{"id":67493,"date":"2026-06-12T15:02:12","date_gmt":"2026-06-12T13:02:12","guid":{"rendered":"https:\/\/archicompostela.org\/?p=67493"},"modified":"2026-06-15T19:59:57","modified_gmt":"2026-06-15T17:59:57","slug":"todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/","title":{"rendered":"\"Todos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV faise pr\u00f3ximo en As Ra\u00edces","raw":"\"Todos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV faise pr\u00f3ximo en As Ra\u00edces"},"content":{"rendered":"
Le\u00f3n XIV quixo empezar o d\u00eda en Tenerife xunto aos m\u00e1is invisibles. No centro de acollida As Ra\u00edces, nos arredores da Lagoa, o Papa atopouse cara a cara con migrantes que cruzaron o Atl\u00e1ntico, nunha contorna complicada como \u00e9 o centro de acollida das Ra\u00edces. Foi un encontro \u00edntimo, sen grandes escenarios, onde persoas de credos distintos reco\u00f1ec\u00edanse irmanadas por unha mesma traves\u00eda. Fal\u00e1ndolles en franc\u00e9s, a lingua da maior\u00eda, o Papa deixoulles unha certeza: \u00abTodos, dalg\u00fan modo, somos migrantes, todos somos peregrinos en cami\u00f1o \u00e1 patria celestial\u00bb.<\/div>\n
<\/div>\n
A Lagoa amenceu como amence case sempre: nubrada, h\u00famida, con ese fresco que se coa ata nos \u00f3sos. Pero baixo o ceo gris, nas Ra\u00edces, hab\u00eda unha alegr\u00eda peculiar. Un novo gambiano resum\u00edao cun sorriso: \u00e9 musulm\u00e1n, contaba, pero ve en Le\u00f3n XIV \u00abun papa de paz, un papa de humanidade\u00bb, e s\u00f3 con pensar en verlle ilumin\u00e1baselle a cara. Non era unha excepci\u00f3n. Al\u00ed esperaban homes e mulleres, nais cos seus fillos, familias enteiras, todos apuntados nunhas listas para poder estar; todos co mesmo desexo sinxelo de ver e co\u00f1ecer ao Papa.<\/div>\n
<\/div>\n
Entre quen agardaba hab\u00eda polo menos corenta cat\u00f3licos que cruzaran o mar en busca dunha vida mellor. Pero o que de verdade un\u00eda a aquela asemblea era algo profundo: a experiencia de xogarse a vida na auga, a dor de ver morrer a amigos e familiares na traves\u00eda, e o desconcerto de tocar terra para atoparse despois sen poder traballar, esperando nun campamento. Nas Ra\u00edces, o protagonismo non era das instituci\u00f3ns, sen\u00f3n deles e de quen lles devolve, d\u00eda a d\u00eda, a dignidade que o cami\u00f1o puidese parecer que lles arrebatou.<\/div>\n
<\/div>\n
As voces dos que cruzaron <\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
Dous testemu\u00f1os puxeron voz a esa realidade. Falou primeiro un mozo migrante con algo de timidez. Deu as grazas por ser escoitado e confesou que moitas veces o cami\u00f1o \u00e9 dif\u00edcil, cheo de medo, de tristeza e de soidade. Non ped\u00eda grandes cousas: \u00abtraballar, coidar da familia e vivir con dignidade\u00bb. E agradeceu ao Papa, sinxelamente, \u00abo seu coraz\u00f3n pr\u00f3ximo\u00bb.<\/div>\n
<\/div>\n
Despois tomou a palabra unha nai, e a s\u00faa voz soou potente, e non s\u00f3 polo altofalante: falaba cunha forza de quen volveu a vivir. Lembrou que ningu\u00e9n abandona a s\u00faa terra, a s\u00faa familia e as s\u00faas ra\u00edces por vontade propia cando pode vivir en paz, e describiu o Atl\u00e1ntico como o que \u00e9 para tantos: fame, fr\u00edo, desesperaci\u00f3n e, moitas veces, morte. Desa boca sa\u00edu a petici\u00f3n m\u00e1is n\u00edtida da ma\u00f1\u00e1: \u00abNon pedimos privilexios. Non pedimos compaix\u00f3n. Pedimos respecto, humanidade e a oportunidade de vivir con dignidade\u00bb, suplicando que as fronteiras non se convertan \u00aben muros de indiferenza\u00bb.<\/div>\n
<\/div>\n
Antes de que chegase o Papa, esa mesma muller compartira entre alg\u00fans unha historia que non estaba no gui\u00f3n. Era musulm\u00e1, e chegou a Cristo en metade do sufrimento: cando a enfermidade da s\u00faa filla empuxouna a entrar nunha igrexa para rezar, sentiu acollida, sostida, e al\u00ed converteuse ao catolicismo. O seu testemu\u00f1o, o de algu\u00e9n que cruzou d\u00faas veces \u2014o mar e a fe\u2014, soaba verdadeiramente potente. .<\/div>\n
<\/div>\n
\u00abO amor de Deus non co\u00f1ece fronteiras\u00bb <\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
Cando chegou a s\u00faa quenda, Le\u00f3n XIV pronunciou o seu discurso en franc\u00e9s, para que a maior\u00eda \u2014senegaleses, na s\u00faa maior\u00eda\u2014 puidese entenderlle, e saudou tam\u00e9n en ingl\u00e9s. A s\u00faa mensaxe foi como unha caricia: \u00abO amor de Dios non co\u00f1ece fronteiras nin fai distinci\u00f3ns, d\u00e1se a todos\u00bb.<\/div>\n
