{"id":67459,"date":"2026-06-11T22:16:57","date_gmt":"2026-06-11T20:16:57","guid":{"rendered":"https:\/\/archicompostela.org\/?p=67459"},"modified":"2026-06-15T22:08:19","modified_gmt":"2026-06-15T20:08:19","slug":"o-peirao-da-vergona-transformado-en-lugar-de-esperanza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/o-peirao-da-vergona-transformado-en-lugar-de-esperanza\/","title":{"rendered":"O peirao da vergo\u00f1a, transformado en lugar de esperanza","raw":"O peirao da vergo\u00f1a, transformado en lugar de esperanza"},"content":{"rendered":"
Le\u00f3n XIV inclinouse este xoves ante aqueles que cruzan o Atl\u00e1ntico xog\u00e1ndose a vida. No porto de Arguinegu\u00edn, o primeiro Papa que pisa Canarias atopouse cara a cara con migrantes rescatados do mar e con quen os socorre e ac\u00f3llenos, nun dos actos de maior contido humano de todo a s\u00faa viaxe a Espa\u00f1a. Tras escoitar a un capit\u00e1n de Salvamento, a unha voluntaria de C\u00e1ritas e a unha v\u00edtima de trata, quixo devolverlles algo que o mar e as mafias intentaron arrebatarlles: \u00abNon son n\u00fameros nin expedientes\u00bb, dixo, e resumiu a ma\u00f1\u00e1 nunha frase: \u00abA dignidade humana non ten pasaporte nin perde valor ao cruzar unha fronteira\u00bb.<\/div>\n
<\/div>\n
Cheiraba a mar e fac\u00eda calor.<\/strong> No peirao, a xente esperaba con moita paz, con esa calma serena de quen sabe que v\u00e9n verlle un bo amigo. Hab\u00eda grupos de migrantes reunidos con tranquilidade, sen a tensi\u00f3n dos expedientes nin das cifras. E, ao fondo, esta vez no peirao e tam\u00e9n tranquilo, unha embarcaci\u00f3n laranxa de Salvamento Mar\u00edtimo, sen o v\u00f3rtice do rescate sen\u00f3n m\u00e1is ben como un irm\u00e1n maior que acompa\u00f1a aos seus irm\u00e1ns. Quiz\u00e1 por iso o ambiente ti\u00f1a algo de familia: porque aqu\u00ed moitos se deron a vida uns a outros, os de Salvamento a quen cae \u00e1 auga e os que coidan no d\u00eda a d\u00eda de terra.<\/div>\n
<\/div>\n
Le\u00f3n XIV chegou \u00e1s 11.40 da ma\u00f1\u00e1 ao porto de Arguinegu\u00edn, onde lle agardaba o bispo de Canarias, monse\u00f1or Jos\u00e9 Mazuelos P\u00e9rez, xunto a representantes de Salvamento Mar\u00edtimo, a Polic\u00eda Nacional, a Garda Civil, Cruz Roja, C\u00e1ritas e presidencia do goberno de Espa\u00f1a. Pero, como noutras etapas desta viaxe, o protagonismo non estaba nas autoridades, sen\u00f3n nos rostros m\u00e1is sinxelos: os migrantes recuperados do mar e quen lles tende a man. Era, ademais, un momento hist\u00f3rico: xamais un Pont\u00edfice pisara as illas. Cando o Papa apareceu, a m\u00e1is dun brill\u00e1banlle os ollos pola emoci\u00f3n de atoparse co sucesor de Pedro, o pescador. <\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
\n

