<\/p>\n
Don Ricardo Bello Mato<\/strong>, sacerdote diocesano da Arquidiocese de Santiago de Compostela, cumpriu 100 anos de idade e 71 de ministerio sacerdotal. Nado en Cances, celebra este aniversario desde a Casa Sacerdotal de Santiago, onde contin\u00faa activo, dedicado \u00e1 oraci\u00f3n, ao acompa\u00f1amento e \u00e1 escritura.<\/p>\n Con motivo do seu centenario, o m\u00e9rcores 12 de agosto, don Ricardo Bello recibiu na Casa Sacerdotal a visita do arcebispo de Santiago de Compostela, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez. <\/strong><\/p>\n A visita enm\u00e1rcase, ademais, na proximidade habitual<\/strong> que o arcebispo mant\u00e9n cos sacerdotes da Casa Sacerdotal, a quen procura visitar sempre que as s\u00faas responsabilidades pastorais perm\u00edtenllo. Nesta ocasi\u00f3n, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto quixo acompa\u00f1ar persoalmente a don Ricardo nunha data tan significativa e reco\u00f1ecer ante el unha vida entregada ao servizo de la Iglesia e das comunidades \u00e1s que acompa\u00f1ou durante d\u00e9cadas.<\/p>\n Durante o encontro, o arcebispo puxo en valor o testemu\u00f1o<\/strong> de don Ricardo, a s\u00faa fidelidade<\/strong> \u00e1 vocaci\u00f3n sacerdotal e o valor dunha vida marcada pola entrega, a oraci\u00f3n e o acompa\u00f1amento aos demais.<\/strong> Un reco\u00f1ecemento que o sacerdote recibiu con especial agradecemento.<\/p>\n De Cances ao sacerdocio: unha vocaci\u00f3n forxada en tempos dif\u00edciles. <\/strong><\/p>\n Don Ricardo naceu en Cances<\/strong>, no seo dunha familia numerosa e profundamente cat\u00f3lica. A s\u00faa infancia estivo marcada polas consecuencias da guerra, a perda do seu irm\u00e1n maior e a necesidade de asumir responsabilidades propias dun adulto. Tras a contenda, os seus pais envi\u00e1rono ao colexio salesiano de Madrid, onde co\u00f1eceu de cercado unha cidade ferida e a numerosas familias que sufriran as consecuencias do conflito.<\/p>\n En 1943 ingresou no seminario, onde atopou un ambiente de mozos con ilusi\u00f3n e vocaci\u00f3n. Anos despois chegar\u00eda un dos momentos que lembra con maior cari\u00f1o: a s\u00faa ordenaci\u00f3n de di\u00e1cono. Foi celebrada polo cardeal mons. Fernando Quiroga<\/strong> e don Ricardo formaba parte dun grupo duns 33 ordenandos. Por ser o maior, correspondeulle pronunciar as palabras de agradecemento.<\/p>\n En 1955 celebrou a s\u00faa primeira misa en Cances, acompa\u00f1ado polo ent\u00f3n p\u00e1rroco, don Tom\u00e1s Dosil<\/strong>. Aquel d\u00eda viviuno con emoci\u00f3n. “Atop\u00e1bame indigno e limitado”, lembra ao evocar aquela celebraci\u00f3n, que estivo rodeada de festa e ilusi\u00f3n.<\/p>\n Pouco despois foi nomeado p\u00e1rroco de Vi\u00f3ns, Leiro e Cerneda, en Abegondo<\/strong>. Chegou con entusiasmo e coa experiencia adquirida durante a s\u00faa etapa de seminarista na catequese do Carmen, en Santiago. Al\u00ed contou coa colaboraci\u00f3n dun grupo de universitarios, alg\u00fans dos cales terminar\u00edan tendo vocaci\u00f3n misioneira.<\/p>\n Naquelas tres parroquias percorreu as casas das familias, levou a folla parroquial e invitou persoalmente os veci\u00f1os a participar nunha misi\u00f3n programada polo arcebispo Mons. Fernando Quiroga<\/strong>. A experiencia converteuse, segundo o seu propio recordo, nun momento de especial intensidade humana e espiritual.<\/p>\n Parroquias, obras e comunidades: unha vida dedicada a acompa\u00f1ar. <\/strong><\/p>\n O seu percorrido pastoral continuou en Bardaos, en Cabaleiros,<\/strong> onde permaneceu tres anos e impulsou diversas obras para mellorar as instalaci\u00f3ns da parroquia. Entre elas estiveron a reparaci\u00f3n do teito da igrexa, o retablo, os bancos e os nichos. Tam\u00e9n promoveu a construci\u00f3n dun sal\u00f3n parroquial destinado a reuni\u00f3ns, formaci\u00f3n e convivencia.