<\/div>\n
Confesou que, escoitando os testemu\u00f1os, pensaba nos seus coraz\u00f3ns, feridos por tantas dificultades, \u00abpero axudados por outros coraz\u00f3ns abertos e xenerosos\u00bb. Quixo desmontar a mirada que reduce ao migrante a un problema, lembrando que as migraci\u00f3ns \u00abte\u00f1en unha palabra importante que dicir\u00bb, pois poden ser ocasi\u00f3n de encontro e de enriquecemento mutuo entre os pobos. E reuniu a todos baixo unha mesma condici\u00f3n compartida: a de peregrinos. \u00abTodos, dalg\u00fan modo, somos migrantes\u00bb, repetiu, antes de pedir un compromiso \u00e1 altura do escoitado: \u00abAxud\u00e9monos a facer desta traves\u00eda un lugar m\u00e1is humano para todos\u00bb.<\/div>\n
<\/div>\n
Cando o Papa se despediu, A Laguna xa non estaba nubrada, \u00e9 algo que adoita pasar cando sae o sol, tam\u00e9n no campamento sa\u00edra alg\u00fan relo de luz. O centro non poder\u00eda chamarse doutro xeito: al\u00ed agardaban persoas arrincadas da s\u00faa terra que, lonxe de casa, intentan botar ra\u00edces novas nun chan que non elixiron. Le\u00f3n XIV march\u00e1base deix\u00e1ndolles claro que nesa traves\u00eda ningu\u00e9n cami\u00f1a s\u00f3, porque todos peregrinan cara \u00e1 mesma patria. E que ningunha fronteira, nin a do mar nin a dos papeis, est\u00e1 por encima da dignidade dunha persoa.<\/div>\n
<\/div>\n
Texto:\u00a0Bernab\u00e9 Villalba Silva<\/strong><\/div>\n","protected":false,"raw":"
Le\u00f3n XIV quixo empezar o d\u00eda en Tenerife xunto aos m\u00e1is invisibles. No centro de acollida As Ra\u00edces, nos arredores da Lagoa, o Papa atopouse cara a cara con migrantes que cruzaron o Atl\u00e1ntico, nunha contorna complicada como \u00e9 o centro de acollida das Ra\u00edces. Foi un encontro \u00edntimo, sen grandes escenarios, onde persoas de credos distintos reco\u00f1ec\u00edanse irmanadas por unha mesma traves\u00eda. Fal\u00e1ndolles en franc\u00e9s, a lingua da maior\u00eda, o Papa deixoulles unha certeza: \u00abTodos, dalg\u00fan modo, somos migrantes, todos somos peregrinos en cami\u00f1o \u00e1 patria celestial\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
A Lagoa amenceu como amence case sempre: nubrada, h\u00famida, con ese fresco que se coa ata nos \u00f3sos. Pero baixo o ceo gris, nas Ra\u00edces, hab\u00eda unha alegr\u00eda peculiar. Un novo gambiano resum\u00edao cun sorriso: \u00e9 musulm\u00e1n, contaba, pero ve en Le\u00f3n XIV \u00abun papa de paz, un papa de humanidade\u00bb, e s\u00f3 con pensar en verlle ilumin\u00e1baselle a cara. Non era unha excepci\u00f3n. Al\u00ed esperaban homes e mulleres, nais cos seus fillos, familias enteiras, todos apuntados nunhas listas para poder estar; todos co mesmo desexo sinxelo de ver e co\u00f1ecer ao Papa.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Entre quen agardaba hab\u00eda polo menos corenta cat\u00f3licos que cruzaran o mar en busca dunha vida mellor. Pero o que de verdade un\u00eda a aquela asemblea era algo profundo: a experiencia de xogarse a vida na auga, a dor de ver morrer a amigos e familiares na traves\u00eda, e o desconcerto de tocar terra para atoparse despois sen poder traballar, esperando nun campamento. Nas Ra\u00edces, o protagonismo non era das instituci\u00f3ns, sen\u00f3n deles e de quen lles devolve, d\u00eda a d\u00eda, a dignidade que o cami\u00f1o puidese parecer que lles arrebatou.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
As voces dos que cruzaron <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Dous testemu\u00f1os puxeron voz a esa realidade. Falou primeiro un mozo migrante con algo de timidez. Deu as grazas por ser escoitado e confesou que moitas veces o cami\u00f1o \u00e9 dif\u00edcil, cheo de medo, de tristeza e de soidade. Non ped\u00eda grandes cousas: \u00abtraballar, coidar da familia e vivir con dignidade\u00bb. E agradeceu ao Papa, sinxelamente, \u00abo seu coraz\u00f3n pr\u00f3ximo\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Despois tomou a palabra unha nai, e a s\u00faa voz soou potente, e non s\u00f3 polo altofalante: falaba cunha forza de quen volveu a vivir. Lembrou que ningu\u00e9n abandona a s\u00faa terra, a s\u00faa familia e as s\u00faas ra\u00edces por vontade propia cando pode vivir en paz, e describiu o Atl\u00e1ntico como o que \u00e9 para tantos: fame, fr\u00edo, desesperaci\u00f3n