\"Papa<\/p>\n

No seu sa\u00fado, monse\u00f1or Mazuelos puxo palabras a un lugar que enmudeceu ao mundo: o que moitos chamaron o peirao da vergo\u00f1a<\/strong>. Lembrou que este peirao foi testemu\u00f1a da chegada de miles de persoas que foxen da fame, da guerra e da desesperaci\u00f3n tras traves\u00edas que superan os 1.600 quil\u00f3metros, e reivindicou que precisamente aqu\u00ed, onde tanto se sufriu, pode nacer un s\u00edmbolo de acollida e de xustiza. \u00abCada migrante \u00e9 un rostro concreto, non un n\u00famero\u00bb, afirmou, antes de agradecer o labor de quen chamou \u00abos anxos da garda das persoas migrantes\u00bb. Pediu ao Papa que axude a mirar con compaix\u00f3n, a actuar con valent\u00eda e a constru\u00edr unha sociedade onde ningu\u00e9n sexa tratado como un problema, sen\u00f3n como un irm\u00e1n. <\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
Rostros concretos da acollida e a esperanza <\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
Chegaron despois os testemu\u00f1os, e con eles un silencio apoderouse do peirao: un silencio traspasado pola dor de quen agora, por fin, ven terra e viven.<\/div>\n
<\/div>\n
O primeiro en falar foi Tito Villarmea,<\/strong> capit\u00e1n de Salvamento Mar\u00edtimo na Guardamar Urania, un nome que, dixo, \u00abevoca o celestial\u00bb. Confesou que non durmira desde que soubo da visita, e lembrou aos seus av\u00f3s galegos, que unha soa vez sa\u00edron do seu pobo para viaxar case vinte horas e ver a Xo\u00e1n Pablo II en F\u00e1tima. En dezaoito anos, xunto ao seu equipo, rescatou a m\u00e1is de 20.000 persoas<\/strong>. Pero houbo unha \u00e1 que nunca esquecer\u00e1: unha nai que viaxaba nunha patera e que, xa a salvo, descubriu o rostro do seu fillo de catorce anos, colocoulle uns pendentes dourados e chorou. Era unha nena. \u00abChorou ela e chorei eu, porque son pai de dous adolescentes\u00bb, dixo. \u00abPoder\u00edan ser as mi\u00f1as fillas\u00bb. O Papa escoitaba atento, sen apartar a mirada, como o pescador que repasa as s\u00faas redes para reparalas.<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n

\"Papa<\/p>\n

Tomou despois a palabra Mar\u00eda, voluntaria de C\u00e1ritas, que evocou os d\u00edas do desbordamento, cando os recursos eran escasos, non se co\u00f1ec\u00eda a lingua de quen chegaba e moitas veces s\u00f3 se pod\u00eda ofrecer \u00abgalletas, leite e un pouco de atenci\u00f3n\u00bb. Daquela impotencia, dixo, aprenderon o esencial: que non se trataba de resolvelo todo, sen\u00f3n de estar presentes; que un sorriso ou unha mirada bastan para que algu\u00e9n sinta acollido, a\u00ednda que non haxa idioma com\u00fan. <\/strong><\/p>\n

O testemu\u00f1o m\u00e1is estremecedor chegou da man doutra muller, que leu (por motivos de seguridade)) as palabras de Blessing, v\u00edtima de trata. A historia dunha nixeriana que sa\u00edu do seu pa\u00eds non porque quixese, sen\u00f3n porque non hab\u00eda outra sa\u00edda; que deixou atr\u00e1s a d\u00faas fillas, caeu en mans dunha mafia e sobreviviu a un cativerio que nin o mar conseguiu pechar. \u00abAprend\u00edn a crer en min mesma de novo\u00bb, conclu\u00eda a s\u00faa carta.<\/p>\n

Pechou a quenda de testemu\u00f1os unha traballadora latinoamericana que chegou a Gran Canaria en 1997 con \u00abunha maleta cargada de so\u00f1os\u00bb, pasou por un bazar, un restaurante e vinte anos nunha empresa de reformas, e que hoxe dirixe a s\u00faa propia compa\u00f1\u00eda con seis empregados. Quixo deixar unha mensaxe a quen a\u00ednda sofren: que si se pode sa\u00edr adiante con traballo, respecto e gratitude, e que oxal\u00e1 os tr\u00e1mites para quen chega sexan cada vez m\u00e1is humanos. <\/strong><\/p>\n

\"Realidades<\/strong><\/p>\n

\u00abOnde Cristo manda calar ao mar, a Igrexa non pode quedar muda\u00bb<\/strong><\/p>\n

Cando chegou a s\u00faa quenda, Le\u00f3n XIV mostrou o anel do Pescador que leva na man e, a partir del, partiu toda a s\u00faa reflexi\u00f3n. Lembrou que a Pedro foille dito \u00abdesde agora ser\u00e1s pescador de homes\u00bb, e que en lugares como O Hierro ese mandato adquire unha forza literal e dolorosa, al\u00ed onde se rescatan persoas. Por iso, advertiu, \u00abo Sucesor de Pedro non pode desentenderse destes peiraos\u00bb.<\/p>\n

Evocou o mar da Biblia como imaxe do caos (o Leviat\u00e1n que devora, as mafias que trafican coa desesperaci\u00f3n, a indiferenza que traga aos pobres) e, fronte a el, a voz de Cristo que ordena: \u00abCala, enmudece!\u00bb. \u00abA\u00ed onde Cristo manda calar ao mar\u00bb, dixo, \u00aba Igrexa non pode permanecer muda ante quen \u00e9 abandonados as s\u00faas augas\u00bb. <\/strong><\/p>\n