<\/p>\n Aquel espazo terminou convert\u00e9ndose nun punto de encontro para toda a comunidade. Al\u00ed acud\u00edan mozos que se preparaban para emigrar a Europa, persoas maiores que buscaban resolver os seus problemas e familias que atopaban un lugar para compartir.<\/p>\n M\u00e1is tarde chegou a San Marti\u00f1o de Oz\u00f3n, en Mux\u00eda.<\/strong> O mosteiro atop\u00e1base nunha situaci\u00f3n precaria e a s\u00faa recuperaci\u00f3n converteuse nun dos grandes desaf\u00edos daquela etapa. Un dos pavill\u00f3ns en ru\u00ednas foi restaurado para convertelo en reitoral.<\/p>\n A actividade pastoral intensificouse con cursos, exercicios espirituais, charlas, grupos de Fillas de Mar\u00eda e diversas devoci\u00f3ns. Tam\u00e9n se abordaron cuesti\u00f3ns relacionadas co problema agrario, instal\u00e1ronse augas, reformouse a capela de Sujo<\/strong> e creouse un teleclub que recibiu un premio do se\u00f1or Barri\u00e9. As misi\u00f3ns populares estend\u00e9ronse por distintos lugares da parroquia.<\/p>\n Don Ricardo lembra aquela etapa con especial intensidade. <\/strong><\/p>\n Cando intentou marcharse a Am\u00e9rica, don Benito Espi\u00f1o non llo permitiu e destinouno a Oz\u00f3n. Posteriormente desenvolveu o seu labor en San Pedro de N\u00f3s e San Xurxo de I\u00f1\u00e1s, en Oleiros.<\/strong> A chegada estivo marcada polas dificultades: fr\u00edo, choiva, vento, pouca xente e ausencia de casa reitoral.\u00a0Con todo, aquela primeira impresi\u00f3n deu paso a unha intensa actividade pastoral e comunitaria.<\/p>\n Realiz\u00e1ronse obras nas igrexas, creouse un sal\u00f3n parroquial, organiz\u00e1ronse cursos xuven\u00eds, excursi\u00f3ns e misi\u00f3ns, e a catequese chegou a m\u00e1is dun centenar de nenos. Tam\u00e9n xurdiron as chamadas \u00abdamas de igrexa\u00bb, mulleres dedicadas a atender a enfermos, pobres e persoas soas, al\u00e9n de colaborar no coidado da igrexa e o cemiterio. En I\u00f1\u00e1s,<\/strong> as relixiosas desenvolveron as\u00ed mesmo un importante labor espiritual e caritativa.<\/p>\n En 1999, don Ricardo foi nomeado capel\u00e1n da Residencia P. Rubinos e das relixiosas da Caridad.<\/strong> Al\u00ed centrou o seu ministerio no acompa\u00f1amento de anci\u00e1ns, pobres e transe\u00fantes. Participou ademais no traslado \u00e1 nova residencia doada por Amancio Ortega. Mantivo este servizo ata 2017.<\/p>\n Un centenario vivido con gratitude e coa mirada posta na eternidade. <\/strong><\/p>\n Ao mirar cara atr\u00e1s, don Ricardo considera que a s\u00faa vida sacerdotal mereceu a pena,<\/strong> especialmente polas persoas \u00e1s que puido acompa\u00f1ar. \u00abPara min si\u00bb,<\/strong> responde cando se lle pregunta se volver\u00eda elixir o sacerdocio, lembrando tam\u00e9n a alg\u00fans fieis que lle agradeceron o apoio recibido.<\/p>\n Non oculta, con todo, que no cami\u00f1o houbo dificultades. \u00abMoitas, que procurei levar ben\u00bb, reco\u00f1ece \u00e1 falar das cruces que tam\u00e9n forman parte dun s\u00e9culo de vida.<\/p>\n Aos seus cen anos, desde a Casa Sacerdotal percibe a necesidade de coidar a espiritualidade nos pequenos xestos coti\u00e1ns,<\/strong> como rezar xuntos o \u00c1ngelus ou bendicir a mesa.<\/p>\n A s\u00faa visi\u00f3n do Ceo reflicte igualmente a profundidade da s\u00faa fe. Descr\u00edbeo como unha residencia ao redor do Pai, do Fillo e do Esp\u00edrito Santo<\/strong>, un espazo de \u00abinmensidade de Deus\u00bb e de convivencia entre os seus fillos, contemplando a forza creadora de Deus no cosmos.<\/p>\n Hoxe vive xunto ao seu irm\u00e1n, don Jes\u00fas,<\/strong> na Casa Sacerdotal de Santiago. Al\u00ed contin\u00faa rezando, acompa\u00f1ando e escribindo. A s\u00faa presenza tranquila e a s\u00faa memoria viva representan o testemu\u00f1o dun s\u00e9culo de historia e de m\u00e1is de sete d\u00e9cadas de servizo sacerdotal.<\/strong><\/p>\n Don Ricardo Bello Mato<\/strong>, sacerdote diocesano da Arquidiocese de Santiago de Compostela, cumpriu 100 anos de idade e 71 de ministerio sacerdotal. Nado en Cances, celebra este aniversario desde a Casa Sacerdotal de Santiago, onde contin\u00faa activo, dedicado \u00e1 oraci\u00f3n, ao acompa\u00f1amento e \u00e1 escritura.