e, moitas veces, morte. Desa boca sa\u00edu a petici\u00f3n m\u00e1is n\u00edtida da ma\u00f1\u00e1: \u00abNon pedimos privilexios. Non pedimos compaix\u00f3n. Pedimos respecto, humanidade e a oportunidade de vivir con dignidade\u00bb, suplicando que as fronteiras non se convertan \u00aben muros de indiferenza\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Antes de que chegase o Papa, esa mesma muller compartira entre alg\u00fans unha historia que non estaba no gui\u00f3n. Era musulm\u00e1, e chegou a Cristo en metade do sufrimento: cando a enfermidade da s\u00faa filla empuxouna a entrar nunha igrexa para rezar, sentiu acollida, sostida, e al\u00ed converteuse ao catolicismo. O seu testemu\u00f1o, o de algu\u00e9n que cruzou d\u00faas veces \u2014o mar e a fe\u2014, soaba verdadeiramente potente. .<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
\u00abO amor de Deus non co\u00f1ece fronteiras\u00bb <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Cando chegou a s\u00faa quenda, Le\u00f3n XIV pronunciou o seu discurso en franc\u00e9s, para que a maior\u00eda \u2014senegaleses, na s\u00faa maior\u00eda\u2014 puidese entenderlle, e saudou tam\u00e9n en ingl\u00e9s. A s\u00faa mensaxe foi como unha caricia: \u00abO amor de Dios non co\u00f1ece fronteiras nin fai distinci\u00f3ns, d\u00e1se a todos\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Confesou que, escoitando os testemu\u00f1os, pensaba nos seus coraz\u00f3ns, feridos por tantas dificultades, \u00abpero axudados por outros coraz\u00f3ns abertos e xenerosos\u00bb. Quixo desmontar a mirada que reduce ao migrante a un problema, lembrando que as migraci\u00f3ns \u00abte\u00f1en unha palabra importante que dicir\u00bb, pois poden ser ocasi\u00f3n de encontro e de enriquecemento mutuo entre os pobos. E reuniu a todos baixo unha mesma condici\u00f3n compartida: a de peregrinos. \u00abTodos, dalg\u00fan modo, somos migrantes\u00bb, repetiu, antes de pedir un compromiso \u00e1 altura do escoitado: \u00abAxud\u00e9monos a facer desta traves\u00eda un lugar m\u00e1is humano para todos\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Cando o Papa se despediu, A Laguna xa non estaba nubrada, \u00e9 algo que adoita pasar cando sae o sol, tam\u00e9n no campamento sa\u00edra alg\u00fan relo de luz. O centro non poder\u00eda chamarse doutro xeito: al\u00ed agardaban persoas arrincadas da s\u00faa terra que, lonxe de casa, intentan botar ra\u00edces novas nun chan que non elixiron. Le\u00f3n XIV march\u00e1base deix\u00e1ndolles claro que nesa traves\u00eda ningu\u00e9n cami\u00f1a s\u00f3, porque todos peregrinan cara \u00e1 mesma patria. E que ningunha fronteira, nin a do mar nin a dos papeis, est\u00e1 por encima da dignidade dunha persoa.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Texto:\u00a0Bernab\u00e9 Villalba Silva<\/strong><\/div>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":67494,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_gl_post_content":"
Le\u00f3n XIV quixo empezar o d\u00eda en Tenerife xunto aos m\u00e1is invisibles. No centro de acollida As Ra\u00edces, nos arredores da Lagoa, o Papa atopouse cara a cara con migrantes que cruzaron o Atl\u00e1ntico, nunha contorna complicada como \u00e9 o centro de acollida das Ra\u00edces. Foi un encontro \u00edntimo, sen grandes escenarios, onde persoas de credos distintos reco\u00f1ec\u00edanse irmanadas por unha mesma traves\u00eda. Fal\u00e1ndolles en franc\u00e9s, a lingua da maior\u00eda, o Papa deixoulles unha certeza: \u00abTodos, dalg\u00fan modo, somos migrantes, todos somos peregrinos en cami\u00f1o \u00e1 patria celestial\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
A Lagoa amenceu como amence case sempre: nubrada, h\u00famida, con ese fresco que se coa ata nos \u00f3sos. Pero baixo o ceo gris, nas Ra\u00edces, hab\u00eda unha alegr\u00eda peculiar. Un novo gambiano resum\u00edao cun sorriso: \u00e9 musulm\u00e1n, contaba, pero ve en Le\u00f3n XIV \u00abun papa de paz, un papa de humanidade\u00bb, e s\u00f3 con pensar en verlle ilumin\u00e1baselle a cara. Non era unha excepci\u00f3n. Al\u00ed esperaban homes e mulleres, nais cos seus fillos, familias enteiras, todos apuntados nunhas listas para poder estar; todos co mesmo desexo sinxelo de ver e co\u00f1ecer ao Papa.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Entre quen agardaba hab\u00eda polo menos corenta cat\u00f3licos que cruzaran o mar en busca dunha vida mellor. Pero o que de verdade un\u00eda a aquela asemblea era algo profundo: a experiencia de xogarse a vida na auga, a dor de ver morrer a amigos e familiares na traves\u00eda, e o desconcerto de tocar terra para atoparse despois sen poder traballar, esperando nun campamento. Nas Ra\u00edces, o protagonismo non era das instituci\u00f3ns, sen\u00f3n deles e de quen lles devolve, d\u00eda a d\u00eda, a dignidade que o cami\u00f1o puidese parecer que lles arrebatou.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