Dirixiuse un a un a quen falara. A Tito e a Mar\u00eda, para subli\u00f1ar que a conversi\u00f3n empeza cando o migrante deixa de ser \u00abun m\u00e1is\u00bb. A Blessing, a quen dedicou as palabras m\u00e1is intensas: o seu nome significa bendici\u00f3n, e \u00abse outros puxeron prezo ao teu corpo, Deus non deixou nunca de mirarte como algu\u00e9n invaluable\u00bb. \u00abEs filla e irm\u00e1, es bendici\u00f3n\u00bb, d\u00edxolle. E aos migrantes presentes pediulles que protexan a s\u00faa vida e non a entreguen a quen promete para\u00edsos doados, eses \u00abcantos de sirenas\u00bb que son industrias de morte.<\/p>\n

\"Papa<\/p>\n

O drama, insistiu, debe converterse en exame de conciencia: para os pa\u00edses de orixe e de tr\u00e1nsito, para unha Europa que non pode acostumarse a que o Atl\u00e1ntico sexa \u00abun cemiterio sen l\u00e1pidas\u00bb, e para unha Igrexa que non pode adorar a Cristo no altar e logo \u00abpasar de longo\u00bb ante os caiucos. Reivindicou tanto o dereito para buscar refuxio como o dereito a non ter que migrar, e deixou unha frase que resumiu toda a ma\u00f1\u00e1: \u00abNon podemos acostumarnos contado mortos. A dignidade humana non ten pasaporte\u00bb. <\/strong><\/p>\n

Encomendou finalmente aos presentes \u00e1 nosa Se\u00f1ora do Carmen, patroa da xente do mar, para que acompa\u00f1e a quen chega, console a quen perdeu aos seus e esperte en todos \u00aba valent\u00eda da misericordia\u00bb.<\/p>\n

Ao terminar, ao fondo segu\u00eda a lancha laranxa, fiel, montando garda. O peirao que o mundo chamou \u00abda vergo\u00f1a\u00bb escoitara, por unha vez, unha palabra distinta. Porque hoxe, xunto ao mar, cada vida que chegou a unha beira expu\u00f1a a mesma pregunta que o Papa deixou suspendida no aire salgado: que queda da nosa humanidade. E, por un instante, en Arguinegu\u00edn, a resposta foi alzar a mirada e acoller.<\/p>\n

Texto: Bernabe Villalba<\/strong><\/p>\n<\/div>\n","protected":false,"raw":"

Le\u00f3n XIV inclinouse este xoves ante aqueles que cruzan o Atl\u00e1ntico xog\u00e1ndose a vida. No porto de Arguinegu\u00edn, o primeiro Papa que pisa Canarias atopouse cara a cara con migrantes rescatados do mar e con quen os socorre e ac\u00f3llenos, nun dos actos de maior contido humano de todo a s\u00faa viaxe a Espa\u00f1a. Tras escoitar a un capit\u00e1n de Salvamento, a unha voluntaria de C\u00e1ritas e a unha v\u00edtima de trata, quixo devolverlles algo que o mar e as mafias intentaron arrebatarlles: \u00abNon son n\u00fameros nin expedientes\u00bb, dixo, e resumiu a ma\u00f1\u00e1 nunha frase: \u00abA dignidade humana non ten pasaporte nin perde valor ao cruzar unha fronteira\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Cheiraba a mar e fac\u00eda calor.<\/strong> No peirao, a xente esperaba con moita paz, con esa calma serena de quen sabe que v\u00e9n verlle un bo amigo. Hab\u00eda grupos de migrantes reunidos con tranquilidade, sen a tensi\u00f3n dos expedientes nin das cifras. E, ao fondo, esta vez no peirao e tam\u00e9n tranquilo, unha embarcaci\u00f3n laranxa de Salvamento Mar\u00edtimo, sen o v\u00f3rtice do rescate sen\u00f3n m\u00e1is ben como un irm\u00e1n maior que acompa\u00f1a aos seus irm\u00e1ns. Quiz\u00e1 por iso o ambiente ti\u00f1a algo de familia: porque aqu\u00ed moitos se deron a vida uns a outros, os de Salvamento a quen cae \u00e1 auga e os que coidan no d\u00eda a d\u00eda de terra.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Le\u00f3n XIV chegou \u00e1s 11.40 da ma\u00f1\u00e1 ao porto de Arguinegu\u00edn, onde lle agardaba o bispo de Canarias, monse\u00f1or Jos\u00e9 Mazuelos P\u00e9rez, xunto a representantes de Salvamento Mar\u00edtimo, a Polic\u00eda Nacional, a Garda Civil, Cruz Roja, C\u00e1ritas e presidencia do goberno de Espa\u00f1a. Pero, como noutras etapas desta viaxe, o protagonismo non estaba nas autoridades, sen\u00f3n nos rostros m\u00e1is sinxelos: os migrantes recuperados do mar e quen lles tende a man. Era, ademais, un momento hist\u00f3rico: xamais un Pont\u00edfice pisara as illas. Cando o Papa apareceu, a m\u00e1is dun brill\u00e1banlle os ollos pola emoci\u00f3n de atoparse co sucesor de Pedro, o pescador. <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
\r\n