<\/p>\r\n Con motivo do seu centenario, o m\u00e9rcores 12 de agosto, don Ricardo Bello recibiu na Casa Sacerdotal a visita do arcebispo de Santiago de Compostela, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez. <\/strong><\/p>\r\n A visita enm\u00e1rcase, ademais, na proximidade habitual<\/strong> que o arcebispo mant\u00e9n cos sacerdotes da Casa Sacerdotal, a quen procura visitar sempre que as s\u00faas responsabilidades pastorais perm\u00edtenllo. Nesta ocasi\u00f3n, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto quixo acompa\u00f1ar persoalmente a don Ricardo nunha data tan significativa e reco\u00f1ecer ante el unha vida entregada ao servizo de la Iglesia e das comunidades \u00e1s que acompa\u00f1ou durante d\u00e9cadas.<\/p>\r\n Durante o encontro, o arcebispo puxo en valor o testemu\u00f1o<\/strong> de don Ricardo, a s\u00faa fidelidade<\/strong> \u00e1 vocaci\u00f3n sacerdotal e o valor dunha vida marcada pola entrega, a oraci\u00f3n e o acompa\u00f1amento aos demais.<\/strong> Un reco\u00f1ecemento que o sacerdote recibiu con especial agradecemento.<\/p>\r\n De Cances ao sacerdocio: unha vocaci\u00f3n forxada en tempos dif\u00edciles. <\/strong><\/p>\r\n Don Ricardo naceu en Cances<\/strong>, no seo dunha familia numerosa e profundamente cat\u00f3lica. A s\u00faa infancia estivo marcada polas consecuencias da guerra, a perda do seu irm\u00e1n maior e a necesidade de asumir responsabilidades propias dun adulto. Tras a contenda, os seus pais envi\u00e1rono ao colexio salesiano de Madrid, onde co\u00f1eceu de cercado unha cidade ferida e a numerosas familias que sufriran as consecuencias do conflito.<\/p>\r\n En 1943 ingresou no seminario, onde atopou un ambiente de mozos con ilusi\u00f3n e vocaci\u00f3n. Anos despois chegar\u00eda un dos momentos que lembra con maior cari\u00f1o: a s\u00faa ordenaci\u00f3n de di\u00e1cono. Foi celebrada polo cardeal mons. Fernando Quiroga<\/strong> e don Ricardo formaba parte dun grupo duns 33 ordenandos. Por ser o maior, correspondeulle pronunciar as palabras de agradecemento.<\/p>\r\n En 1955 celebrou a s\u00faa primeira misa en Cances, acompa\u00f1ado polo ent\u00f3n p\u00e1rroco, don Tom\u00e1s Dosil<\/strong>. Aquel d\u00eda viviuno con emoci\u00f3n. \"Atop\u00e1bame indigno e limitado\", lembra ao evocar aquela celebraci\u00f3n, que estivo rodeada de festa e ilusi\u00f3n.<\/p>\r\n Pouco despois foi nomeado p\u00e1rroco de Vi\u00f3ns, Leiro e Cerneda, en Abegondo<\/strong>. Chegou con entusiasmo e coa experiencia adquirida durante a s\u00faa etapa de seminarista na catequese do Carmen, en Santiago. Al\u00ed contou coa colaboraci\u00f3n dun grupo de universitarios, alg\u00fans dos cales terminar\u00edan tendo vocaci\u00f3n misioneira.<\/p>\r\n Naquelas tres parroquias percorreu as casas das familias, levou a folla parroquial e invitou persoalmente os veci\u00f1os a participar nunha misi\u00f3n programada polo arcebispo Mons. Fernando Quiroga<\/strong>. A experiencia converteuse, segundo o seu propio recordo, nun momento de especial intensidade humana e espiritual.<\/p>\r\n Parroquias, obras e comunidades: unha vida dedicada a acompa\u00f1ar. <\/strong><\/p>\r\n O seu percorrido pastoral continuou en Bardaos, en Cabaleiros,<\/strong> onde permaneceu tres anos e impulsou diversas obras para mellorar as instalaci\u00f3ns da parroquia. Entre elas estiveron a reparaci\u00f3n do teito da igrexa, o retablo, os bancos e os nichos. Tam\u00e9n promoveu a construci\u00f3n dun sal\u00f3n parroquial destinado a reuni\u00f3ns, formaci\u00f3n e convivencia.<\/p>\r\n Aquel espazo terminou convert\u00e9ndose nun punto de encontro para toda a comunidade. Al\u00ed acud\u00edan mozos que se preparaban para emigrar a Europa, persoas maiores que buscaban resolver os seus problemas e familias que atopaban un lugar para compartir.<\/p>\r\n M\u00e1is tarde chegou a San Marti\u00f1o de Oz\u00f3n, en Mux\u00eda.