As voces dos que cruzaron <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Dous testemu\u00f1os puxeron voz a esa realidade. Falou primeiro un mozo migrante con algo de timidez. Deu as grazas por ser escoitado e confesou que moitas veces o cami\u00f1o \u00e9 dif\u00edcil, cheo de medo, de tristeza e de soidade. Non ped\u00eda grandes cousas: \u00abtraballar, coidar da familia e vivir con dignidade\u00bb. E agradeceu ao Papa, sinxelamente, \u00abo seu coraz\u00f3n pr\u00f3ximo\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Despois tomou a palabra unha nai, e a s\u00faa voz soou potente, e non s\u00f3 polo altofalante: falaba cunha forza de quen volveu a vivir. Lembrou que ningu\u00e9n abandona a s\u00faa terra, a s\u00faa familia e as s\u00faas ra\u00edces por vontade propia cando pode vivir en paz, e describiu o Atl\u00e1ntico como o que \u00e9 para tantos: fame, fr\u00edo, desesperaci\u00f3n e, moitas veces, morte. Desa boca sa\u00edu a petici\u00f3n m\u00e1is n\u00edtida da ma\u00f1\u00e1: \u00abNon pedimos privilexios. Non pedimos compaix\u00f3n. Pedimos respecto, humanidade e a oportunidade de vivir con dignidade\u00bb, suplicando que as fronteiras non se convertan \u00aben muros de indiferenza\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Antes de que chegase o Papa, esa mesma muller compartira entre alg\u00fans unha historia que non estaba no gui\u00f3n. Era musulm\u00e1, e chegou a Cristo en metade do sufrimento: cando a enfermidade da s\u00faa filla empuxouna a entrar nunha igrexa para rezar, sentiu acollida, sostida, e al\u00ed converteuse ao catolicismo. O seu testemu\u00f1o, o de algu\u00e9n que cruzou d\u00faas veces \u2014o mar e a fe\u2014, soaba verdadeiramente potente. .<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
\u00abO amor de Deus non co\u00f1ece fronteiras\u00bb <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Cando chegou a s\u00faa quenda, Le\u00f3n XIV pronunciou o seu discurso en franc\u00e9s, para que a maior\u00eda \u2014senegaleses, na s\u00faa maior\u00eda\u2014 puidese entenderlle, e saudou tam\u00e9n en ingl\u00e9s. A s\u00faa mensaxe foi como unha caricia: \u00abO amor de Dios non co\u00f1ece fronteiras nin fai distinci\u00f3ns, d\u00e1se a todos\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Confesou que, escoitando os testemu\u00f1os, pensaba nos seus coraz\u00f3ns, feridos por tantas dificultades, \u00abpero axudados por outros coraz\u00f3ns abertos e xenerosos\u00bb. Quixo desmontar a mirada que reduce ao migrante a un problema, lembrando que as migraci\u00f3ns \u00abte\u00f1en unha palabra importante que dicir\u00bb, pois poden ser ocasi\u00f3n de encontro e de enriquecemento mutuo entre os pobos. E reuniu a todos baixo unha mesma condici\u00f3n compartida: a de peregrinos. \u00abTodos, dalg\u00fan modo, somos migrantes\u00bb, repetiu, antes de pedir un compromiso \u00e1 altura do escoitado: \u00abAxud\u00e9monos a facer desta traves\u00eda un lugar m\u00e1is humano para todos\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Cando o Papa se despediu, A Laguna xa non estaba nubrada, \u00e9 algo que adoita pasar cando sae o sol, tam\u00e9n no campamento sa\u00edra alg\u00fan relo de luz. O centro non poder\u00eda chamarse doutro xeito: al\u00ed agardaban persoas arrincadas da s\u00faa terra que, lonxe de casa, intentan botar ra\u00edces novas nun chan que non elixiron. Le\u00f3n XIV march\u00e1base deix\u00e1ndolles claro que nesa traves\u00eda ningu\u00e9n cami\u00f1a s\u00f3, porque todos peregrinan cara \u00e1 mesma patria. E que ningunha fronteira, nin a do mar nin a dos papeis, est\u00e1 por encima da dignidade dunha persoa.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Texto:\u00a0Bernab\u00e9 Villalba Silva<\/strong><\/div>","_gl_post_name":"todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"\"Todos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV faise pr\u00f3ximo en As Ra\u00edces","_es_post_content":"