\"Papa<\/p>\r\n\r\n

No seu sa\u00fado, monse\u00f1or Mazuelos puxo palabras a un lugar que enmudeceu ao mundo: o que moitos chamaron o peirao da vergo\u00f1a<\/strong>. Lembrou que este peirao foi testemu\u00f1a da chegada de miles de persoas que foxen da fame, da guerra e da desesperaci\u00f3n tras traves\u00edas que superan os 1.600 quil\u00f3metros, e reivindicou que precisamente aqu\u00ed, onde tanto se sufriu, pode nacer un s\u00edmbolo de acollida e de xustiza. \u00abCada migrante \u00e9 un rostro concreto, non un n\u00famero\u00bb, afirmou, antes de agradecer o labor de quen chamou \u00abos anxos da garda das persoas migrantes\u00bb. Pediu ao Papa que axude a mirar con compaix\u00f3n, a actuar con valent\u00eda e a constru\u00edr unha sociedade onde ningu\u00e9n sexa tratado como un problema, sen\u00f3n como un irm\u00e1n. <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Rostros concretos da acollida e a esperanza <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Chegaron despois os testemu\u00f1os, e con eles un silencio apoderouse do peirao: un silencio traspasado pola dor de quen agora, por fin, ven terra e viven.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
O primeiro en falar foi Tito Villarmea,<\/strong> capit\u00e1n de Salvamento Mar\u00edtimo na Guardamar Urania, un nome que, dixo, \u00abevoca o celestial\u00bb. Confesou que non durmira desde que soubo da visita, e lembrou aos seus av\u00f3s galegos, que unha soa vez sa\u00edron do seu pobo para viaxar case vinte horas e ver a Xo\u00e1n Pablo II en F\u00e1tima. En dezaoito anos, xunto ao seu equipo, rescatou a m\u00e1is de 20.000 persoas<\/strong>. Pero houbo unha \u00e1 que nunca esquecer\u00e1: unha nai que viaxaba nunha patera e que, xa a salvo, descubriu o rostro do seu fillo de catorce anos, colocoulle uns pendentes dourados e chorou. Era unha nena. \u00abChorou ela e chorei eu, porque son pai de dous adolescentes\u00bb, dixo. \u00abPoder\u00edan ser as mi\u00f1as fillas\u00bb. O Papa escoitaba atento, sen apartar a mirada, como o pescador que repasa as s\u00faas redes para reparalas.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
<\/div>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

Tomou despois a palabra Mar\u00eda, voluntaria de C\u00e1ritas, que evocou os d\u00edas do desbordamento, cando os recursos eran escasos, non se co\u00f1ec\u00eda a lingua de quen chegaba e moitas veces s\u00f3 se pod\u00eda ofrecer \u00abgalletas, leite e un pouco de atenci\u00f3n\u00bb. Daquela impotencia, dixo, aprenderon o esencial: que non se trataba de resolvelo todo, sen\u00f3n de estar presentes; que un sorriso ou unha mirada bastan para que algu\u00e9n sinta acollido, a\u00ednda que non haxa idioma com\u00fan. <\/strong><\/p>\r\n

O testemu\u00f1o m\u00e1is estremecedor chegou da man doutra muller, que leu (por motivos de seguridade)) as palabras de Blessing, v\u00edtima de trata. A historia dunha nixeriana que sa\u00edu do seu pa\u00eds non porque quixese, sen\u00f3n porque non hab\u00eda outra sa\u00edda; que deixou atr\u00e1s a d\u00faas fillas, caeu en mans dunha mafia e sobreviviu a un cativerio que nin o mar conseguiu pechar. \u00abAprend\u00edn a crer en min mesma de novo\u00bb, conclu\u00eda a s\u00faa carta.<\/p>\r\n

Pechou a quenda de testemu\u00f1os unha traballadora latinoamericana que chegou a Gran Canaria en 1997 con \u00abunha maleta cargada de so\u00f1os\u00bb, pasou por un bazar, un restaurante e vinte anos nunha empresa de reformas, e que hoxe dirixe a s\u00faa propia compa\u00f1\u00eda con seis empregados. Quixo deixar unha mensaxe a quen a\u00ednda sofren: que si se pode sa\u00edr adiante con traballo, respecto e gratitude, e que oxal\u00e1 os tr\u00e1mites para quen chega sexan cada vez m\u00e1is humanos. <\/strong><\/p>\r\n