<\/strong> O mosteiro atop\u00e1base nunha situaci\u00f3n precaria e a s\u00faa recuperaci\u00f3n converteuse nun dos grandes desaf\u00edos daquela etapa. Un dos pavill\u00f3ns en ru\u00ednas foi restaurado para convertelo en reitoral.<\/p>\r\n A actividade pastoral intensificouse con cursos, exercicios espirituais, charlas, grupos de Fillas de Mar\u00eda e diversas devoci\u00f3ns. Tam\u00e9n se abordaron cuesti\u00f3ns relacionadas co problema agrario, instal\u00e1ronse augas, reformouse a capela de Sujo<\/strong> e creouse un teleclub que recibiu un premio do se\u00f1or Barri\u00e9. As misi\u00f3ns populares estend\u00e9ronse por distintos lugares da parroquia.<\/p>\r\n Don Ricardo lembra aquela etapa con especial intensidade. <\/strong><\/p>\r\n Cando intentou marcharse a Am\u00e9rica, don Benito Espi\u00f1o non llo permitiu e destinouno a Oz\u00f3n. Posteriormente desenvolveu o seu labor en San Pedro de N\u00f3s e San Xurxo de I\u00f1\u00e1s, en Oleiros.<\/strong> A chegada estivo marcada polas dificultades: fr\u00edo, choiva, vento, pouca xente e ausencia de casa reitoral.\u00a0Con todo, aquela primeira impresi\u00f3n deu paso a unha intensa actividade pastoral e comunitaria.<\/p>\r\n Realiz\u00e1ronse obras nas igrexas, creouse un sal\u00f3n parroquial, organiz\u00e1ronse cursos xuven\u00eds, excursi\u00f3ns e misi\u00f3ns, e a catequese chegou a m\u00e1is dun centenar de nenos. Tam\u00e9n xurdiron as chamadas \u00abdamas de igrexa\u00bb, mulleres dedicadas a atender a enfermos, pobres e persoas soas, al\u00e9n de colaborar no coidado da igrexa e o cemiterio. En I\u00f1\u00e1s,<\/strong> as relixiosas desenvolveron as\u00ed mesmo un importante labor espiritual e caritativa.<\/p>\r\n En 1999, don Ricardo foi nomeado capel\u00e1n da Residencia P. Rubinos e das relixiosas da Caridad.<\/strong> Al\u00ed centrou o seu ministerio no acompa\u00f1amento de anci\u00e1ns, pobres e transe\u00fantes. Participou ademais no traslado \u00e1 nova residencia doada por Amancio Ortega. Mantivo este servizo ata 2017.<\/p>\r\n Un centenario vivido con gratitude e coa mirada posta na eternidade. <\/strong><\/p>\r\n Ao mirar cara atr\u00e1s, don Ricardo considera que a s\u00faa vida sacerdotal mereceu a pena,<\/strong> especialmente polas persoas \u00e1s que puido acompa\u00f1ar. \u00abPara min si\u00bb,<\/strong> responde cando se lle pregunta se volver\u00eda elixir o sacerdocio, lembrando tam\u00e9n a alg\u00fans fieis que lle agradeceron o apoio recibido.<\/p>\r\n Non oculta, con todo, que no cami\u00f1o houbo dificultades. \u00abMoitas, que procurei levar ben\u00bb, reco\u00f1ece \u00e1 falar das cruces que tam\u00e9n forman parte dun s\u00e9culo de vida.<\/p>\r\n Aos seus cen anos, desde a Casa Sacerdotal percibe a necesidade de coidar a espiritualidade nos pequenos xestos coti\u00e1ns,<\/strong> como rezar xuntos o \u00c1ngelus ou bendicir a mesa.<\/p>\r\n A s\u00faa visi\u00f3n do Ceo reflicte igualmente a profundidade da s\u00faa fe. Descr\u00edbeo como unha residencia ao redor do Pai, do Fillo e do Esp\u00edrito Santo<\/strong>, un espazo de \u00abinmensidade de Deus\u00bb e de convivencia entre os seus fillos, contemplando a forza creadora de Deus no cosmos.<\/p>\r\n Hoxe vive xunto ao seu irm\u00e1n, don Jes\u00fas,<\/strong> na Casa Sacerdotal de Santiago. Al\u00ed contin\u00faa rezando, acompa\u00f1ando e escribindo. A s\u00faa presenza tranquila e a s\u00faa memoria viva representan o testemu\u00f1o dun s\u00e9culo de historia e de m\u00e1is de sete d\u00e9cadas de servizo sacerdotal.<\/strong><\/p>\r\n\r\n Don Ricardo Bello Mato<\/strong>, sacerdote diocesano da Arquidiocese de Santiago de Compostela, cumpriu 100 anos de idade e 71 de ministerio sacerdotal. Nado en Cances, celebra este aniversario desde a Casa Sacerdotal de Santiago, onde contin\u00faa activo, dedicado \u00e1 oraci\u00f3n, ao acompa\u00f1amento e \u00e1 escritura.