Le\u00f3n XIV ha querido empezar el d\u00eda en Tenerife junto a los m\u00e1s invisibles. En el centro de acogida Las Ra\u00edces, a las afueras de La Laguna, el Papa se ha encontrado cara a cara con migrantes que cruzaron el Atl\u00e1ntico, en un entorno complicado como es el centro de acogida de Las Ra\u00edces. Fue un encuentro \u00edntimo, sin grandes escenarios, donde personas de credos distintos se reconoc\u00edan hermanadas por una misma traves\u00eda. Habl\u00e1ndoles en franc\u00e9s, la lengua de la mayor\u00eda, el Papa les dej\u00f3 una certeza: \u00abTodos, de alg\u00fan modo, somos migrantes, todos somos peregrinos en camino a la patria celestial\u00bb.<\/p>\r\n\r\n

\r\n

La Laguna amaneci\u00f3 como amanece casi siempre: nublada, h\u00fameda, con ese fresco que se cuela hasta en los huesos. Pero bajo el cielo gris, en Las Ra\u00edces, hab\u00eda una alegr\u00eda peculiar. Un joven gambiano lo resum\u00eda con una sonrisa: es musulm\u00e1n, contaba, pero ve en Le\u00f3n XIV \u00abun papa de paz, un papa de humanidad\u00bb, y solo con pensar en verle se le iluminaba la cara. No era una excepci\u00f3n. All\u00ed esperaban hombres y mujeres, madres con sus hijos, familias enteras, todos apuntados en unas listas para poder estar; todos con el mismo deseo sencillo de ver y conocer al Papa.<\/p>\r\n

