«Permanecer en el Señor»: una vida sostenida en el amor y abierta a la entrega

A celebración de Santa Clara de Asís volveu destacar unha forma de vida que transcorre en silencio, detrás dos muros dos mosteiros, pero que, como lembrou o arcebispo de Santiago, Mons. Francisco José Prieto Fernández, está lonxe de vivir de costas ao mundo. Con motivo da festividade da fundadora das clarisas, o prelado presidiu as celebracións eucarísticas, onte luns e hoxe martes, nas comunidades de Santiago e A Coruña e centrou a súa mensaxe nunha palabra que, ao seu xuízo, resume boa parte do sentido da vida cristiá e da propia traxectoria de Santa Clara: permanecer.

«Permanecer no Señor» significa, explicou, estar enraizados nel, telo como centro da existencia e, desde aí, saber estar tamén xunto aos demais. Non se trata dunha permanencia entendida como inmobilidade, senón dunha vida sostida no amor e aberta á entrega.

É, precisamente, o que o arcebispo quixo destacar de Santa Clara. Unha muller que, seguindo o camiño iniciado por Santo Francisco, fixo da pobreza, a oración, a fraternidade e a contemplación o eixo da súa existencia. Unha vida que, segundo sinalou Mons. Prieto, non estivo marcada polos grandes discursos nin por obras espectaculares, senón por tomar en serio a chamada do Evanxeo.

Nas súas palabras ás comunidades de clarisas, o arcebispo destacou unha idea que quixo trasladar: clausúraa non significa vivir na marxe da sociedade. «Os muros deste mosteiro non son muros que illan», afirmou. Son, dixo, muros que deben dar profundidade a unha vida de oración e contemplación.

Por iso, pediu ás clarisas que fagan presentes na súa oración as preocupacións da sociedade. As familias, os mozos, as persoas que sofren, quen foi esquecidos ou quen loita por vivir con dignidade e xustiza. Tamén as guerras e os enfrontamentos que seguen provocando dor.

Todo ese mundo exterior, explicou, pode entrar no mosteiro a través da oración. Moitas desas preocupacións chegan tamén ás relixiosas a través das persoas que se achegan a elas. A contemplación, por tanto, non é para o arcebispo unha forma de apartarse, senón outro xeito de acompañar.

Mons. Prieto reivindicou ademais o sentido dunha vida contemplativa nunha sociedade acostumada a medilo case todo en termos de utilidade, produtividade, eficacia e resultados. Fronte a esa lóxica, as comunidades monásticas lembran que existe outra forma de fecundidade que non sempre resulta visible.

O prelado destacou que o silencio ocupa un lugar esencial nese camiño. Non é un baleiro nin un illamento, senón un espazo para aprender a escoitar. Escoitar a Dios e escoitar tamén a realidade que chega ata a comunidade. De aí a importancia que mons. Prieto concedeu á oración das clarisas.

Nese contexto, comparou a presenza das comunidades contemplativas coa dunha lámpada acesa ante o Santísimo Sacramento: unha luz sinxela, constante e silenciosa que lembra a presenza de Jesús Eucaristía.

A figura de Santa Clara serviu tamén ao arcebispo para falar de fraxilidade. A súa vida estivo marcada pola enfermidade e polas dificultades que tivo que afrontar desde os comezos da comunidade de clarisas. Con todo, Mons. Prieto presentou esa fraxilidade non como un obstáculo, senón como un lugar desde o que pode xurdir a forza.

A vida de Santa Clara aparece así como unha chamada a manter a esperanza mesmo no medio da fraxilidade. E tamén como unha invitación para volver ao esencial: Cristo como centro, a oración como camiño e a fraternidade como forma de acompañar aos demais.

A reflexión sobre Santa Clara non quedou limitada as relixiosas. Mons. Prieto quixo estendela a todos os presentes ao lembrar que cada vida pode entenderse como unha vocación e unha misión. Non como unha simple sucesión de rutinas e compromisos, senón como unha tarefa que cada persoa está chamada a realizar alí onde se atopa.

Familia, sociedade, Iglesia ou comunidade son, nese sentido, espazos onde cada un pode facer visible esa chamada. A invitación para «permanecer» convértese así tamén nunha invitación para saber estar xunto ao outro, especialmente cando chegan as dificultades.

«Saibamos estar preto, saibamos permanecer, estar e acompañar», pediu o arcebispo. Con esa mensaxe, a celebración de Santa Clara quedou vinculada a unha idea sinxela pero profunda: permanecer non significa quedarse á marxe, senón estar presentes. Para as clarisas, desde a oración e a contemplación; para o resto dos crentes, desde a vida cotiá. En ambos os casos, coa mirada posta en Cristo e coa vontade de non pasar de longo ante quen necesita compañía.