<\/p>\r\n Con motivo do seu centenario, o m\u00e9rcores 12 de agosto, don Ricardo Bello recibiu na Casa Sacerdotal a visita do arcebispo de Santiago de Compostela, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez. <\/strong><\/p>\r\n A visita enm\u00e1rcase, ademais, na proximidade habitual<\/strong> que o arcebispo mant\u00e9n cos sacerdotes da Casa Sacerdotal, a quen procura visitar sempre que as s\u00faas responsabilidades pastorais perm\u00edtenllo. Nesta ocasi\u00f3n, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto quixo acompa\u00f1ar persoalmente a don Ricardo nunha data tan significativa e reco\u00f1ecer ante el unha vida entregada ao servizo de la Iglesia e das comunidades \u00e1s que acompa\u00f1ou durante d\u00e9cadas.<\/p>\r\n Durante o encontro, o arcebispo puxo en valor o testemu\u00f1o<\/strong> de don Ricardo, a s\u00faa fidelidade<\/strong> \u00e1 vocaci\u00f3n sacerdotal e o valor dunha vida marcada pola entrega, a oraci\u00f3n e o acompa\u00f1amento aos demais.<\/strong> Un reco\u00f1ecemento que o sacerdote recibiu con especial agradecemento.<\/p>\r\n De Cances ao sacerdocio: unha vocaci\u00f3n forxada en tempos dif\u00edciles. <\/strong><\/p>\r\n Don Ricardo naceu en Cances<\/strong>, no seo dunha familia numerosa e profundamente cat\u00f3lica. A s\u00faa infancia estivo marcada polas consecuencias da guerra, a perda do seu irm\u00e1n maior e a necesidade de asumir responsabilidades propias dun adulto. Tras a contenda, os seus pais envi\u00e1rono ao colexio salesiano de Madrid, onde co\u00f1eceu de cercado unha cidade ferida e a numerosas familias que sufriran as consecuencias do conflito.<\/p>\r\n En 1943 ingresou no seminario, onde atopou un ambiente de mozos con ilusi\u00f3n e vocaci\u00f3n. Anos despois chegar\u00eda un dos momentos que lembra con maior cari\u00f1o: a s\u00faa ordenaci\u00f3n de di\u00e1cono. Foi celebrada polo cardeal mons. Fernando Quiroga<\/strong> e don Ricardo formaba parte dun grupo duns 33 ordenandos. Por ser o maior, correspondeulle pronunciar as palabras de agradecemento.<\/p>\r\n En 1955 celebrou a s\u00faa primeira misa en Cances, acompa\u00f1ado polo ent\u00f3n p\u00e1rroco, don Tom\u00e1s Dosil<\/strong>. Aquel d\u00eda viviuno con emoci\u00f3n. \"Atop\u00e1bame indigno e limitado\", lembra ao evocar aquela celebraci\u00f3n, que estivo rodeada de festa e ilusi\u00f3n.<\/p>\r\n Pouco despois foi nomeado p\u00e1rroco de Vi\u00f3ns, Leiro e Cerneda, en Abegondo<\/strong>. Chegou con entusiasmo e coa experiencia adquirida durante a s\u00faa etapa de seminarista na catequese do Carmen, en Santiago. Al\u00ed contou coa colaboraci\u00f3n dun grupo de universitarios, alg\u00fans dos cales terminar\u00edan tendo vocaci\u00f3n misioneira.<\/p>\r\n Naquelas tres parroquias percorreu as casas das familias, levou a folla parroquial e invitou persoalmente os veci\u00f1os a participar nunha misi\u00f3n programada polo arcebispo Mons. Fernando Quiroga<\/strong>. A experiencia converteuse, segundo o seu propio recordo, nun momento de especial intensidade humana e espiritual.<\/p>\r\n Parroquias, obras e comunidades: unha vida dedicada a acompa\u00f1ar. <\/strong><\/p>\r\n O seu percorrido pastoral continuou en Bardaos, en Cabaleiros,<\/strong> onde permaneceu tres anos e impulsou diversas obras para mellorar as instalaci\u00f3ns da parroquia. Entre elas estiveron a reparaci\u00f3n do teito da igrexa, o retablo, os bancos e os nichos. Tam\u00e9n promoveu a construci\u00f3n dun sal\u00f3n parroquial destinado a reuni\u00f3ns, formaci\u00f3n e convivencia.<\/p>\r\n Aquel espazo terminou convert\u00e9ndose nun punto de encontro para toda a comunidade. Al\u00ed acud\u00edan mozos que se preparaban para emigrar a Europa, persoas maiores que buscaban resolver os seus problemas e familias que atopaban un lugar para compartir.<\/p>\r\n M\u00e1is tarde chegou a San Marti\u00f1o de Oz\u00f3n, en Mux\u00eda.<\/strong> O mosteiro atop\u00e1base nunha situaci\u00f3n precaria e a s\u00faa recuperaci\u00f3n converteuse nun dos grandes desaf\u00edos daquela etapa. Un dos pavill\u00f3ns en ru\u00ednas foi restaurado para convertelo en reitoral.