Entre quienes aguardaban hab\u00eda al menos cuarenta cat\u00f3licos que hab\u00edan cruzado el mar en busca de una vida mejor. Pero lo que de verdad un\u00eda a aquella asamblea era algo profundo: la experiencia de haberse jugado la vida en el agua, el dolor de ver morir a amigos y familiares en la traves\u00eda, y el desconcierto de tocar tierra para encontrarse despu\u00e9s sin poder trabajar, esperando en un campamento. En Las Ra\u00edces, el protagonismo no era de las instituciones, sino de ellos y de quienes les devuelven, d\u00eda a d\u00eda, la dignidad que el camino pudiera parecer que les arrebat\u00f3.<\/p>\r\n\r\n

Las voces de los que cruzaron<\/h3>\r\n

Dos testimonios pusieron voz a esa realidad. Habl\u00f3 primero un joven migrante con algo de timidez. Dio las gracias por ser escuchado y confes\u00f3 que muchas veces el camino es dif\u00edcil, lleno de miedo, de tristeza y de soledad. No ped\u00eda grandes cosas: \u00abtrabajar, cuidar de la familia y vivir con dignidad\u00bb. Y agradeci\u00f3 al Papa, sencillamente, \u00absu coraz\u00f3n cercano\u00bb.<\/p>\r\n

Despu\u00e9s tom\u00f3 la palabra una madre, y su voz son\u00f3 potente, y no solo por el altavoz: hablaba con una fuerza de quien ha vuelto a vivir. Record\u00f3 que nadie abandona su tierra, su familia y sus ra\u00edces por voluntad propia cuando puede vivir en paz, y describi\u00f3 el Atl\u00e1ntico como lo que es para tantos: hambre, fr\u00edo, desesperaci\u00f3n y, muchas veces, muerte. De esa boca sali\u00f3 la petici\u00f3n m\u00e1s n\u00edtida de la ma\u00f1ana: \u00abNo pedimos privilegios. No pedimos compasi\u00f3n. Pedimos respeto, humanidad y la oportunidad de vivir con dignidad\u00bb, suplicando que las fronteras no se conviertan \u00aben muros de indiferencia\u00bb.<\/p>\r\n

Antes de que llegara el Papa, esa misma mujer hab\u00eda compartido entre algunos una historia que no estaba en el gui\u00f3n. Era musulmana, y lleg\u00f3 a Cristo en mitad del sufrimiento: cuando la enfermedad de su hija la empuj\u00f3 a entrar en una iglesia a rezar, se sinti\u00f3 acogida, sostenida, y all\u00ed se convirti\u00f3 al catolicismo. Su testimonio, el de alguien que cruz\u00f3 dos veces \u2014el mar y la fe\u2014, sonaba verdaderamente potente.<\/p>\r\n\r\n

.\u00abEl amor de Dios no conoce fronteras\u00bb<\/h3>\r\n

Cuando lleg\u00f3 su turno, Le\u00f3n XIV pronunci\u00f3 su discurso en franc\u00e9s, para que la mayor\u00eda \u2014senegaleses, en su mayor parte\u2014 pudiera entenderle, y salud\u00f3 tambi\u00e9n en ingl\u00e9s. Su mensaje fue como una caricia: \u00abEl amor de Dios no conoce fronteras ni hace distinciones, se da a todos\u00bb.<\/p>\r\n

Confes\u00f3 que, escuchando los testimonios, pensaba en sus corazones, heridos por tantas dificultades, \u00abpero ayudados por otros corazones abiertos y generosos\u00bb. Quiso desmontar la mirada que reduce al migrante a un problema, recordando que las migraciones \u00abtienen una palabra importante que decir\u00bb, pues pueden ser ocasi\u00f3n de encuentro y de enriquecimiento mutuo entre los pueblos. Y reuni\u00f3 a todos bajo una misma condici\u00f3n compartida: la de peregrinos. \u00abTodos, de alg\u00fan modo, somos migrantes\u00bb, repiti\u00f3, antes de pedir un compromiso a la altura de lo escuchado: \u00abAyud\u00e9monos a hacer de esta traves\u00eda un lugar m\u00e1s humano para todos\u00bb.<\/p>\r\n