\"Realidades<\/strong><\/p>\r\n

\u00abOnde Cristo manda calar ao mar, a Igrexa non pode quedar muda\u00bb<\/strong><\/p>\r\n

Cando chegou a s\u00faa quenda, Le\u00f3n XIV mostrou o anel do Pescador que leva na man e, a partir del, partiu toda a s\u00faa reflexi\u00f3n. Lembrou que a Pedro foille dito \u00abdesde agora ser\u00e1s pescador de homes\u00bb, e que en lugares como O Hierro ese mandato adquire unha forza literal e dolorosa, al\u00ed onde se rescatan persoas. Por iso, advertiu, \u00abo Sucesor de Pedro non pode desentenderse destes peiraos\u00bb.<\/p>\r\n

Evocou o mar da Biblia como imaxe do caos (o Leviat\u00e1n que devora, as mafias que trafican coa desesperaci\u00f3n, a indiferenza que traga aos pobres) e, fronte a el, a voz de Cristo que ordena: \u00abCala, enmudece!\u00bb. \u00abA\u00ed onde Cristo manda calar ao mar\u00bb, dixo, \u00aba Igrexa non pode permanecer muda ante quen \u00e9 abandonados as s\u00faas augas\u00bb. <\/strong><\/p>\r\n

Dirixiuse un a un a quen falara. A Tito e a Mar\u00eda, para subli\u00f1ar que a conversi\u00f3n empeza cando o migrante deixa de ser \u00abun m\u00e1is\u00bb. A Blessing, a quen dedicou as palabras m\u00e1is intensas: o seu nome significa bendici\u00f3n, e \u00abse outros puxeron prezo ao teu corpo, Deus non deixou nunca de mirarte como algu\u00e9n invaluable\u00bb. \u00abEs filla e irm\u00e1, es bendici\u00f3n\u00bb, d\u00edxolle. E aos migrantes presentes pediulles que protexan a s\u00faa vida e non a entreguen a quen promete para\u00edsos doados, eses \u00abcantos de sirenas\u00bb que son industrias de morte.<\/p>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

O drama, insistiu, debe converterse en exame de conciencia: para os pa\u00edses de orixe e de tr\u00e1nsito, para unha Europa que non pode acostumarse a que o Atl\u00e1ntico sexa \u00abun cemiterio sen l\u00e1pidas\u00bb, e para unha Igrexa que non pode adorar a Cristo no altar e logo \u00abpasar de longo\u00bb ante os caiucos. Reivindicou tanto o dereito para buscar refuxio como o dereito a non ter que migrar, e deixou unha frase que resumiu toda a ma\u00f1\u00e1: \u00abNon podemos acostumarnos contado mortos. A dignidade humana non ten pasaporte\u00bb. <\/strong><\/p>\r\n

Encomendou finalmente aos presentes \u00e1 nosa Se\u00f1ora do Carmen, patroa da xente do mar, para que acompa\u00f1e a quen chega, console a quen perdeu aos seus e esperte en todos \u00aba valent\u00eda da misericordia\u00bb.<\/p>\r\n

Ao terminar, ao fondo segu\u00eda a lancha laranxa, fiel, montando garda. O peirao que o mundo chamou \u00abda vergo\u00f1a\u00bb escoitara, por unha vez, unha palabra distinta. Porque hoxe, xunto ao mar, cada vida que chegou a unha beira expu\u00f1a a mesma pregunta que o Papa deixou suspendida no aire salgado: que queda da nosa humanidade. E, por un instante, en Arguinegu\u00edn, a resposta foi alzar a mirada e acoller.<\/p>\r\n

Texto: Bernabe Villalba<\/strong><\/p>\r\n\r\n<\/div>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":67460,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_gl_post_content":"