<\/p>\r\n A actividade pastoral intensificouse con cursos, exercicios espirituais, charlas, grupos de Fillas de Mar\u00eda e diversas devoci\u00f3ns. Tam\u00e9n se abordaron cuesti\u00f3ns relacionadas co problema agrario, instal\u00e1ronse augas, reformouse a capela de Sujo<\/strong> e creouse un teleclub que recibiu un premio do se\u00f1or Barri\u00e9. As misi\u00f3ns populares estend\u00e9ronse por distintos lugares da parroquia.<\/p>\r\n Don Ricardo lembra aquela etapa con especial intensidade. <\/strong><\/p>\r\n Cando intentou marcharse a Am\u00e9rica, don Benito Espi\u00f1o non llo permitiu e destinouno a Oz\u00f3n. Posteriormente desenvolveu o seu labor en San Pedro de N\u00f3s e San Xurxo de I\u00f1\u00e1s, en Oleiros.<\/strong> A chegada estivo marcada polas dificultades: fr\u00edo, choiva, vento, pouca xente e ausencia de casa reitoral.\u00a0Con todo, aquela primeira impresi\u00f3n deu paso a unha intensa actividade pastoral e comunitaria.<\/p>\r\n Realiz\u00e1ronse obras nas igrexas, creouse un sal\u00f3n parroquial, organiz\u00e1ronse cursos xuven\u00eds, excursi\u00f3ns e misi\u00f3ns, e a catequese chegou a m\u00e1is dun centenar de nenos. Tam\u00e9n xurdiron as chamadas \u00abdamas de igrexa\u00bb, mulleres dedicadas a atender a enfermos, pobres e persoas soas, al\u00e9n de colaborar no coidado da igrexa e o cemiterio. En I\u00f1\u00e1s,<\/strong> as relixiosas desenvolveron as\u00ed mesmo un importante labor espiritual e caritativa.<\/p>\r\n En 1999, don Ricardo foi nomeado capel\u00e1n da Residencia P. Rubinos e das relixiosas da Caridad.<\/strong> Al\u00ed centrou o seu ministerio no acompa\u00f1amento de anci\u00e1ns, pobres e transe\u00fantes. Participou ademais no traslado \u00e1 nova residencia doada por Amancio Ortega. Mantivo este servizo ata 2017.<\/p>\r\n Un centenario vivido con gratitude e coa mirada posta na eternidade. <\/strong><\/p>\r\n Ao mirar cara atr\u00e1s, don Ricardo considera que a s\u00faa vida sacerdotal mereceu a pena,<\/strong> especialmente polas persoas \u00e1s que puido acompa\u00f1ar. \u00abPara min si\u00bb,<\/strong> responde cando se lle pregunta se volver\u00eda elixir o sacerdocio, lembrando tam\u00e9n a alg\u00fans fieis que lle agradeceron o apoio recibido.<\/p>\r\n Non oculta, con todo, que no cami\u00f1o houbo dificultades. \u00abMoitas, que procurei levar ben\u00bb, reco\u00f1ece \u00e1 falar das cruces que tam\u00e9n forman parte dun s\u00e9culo de vida.<\/p>\r\n Aos seus cen anos, desde a Casa Sacerdotal percibe a necesidade de coidar a espiritualidade nos pequenos xestos coti\u00e1ns,<\/strong> como rezar xuntos o \u00c1ngelus ou bendicir a mesa.<\/p>\r\n A s\u00faa visi\u00f3n do Ceo reflicte igualmente a profundidade da s\u00faa fe. Descr\u00edbeo como unha residencia ao redor do Pai, do Fillo e do Esp\u00edrito Santo<\/strong>, un espazo de \u00abinmensidade de Deus\u00bb e de convivencia entre os seus fillos, contemplando a forza creadora de Deus no cosmos.<\/p>\r\n Hoxe vive xunto ao seu irm\u00e1n, don Jes\u00fas,<\/strong> na Casa Sacerdotal de Santiago. Al\u00ed contin\u00faa rezando, acompa\u00f1ando e escribindo. A s\u00faa presenza tranquila e a s\u00faa memoria viva representan o testemu\u00f1o dun s\u00e9culo de historia e de m\u00e1is de sete d\u00e9cadas de servizo sacerdotal.<\/strong><\/p>\r\n\r\n Don Ricardo Bello Mato<\/strong>, sacerdote diocesano de la Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela, ha cumplido 100 a\u00f1os de edad y 71 de ministerio sacerdotal. Nacido en Cances, celebra este aniversario desde la Casa Sacerdotal de Santiago, donde contin\u00faa activo, dedicado a la oraci\u00f3n, al acompa\u00f1amiento y a la escritura.<\/p>\r\n Con motivo de su centenario, el mi\u00e9rcoles 12 de agosto, don Ricardo Bello recibi\u00f3 en la Casa Sacerdotal la visita del arzobispo de Santiago de Compostela, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez<\/strong>.