Cuando el Papa se despidi\u00f3, La Laguna ya no estaba nublada, es algo que suele pasar cuando sale el sol, tambi\u00e9n en el campamento hab\u00eda salido alg\u00fan rallo de luz. El centro no podr\u00eda llamarse de otro modo: all\u00ed aguardaban personas arrancadas de su tierra que, lejos de casa, intentan echar ra\u00edces nuevas en un suelo que no eligieron. Le\u00f3n XIV se marchaba dej\u00e1ndoles claro que en esa traves\u00eda nadie camina solo, porque todos peregrinan hacia la misma patria. Y que ninguna frontera, ni la del mar ni la de los papeles, est\u00e1 por encima de la dignidad de una persona.<\/p>\r\n

Texto:\u00a0Bernab\u00e9 Villalba Silva<\/strong><\/p>\r\n\r\n<\/div>","_es_post_name":"todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[3,215],"tags":[179],"class_list":["post-67493","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-actualidad","category-iglesia","tag-papa"],"yoast_head":"\n\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"gl_ES\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Le\u00f3n XIV quixo empezar o d\u00eda en Tenerife xunto aos m\u00e1is invisibles. No centro de acollida As Ra\u00edces, nos arredores da Lagoa, o Papa atopouse cara a cara con migrantes que cruzaron o Atl\u00e1ntico, nunha contorna complicada como \u00e9 o centro de acollida das Ra\u00edces. Foi un encontro \u00edntimo, sen grandes escenarios, onde persoas de […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2026-06-12T13:02:12+00:00\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2026-06-15T17:59:57+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"860\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"484\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/webp\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"archicompostela_org\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Escrito por\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"archicompostela_org\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Tempo de lectura\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"4 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/\",\"name\":\"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp\",\"datePublished\":\"2026-06-12T13:02:12+00:00\",\"dateModified\":\"2026-06-15T17:59:57+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab\"},\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp\",\"contentUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp\",\"width\":860,\"height\":484},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Portada\",\"item\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\",\"name\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"description\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab\",\"name\":\"archicompostela_org\",\"sameAs\":[\"https:\/\/archicompostela.es\"],\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/author\/archicompostela_org\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/","og_locale":"gl_ES","og_type":"article","og_title":"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","og_description":"Le\u00f3n XIV quixo empezar o d\u00eda en Tenerife xunto aos m\u00e1is invisibles. No centro de acollida As Ra\u00edces, nos arredores da Lagoa, o Papa atopouse cara a cara con migrantes que cruzaron o Atl\u00e1ntico, nunha contorna complicada como \u00e9 o centro de acollida das Ra\u00edces. Foi un encontro \u00edntimo, sen grandes escenarios, onde persoas de […]","og_url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/","og_site_name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","article_published_time":"2026-06-12T13:02:12+00:00","article_modified_time":"2026-06-15T17:59:57+00:00","og_image":[{"width":860,"height":484,"url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp","type":"image\/webp"}],"author":"archicompostela_org","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Escrito por":"archicompostela_org","Tempo de lectura":"4 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/","url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/","name":"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","isPartOf":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp","datePublished":"2026-06-12T13:02:12+00:00","dateModified":"2026-06-15T17:59:57+00:00","author":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab"},"breadcrumb":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#breadcrumb"},"inLanguage":"gl-ES","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#primaryimage","url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp","contentUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/6a2bdc6585b41.webp","width":860,"height":484},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/todos-somos-migrantes-peregrinos-hacia-la-patria-celestial-leon-xiv-se-hace-projimo-en-las-raices\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Portada","item":"https:\/\/archicompostela.org\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"\u00abTodos somos migrantes, peregrinos hacia la patria celestial\u00bb: Le\u00f3n XIV se hace pr\u00f3jimo en Las Ra\u00edces"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website","url":"https:\/\/archicompostela.org\/","name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","description":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab","name":"archicompostela_org","sameAs":["https:\/\/archicompostela.es"],"url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/author\/archicompostela_org\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67493","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=67493"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67493\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":67522,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67493\/revisions\/67522"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/67494"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=67493"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=67493"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=67493"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}