Le\u00f3n XIV inclinouse este xoves ante aqueles que cruzan o Atl\u00e1ntico xog\u00e1ndose a vida. No porto de Arguinegu\u00edn, o primeiro Papa que pisa Canarias atopouse cara a cara con migrantes rescatados do mar e con quen os socorre e ac\u00f3llenos, nun dos actos de maior contido humano de todo a s\u00faa viaxe a Espa\u00f1a. Tras escoitar a un capit\u00e1n de Salvamento, a unha voluntaria de C\u00e1ritas e a unha v\u00edtima de trata, quixo devolverlles algo que o mar e as mafias intentaron arrebatarlles: \u00abNon son n\u00fameros nin expedientes\u00bb, dixo, e resumiu a ma\u00f1\u00e1 nunha frase: \u00abA dignidade humana non ten pasaporte nin perde valor ao cruzar unha fronteira\u00bb.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Cheiraba a mar e fac\u00eda calor.<\/strong> No peirao, a xente esperaba con moita paz, con esa calma serena de quen sabe que v\u00e9n verlle un bo amigo. Hab\u00eda grupos de migrantes reunidos con tranquilidade, sen a tensi\u00f3n dos expedientes nin das cifras. E, ao fondo, esta vez no peirao e tam\u00e9n tranquilo, unha embarcaci\u00f3n laranxa de Salvamento Mar\u00edtimo, sen o v\u00f3rtice do rescate sen\u00f3n m\u00e1is ben como un irm\u00e1n maior que acompa\u00f1a aos seus irm\u00e1ns. Quiz\u00e1 por iso o ambiente ti\u00f1a algo de familia: porque aqu\u00ed moitos se deron a vida uns a outros, os de Salvamento a quen cae \u00e1 auga e os que coidan no d\u00eda a d\u00eda de terra.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Le\u00f3n XIV chegou \u00e1s 11.40 da ma\u00f1\u00e1 ao porto de Arguinegu\u00edn, onde lle agardaba o bispo de Canarias, monse\u00f1or Jos\u00e9 Mazuelos P\u00e9rez, xunto a representantes de Salvamento Mar\u00edtimo, a Polic\u00eda Nacional, a Garda Civil, Cruz Roja, C\u00e1ritas e presidencia do goberno de Espa\u00f1a. Pero, como noutras etapas desta viaxe, o protagonismo non estaba nas autoridades, sen\u00f3n nos rostros m\u00e1is sinxelos: os migrantes recuperados do mar e quen lles tende a man. Era, ademais, un momento hist\u00f3rico: xamais un Pont\u00edfice pisara as illas. Cando o Papa apareceu, a m\u00e1is dun brill\u00e1banlle os ollos pola emoci\u00f3n de atoparse co sucesor de Pedro, o pescador. <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
\r\n

\"Papa<\/p>\r\n\r\n

No seu sa\u00fado, monse\u00f1or Mazuelos puxo palabras a un lugar que enmudeceu ao mundo: o que moitos chamaron o peirao da vergo\u00f1a<\/strong>. Lembrou que este peirao foi testemu\u00f1a da chegada de miles de persoas que foxen da fame, da guerra e da desesperaci\u00f3n tras traves\u00edas que superan os 1.600 quil\u00f3metros, e reivindicou que precisamente aqu\u00ed, onde tanto se sufriu, pode nacer un s\u00edmbolo de acollida e de xustiza. \u00abCada migrante \u00e9 un rostro concreto, non un n\u00famero\u00bb, afirmou, antes de agradecer o labor de quen chamou \u00abos anxos da garda das persoas migrantes\u00bb. Pediu ao Papa que axude a mirar con compaix\u00f3n, a actuar con valent\u00eda e a constru\u00edr unha sociedade onde ningu\u00e9n sexa tratado como un problema, sen\u00f3n como un irm\u00e1n. <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Rostros concretos da acollida e a esperanza <\/strong><\/div>\r\n
<\/div>\r\n
Chegaron despois os testemu\u00f1os, e con eles un silencio apoderouse do peirao: un silencio traspasado pola dor de quen agora, por fin, ven terra e viven.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
O primeiro en falar foi Tito Villarmea,<\/strong> capit\u00e1n de Salvamento Mar\u00edtimo na Guardamar Urania, un nome que, dixo, \u00abevoca o celestial\u00bb. Confesou que non durmira desde que soubo da visita, e lembrou aos seus av\u00f3s galegos, que unha soa vez sa\u00edron do seu pobo para viaxar case vinte horas e ver a Xo\u00e1n Pablo II en F\u00e1tima. En dezaoito anos, xunto ao seu equipo, rescatou a m\u00e1is de 20.000 persoas<\/strong>. Pero houbo unha \u00e1 que nunca esquecer\u00e1: unha nai que viaxaba nunha patera e que, xa a salvo, descubriu o rostro do seu fillo de catorce anos, colocoulle uns pendentes dourados e chorou. Era unha nena. \u00abChorou ela e chorei eu, porque son pai de dous adolescentes\u00bb, dixo. \u00abPoder\u00edan ser as mi\u00f1as fillas\u00bb. O Papa escoitaba atento, sen apartar a mirada, como o pescador que repasa as s\u00faas redes para reparalas.<\/div>\r\n
<\/div>\r\n
<\/div>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

Tomou despois a palabra Mar\u00eda, voluntaria de C\u00e1ritas, que evocou os d\u00edas do desbordamento, cando os recursos eran escasos, non se co\u00f1ec\u00eda a lingua de quen chegaba e moitas veces s\u00f3 se pod\u00eda ofrecer \u00abgalletas, leite e un pouco de atenci\u00f3n\u00bb. Daquela impotencia, dixo, aprenderon o esencial: que non se trataba de resolvelo todo, sen\u00f3n de estar presentes; que un sorriso ou unha mirada bastan para que algu\u00e9n sinta acollido, a\u00ednda que non haxa idioma com\u00fan. <\/strong><\/p>\r\n

