto solemne da toma de posesión.

O novo párroco recibiu un a un os signos que selan a súa misión: o arcebispo entregoulle as chaves, convidándolle a abrir a casa de Dios para todos; logo, o repenique das campás. Incensó a pía bautismal, sentou no confesionario, recolleu a chave do Sagrario e, finalmente, ocupou a sede presidencial, símbolo do seu servizo como pastor e guía da comunidade.

A homilía do arcebispo: Cristo no centro.

Na súa predicación, monseñor Prieto quixo deterse no esencial: a misión do sacerdote non é un posto administrativo nin un encargo provisional, senón un don confiado polo mesmo Cristo a través da Igrexa. “Cristo no centro”, subliñou, lembrando que toda comunidade parroquial debe virar ao redor desa única certeza.

Tomando como punto de partida a parábola do administrador infiel proclamada no Evanxeo, o arcebispo subliñou que a vida cristiá non se reduce a unha xestión eficiente dos bens materiais: a auténtica clave está na liberdade dos fillos de Dios e en deixar que o Señor sexa o primeiro, de non ser así a vida se desordena.

A intelixencia evanxélica.

Foi entón cando monseñor Prieto introduciu unha expresión que ecoou con especial fondura: a necesidade de cultivar unha intelixencia evanxélica. Fronte á intelixencia que o mundo celebra —tecnolóxica, produtiva, calculadora—, a Iglesia propón unha sabedoría distinta, nada do Evanxeo e encarnada nos sinxelos.

“A intelixencia evanxélica —dixo— non é a astucia que busca atallos nin vantaxes, senón a audacia do que arrisca polo Evanxeo. É a sabedoría dos corazóns sinxelos, daqueles que se deixan guiar polo Espírito e aprenden a perdoar sempre, a amar sen condicións, a responder ao mal co ben”.

O arcebispo debuxou con fondura a lóxica propia do Evanxeo: responder cunha presenza acolledora, sementar camiños de reconciliación e recoñecer en cada persoa a un irmán. ‘É unha sabedoría que desconcerta porque non é cálculo nin estratexia, senón misericordia’, afirmou.

Monseñor Prieto lembrou que a fidelidade cristiá consiste en enraizarse en Cristo con audacia e confianza. Neste sentido, convidou a cultivar unha ‘intelixencia evanxélica’, nada do corazón de Dios, que serve en lugar de dominar, confía en lugar de temer e ábrese sempre ao perdón sen límites.

Unha comunidade en camiño.

A homilía terminou como empezara: coa mirada posta no pobo de Dios. “Somos comunidade, somos parroquia, pero sobre todo somos Iglesia en camiño”, lembrou o arcebispo. Convidou os fieis a vivir a sinodalidad, a camiñar xuntos, como fixeron os primeiros discípulos enviados “de dous en dous”.

Finalmente, mons. Prieto dirixiu unhas palabras directas ao novo párroco, lembrándolle que a súa misión non se mide polo lugar ao que é enviado, senón pola fidelidade ao único que chama e confía. “O Señor encoméndache esta comunidade —dixo—, e nela deberás derramar o don recibido, con oración compartida e coa audacia evanxélica de quen sabe que non camiña só, senón acompañado polo pobo de Dios.”

O arcebispo estendeu despois a mirada cara á comunidade de Santa María e Santiago, convidándoa a acoller con xenerosidade ao seu novo pastor. Subliñou que unha parroquia non é nunca obra dun só sacerdote, senón un camiño compartido: “Facemos camiño xuntos, como Iglesia, como pobo en marcha”, lembrou. Encomendou á Virxe e ao Apóstolo Santiago a vida desta comunidade, pedindo que se fortaleza na unidade, na oración e na misión evanxelizadora que dá sentido a toda parroquia.

A comunidade despídese e agradece.

Antes de concluír a misa, algúns representantes da parroquia quixeron expresar a súa gratitude. En nome de todos, agradeceron ao arcebispo a súa proximidade e a José Luis Veira as súas máis de dous anos de entrega silenciosa. Como xesto simbólico, entregáronlle unha estola vermella coa cruz do Apóstolo Santiago, para que en cada Eucaristía lembre á comunidade que coidou.

As palabras foron sinxelas pero fondas: recoñecemento á súa fidelidade, petición de perdón polas posibles ausencias, e a certeza de que a súa pegada permanecerá.

A voz do novo párroco.

Tras a comuñón, o novo pastor tomou a palabra. Con emoción recoñeceu o peso do cambio: “Para min é un cambio grande, cambio de parroquia, cambio de cidade, cambio de vigairía…”, confesou. Vázquez Freire evocou as súas raíces familiares na Coruña —“volver un pouco ás raíces paternas”— e agradeceu tanto aos sacerdotes presentes como á súa propia familia, que lle acompañou nesta xornada.

Prometeu traballo e oración, lembrando aos fieis a necesidade de soster tamén a vida espiritual dos sacerdotes.

Con ton próximo, encomendouse á Virxe María, baixo a advocación da Esperanza, e ao Apóstolo Santiago. E concluíu cunha visión de futuro compartido: “Un cura traballador fai moito, pero se o cura traballador ten fregueses traballadores e todos imos a unha, podemos facer grandes cousas”.

Un barrio, unha parroquia, un camiño.

A cerimonia terminou con alegría serena. O barrio máis antigo da cidade, orgulloso da súa historia e do seu templo, abrazou ao seu novo párroco mentres despedía con gratitude ao anterior. A liturxia, entre incenso e canto, lembrou a todos que as parroquias son máis que muros e axendas: son comunidades en camiño, como dixo o arcebispo, “pobo de Dios en marcha”.