<\/p>\r\n La visita se enmarca, adem\u00e1s, en la cercan\u00eda habitual<\/strong> que el arzobispo mantiene con los sacerdotes de la Casa Sacerdotal, a quienes procura visitar siempre que sus responsabilidades pastorales se lo permiten. En esta ocasi\u00f3n, monse\u00f1or Francisco Jos\u00e9 Prieto quiso acompa\u00f1ar personalmente a don Ricardo en una fecha tan significativa y reconocer ante \u00e9l una vida entregada al servicio de la Iglesia y de las comunidades a las que ha acompa\u00f1ado durante d\u00e9cadas.<\/p>\r\nDurante el encuentro, el arzobispo puso en valor el testimonio<\/strong> de don Ricardo, su fidelidad<\/strong> a la vocaci\u00f3n sacerdotal y el valor de una vida marcada por la entrega, la oraci\u00f3n y el acompa\u00f1amiento<\/strong> a los dem\u00e1s. Un reconocimiento que el sacerdote recibi\u00f3 con especial agradecimiento.\r\n Don Ricardo naci\u00f3 en Cances<\/strong>, en el seno de una familia numerosa y profundamente cat\u00f3lica. Su infancia estuvo marcada por las consecuencias de la guerra, la p\u00e9rdida de su hermano mayor y la necesidad de asumir responsabilidades propias de un adulto. Tras la contienda, sus padres lo enviaron al colegio salesiano de Madrid, donde conoci\u00f3 de cerca una ciudad herida y a numerosas familias que hab\u00edan sufrido las consecuencias del conflicto.<\/p>\r\n En 1943 ingres\u00f3 en el seminario, donde encontr\u00f3 un ambiente de j\u00f3venes con ilusi\u00f3n y vocaci\u00f3n. A\u00f1os despu\u00e9s llegar\u00eda uno de los momentos que recuerda con mayor cari\u00f1o: su ordenaci\u00f3n de di\u00e1cono. Fue celebrada por el cardenal mons. Fernando Quiroga<\/strong> y don Ricardo formaba parte de un grupo de unos 33 ordenandos. Por ser el mayor, le correspondi\u00f3 pronunciar las palabras de agradecimiento.<\/p>\r\n En 1955 celebr\u00f3 su primera misa en Cances, acompa\u00f1ado por el entonces p\u00e1rroco, don Tom\u00e1s Dosil<\/strong>. Aquel d\u00eda lo vivi\u00f3 con emoci\u00f3n. \"Me encontraba indigno y limitado\", recuerda al evocar aquella celebraci\u00f3n, que estuvo rodeada de fiesta e ilusi\u00f3n.<\/p>\r\n Poco despu\u00e9s fue nombrado p\u00e1rroco de Viones, Leiro y Cerneda, en Abegondo<\/strong>. Lleg\u00f3 con entusiasmo y con la experiencia adquirida durante su etapa de seminarista en la catequesis del Carmen, en Santiago. All\u00ed cont\u00f3 con la colaboraci\u00f3n de un grupo de universitarios, algunos de los cuales terminar\u00edan teniendo vocaci\u00f3n misionera.<\/p>\r\n En aquellas tres parroquias recorri\u00f3 las casas de las familias, llev\u00f3 la hoja parroquial e invit\u00f3 personalmente a los vecinos a participar en una misi\u00f3n programada por el arzobispo Mons. Fernando Quiroga<\/strong>. La experiencia se convirti\u00f3, seg\u00fan su propio recuerdo, en un momento de especial intensidad humana y espiritual.<\/p>\r\n\r\n Su recorrido pastoral continu\u00f3 en Bardaos, en Cabaleiros,<\/strong> donde permaneci\u00f3 tres a\u00f1os e impuls\u00f3 diversas obras para mejorar las instalaciones de la parroquia. Entre ellas estuvieron la reparaci\u00f3n del techo de la iglesia, el retablo, los bancos y los nichos. Tambi\u00e9n promovi\u00f3 la construcci\u00f3n de un sal\u00f3n parroquial destinado a reuniones, formaci\u00f3n y convivencia.<\/p>\r\n Aquel espacio termin\u00f3 convirti\u00e9ndose en un punto de encuentro para toda la comunidad. All\u00ed acud\u00edan j\u00f3venes que se preparaban para emigrar a Europa, personas mayores que buscaban resolver sus problemas y familias que encontraban un lugar para compartir.<\/p>\r\n M\u00e1s tarde lleg\u00f3 a San Marti\u00f1o de Oz\u00f3n, en Mux\u00eda<\/strong>. El monasterio se encontraba en una situaci\u00f3n precaria y su recuperaci\u00f3n se convirti\u00f3 en uno de los grandes desaf\u00edos de aquella etapa. Uno de los pabellones en ruinas fue restaurado para convertirlo en rectoral.