O testemu\u00f1o m\u00e1is estremecedor chegou da man doutra muller, que leu (por motivos de seguridade)) as palabras de Blessing, v\u00edtima de trata. A historia dunha nixeriana que sa\u00edu do seu pa\u00eds non porque quixese, sen\u00f3n porque non hab\u00eda outra sa\u00edda; que deixou atr\u00e1s a d\u00faas fillas, caeu en mans dunha mafia e sobreviviu a un cativerio que nin o mar conseguiu pechar. \u00abAprend\u00edn a crer en min mesma de novo\u00bb, conclu\u00eda a s\u00faa carta.<\/p>\r\n

Pechou a quenda de testemu\u00f1os unha traballadora latinoamericana que chegou a Gran Canaria en 1997 con \u00abunha maleta cargada de so\u00f1os\u00bb, pasou por un bazar, un restaurante e vinte anos nunha empresa de reformas, e que hoxe dirixe a s\u00faa propia compa\u00f1\u00eda con seis empregados. Quixo deixar unha mensaxe a quen a\u00ednda sofren: que si se pode sa\u00edr adiante con traballo, respecto e gratitude, e que oxal\u00e1 os tr\u00e1mites para quen chega sexan cada vez m\u00e1is humanos. <\/strong><\/p>\r\n

\"Realidades<\/strong><\/p>\r\n

\u00abOnde Cristo manda calar ao mar, a Igrexa non pode quedar muda\u00bb<\/strong><\/p>\r\n

Cando chegou a s\u00faa quenda, Le\u00f3n XIV mostrou o anel do Pescador que leva na man e, a partir del, partiu toda a s\u00faa reflexi\u00f3n. Lembrou que a Pedro foille dito \u00abdesde agora ser\u00e1s pescador de homes\u00bb, e que en lugares como O Hierro ese mandato adquire unha forza literal e dolorosa, al\u00ed onde se rescatan persoas. Por iso, advertiu, \u00abo Sucesor de Pedro non pode desentenderse destes peiraos\u00bb.<\/p>\r\n

Evocou o mar da Biblia como imaxe do caos (o Leviat\u00e1n que devora, as mafias que trafican coa desesperaci\u00f3n, a indiferenza que traga aos pobres) e, fronte a el, a voz de Cristo que ordena: \u00abCala, enmudece!\u00bb. \u00abA\u00ed onde Cristo manda calar ao mar\u00bb, dixo, \u00aba Igrexa non pode permanecer muda ante quen \u00e9 abandonados as s\u00faas augas\u00bb. <\/strong><\/p>\r\n

Dirixiuse un a un a quen falara. A Tito e a Mar\u00eda, para subli\u00f1ar que a conversi\u00f3n empeza cando o migrante deixa de ser \u00abun m\u00e1is\u00bb. A Blessing, a quen dedicou as palabras m\u00e1is intensas: o seu nome significa bendici\u00f3n, e \u00abse outros puxeron prezo ao teu corpo, Deus non deixou nunca de mirarte como algu\u00e9n invaluable\u00bb. \u00abEs filla e irm\u00e1, es bendici\u00f3n\u00bb, d\u00edxolle. E aos migrantes presentes pediulles que protexan a s\u00faa vida e non a entreguen a quen promete para\u00edsos doados, eses \u00abcantos de sirenas\u00bb que son industrias de morte.<\/p>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

O drama, insistiu, debe converterse en exame de conciencia: para os pa\u00edses de orixe e de tr\u00e1nsito, para unha Europa que non pode acostumarse a que o Atl\u00e1ntico sexa \u00abun cemiterio sen l\u00e1pidas\u00bb, e para unha Igrexa que non pode adorar a Cristo no altar e logo \u00abpasar de longo\u00bb ante os caiucos. Reivindicou tanto o dereito para buscar refuxio como o dereito a non ter que migrar, e deixou unha frase que resumiu toda a ma\u00f1\u00e1: \u00abNon podemos acostumarnos contado mortos. A dignidade humana non ten pasaporte\u00bb. <\/strong><\/p>\r\n

Encomendou finalmente aos presentes \u00e1 nosa Se\u00f1ora do Carmen, patroa da xente do mar, para que acompa\u00f1e a quen chega, console a quen perdeu aos seus e esperte en todos \u00aba valent\u00eda da misericordia\u00bb.<\/p>\r\n