<\/p>\r\n La actividad pastoral se intensific\u00f3 con cursillos, ejercicios espirituales, charlas, grupos de Hijas de Mar\u00eda y diversas devociones. Tambi\u00e9n se abordaron cuestiones relacionadas con el problema agrario, se instalaron aguas, se reform\u00f3 la capilla de Sujo<\/strong> y se cre\u00f3 un teleclub que recibi\u00f3 un premio del se\u00f1or Barri\u00e9. Las misiones populares se extendieron por distintos lugares de la parroquia.<\/p>\r\n Don Ricardo recuerda aquella etapa con especial intensidad. Cuando intent\u00f3 marcharse a Am\u00e9rica, don Benito Espi\u00f1o no se lo permiti\u00f3 y lo destin\u00f3 a Oz\u00f3n<\/strong>.<\/p>\r\n Posteriormente desarroll\u00f3 su labor en San Pedro de N\u00f3s y San Jorge de I\u00f1\u00e1s, en Oleiros.<\/strong> La llegada estuvo marcada por las dificultades: fr\u00edo, lluvia, viento, poca gente y ausencia de casa rectoral. Sin embargo, aquella primera impresi\u00f3n dio paso a una intensa actividad pastoral y comunitaria.<\/p>\r\n Se realizaron obras en las iglesias, se cre\u00f3 un sal\u00f3n parroquial, se organizaron cursillos juveniles, excursiones y misiones, y la catequesis lleg\u00f3 a m\u00e1s de un centenar de ni\u00f1os. Tambi\u00e9n surgieron las llamadas \u00abdamas de iglesia\u00bb, mujeres dedicadas a atender a enfermos, pobres y personas solas, adem\u00e1s de colaborar en el cuidado de la iglesia y el cementerio. En I\u00f1\u00e1s<\/strong>, las religiosas desarrollaron asimismo una importante labor espiritual y caritativa.<\/p>\r\n En 1999, don Ricardo fue nombrado capell\u00e1n de la Residencia P. Rubinos y de las religiosas de la Caridad.<\/strong> All\u00ed centr\u00f3 su ministerio en el acompa\u00f1amiento de ancianos, pobres y transe\u00fantes. Particip\u00f3 adem\u00e1s en el traslado a la nueva residencia donada por Amancio Ortega. Mantuvo este servicio hasta 2017.<\/p>\r\n\r\n Al mirar hacia atr\u00e1s, don Ricardo considera que su vida sacerdotal ha merecido la pena,<\/strong> especialmente por las personas a las que pudo acompa\u00f1ar. \u00abPara m\u00ed s\u00ed<\/strong>\u00bb, responde cuando se le pregunta si volver\u00eda a elegir el sacerdocio, recordando tambi\u00e9n a algunos fieles que le agradecieron el apoyo recibido.<\/p>\r\n No oculta, sin embargo, que en el camino hubo dificultades. \u00abMuchas, que procur\u00e9 llevar bien\u00bb, reconoce al hablar de las cruces que tambi\u00e9n forman parte de un siglo de vida.<\/p>\r\n A sus cien a\u00f1os, desde la Casa Sacerdotal percibe la necesidad de cuidar la espiritualidad en los peque\u00f1os gestos cotidianos<\/strong>, como rezar juntos el \u00c1ngelus o bendecir la mesa.<\/p>\r\n Su visi\u00f3n del Cielo refleja igualmente la profundidad de su fe. Lo describe como una residencia alrededor del Padre, del Hijo y del Esp\u00edritu Santo<\/strong>, un espacio de \u00abinmensidad de Dios\u00bb y de convivencia entre sus hijos, contemplando la fuerza creadora de Dios en el cosmos.<\/p>\r\n Hoy vive junto a su hermano, don Jes\u00fas<\/strong>, en la Casa Sacerdotal de Santiago. All\u00ed contin\u00faa rezando, acompa\u00f1ando y escribiendo. Su presencia tranquila y su memoria viva representan el testimonio de un siglo de historia y de m\u00e1s de siete d\u00e9cadas de servicio sacerdotal.<\/strong><\/p>\r\n ","_es_post_name":"d-ricardo-bello-un-siglo-de-vida-y-71-anos-de-entrega-sacerdotal","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"D. Ricardo Bello, un siglo de vida y 71 a\u00f1os de entrega sacerdotal","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[3,4,214],"tags":[97],"class_list":["post-68548","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-actualidad","category-arzobispo","category-diocesis","tag-sacerdotes"],"yoast_head":"\n\r\n \t
\r\n \t
\r\n \t
De Cances al sacerdocio: una vocaci\u00f3n forjada en tiempos dif\u00edciles.<\/h3>\r\n
Parroquias, obras y comunidades: una vida dedicada a acompa\u00f1ar.<\/h3>\r\n
Un centenario vivido con gratitud y con la mirada puesta en la eternidad.<\/h3>\r\n