Ao terminar, ao fondo segu\u00eda a lancha laranxa, fiel, montando garda. O peirao que o mundo chamou \u00abda vergo\u00f1a\u00bb escoitara, por unha vez, unha palabra distinta. Porque hoxe, xunto ao mar, cada vida que chegou a unha beira expu\u00f1a a mesma pregunta que o Papa deixou suspendida no aire salgado: que queda da nosa humanidade. E, por un instante, en Arguinegu\u00edn, a resposta foi alzar a mirada e acoller.<\/p>\r\n

Texto: Bernabe Villalba<\/strong><\/p>\r\n\r\n<\/div>","_gl_post_name":"o-peirao-da-vergona-transformado-en-lugar-de-esperanza","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"O peirao da vergo\u00f1a, transformado en lugar de esperanza","_es_post_content":"

Le\u00f3n XIV se ha inclinado este jueves ante aquellos que cruzan el Atl\u00e1ntico jug\u00e1ndose la vida. En el puerto de Arguinegu\u00edn, el primer Papa que pisa Canarias se ha encontrado cara a cara con migrantes rescatados del mar y con quienes los socorren y los acogen, en uno de los actos de mayor contenido humano de todo su viaje a Espa\u00f1a. Tras escuchar a un capit\u00e1n de Salvamento, a una voluntaria de C\u00e1ritas y a una v\u00edctima de trata, ha querido devolverles algo que el mar y las mafias intentaron arrebatarles: \u00abNo son n\u00fameros ni expedientes\u00bb, dijo, y resumi\u00f3 la ma\u00f1ana en una frase: \u00abLa dignidad humana no tiene pasaporte ni pierde valor al cruzar una frontera\u00bb.<\/p>\r\n

Ol\u00eda a mar y hac\u00eda calor.<\/strong> En el muelle, la gente esperaba con mucha paz, con esa calma serena de quien sabe que viene a verle un buen amigo. Hab\u00eda grupos de migrantes reunidos con tranquilidad, sin la tensi\u00f3n de los expedientes ni de las cifras. Y, al fondo, esta vez en el muelle y tambi\u00e9n tranquilo, una embarcaci\u00f3n naranja de Salvamento Mar\u00edtimo, sin la vor\u00e1gine del rescate sino m\u00e1s bien como un hermano mayor que acompa\u00f1a a sus hermanos. Quiz\u00e1 por eso el ambiente ten\u00eda algo de familia: porque aqu\u00ed muchos se han dado la vida unos a otros, los de Salvamento a quienes caen al agua y los que cuidan en el d\u00eda a d\u00eda de tierra.<\/p>\r\n\r\n

\r\n

Le\u00f3n XIV ha llegado a las 11:40 de la ma\u00f1ana al puerto de Arguinegu\u00edn, donde le aguardaba el obispo de Canarias, monse\u00f1or Jos\u00e9 Mazuelos P\u00e9rez, junto a representantes de Salvamento Mar\u00edtimo, la Polic\u00eda Nacional, la Guardia Civil, Cruz Roja, C\u00e1ritas y presidencia del gobierno de Espa\u00f1a. Pero, como en otras etapas de este viaje, el protagonismo no estaba en las autoridades, sino en los rostros m\u00e1s sencillos: los migrantes recuperados del mar y quienes les tienden la mano. Era, adem\u00e1s, un momento hist\u00f3rico: jam\u00e1s un Pont\u00edfice hab\u00eda pisado las islas. Cuando el Papa apareci\u00f3, a m\u00e1s de uno le brillaban los ojos por la emoci\u00f3n de encontrarse con el sucesor de Pedro, el pescador<\/strong>.<\/p>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

En su saludo, monse\u00f1or Mazuelos puso palabras a un lugar que enmudeci\u00f3 al mundo: el que muchos llamaron el muelle de la verg\u00fcenza<\/strong>. Record\u00f3 que este muelle ha sido testigo de la llegada de miles de personas que huyen del hambre, de la guerra y de la desesperaci\u00f3n tras traves\u00edas que superan los 1.600 kil\u00f3metros, y reivindic\u00f3 que precisamente aqu\u00ed, donde tanto se ha sufrido, puede nacer un s\u00edmbolo de acogida y de justicia. \u00abCada migrante es un rostro concreto, no un n\u00famero\u00bb, afirm\u00f3, antes de agradecer la labor de quienes llam\u00f3 \u00ablos \u00e1ngeles de la guarda de las personas migrantes\u00bb. Pidi\u00f3 al Papa que ayude a mirar con compasi\u00f3n, a actuar con valent\u00eda y a construir una sociedad donde nadie sea tratado como un problema, sino como un hermano.<\/strong><\/p>\r\n\r\n

Rostros concretos de la acogida y la esperanza<\/h3>\r\n

Llegaron despu\u00e9s los testimonios, y con ellos un silencio se apoder\u00f3 del muelle: un silencio traspasado por el dolor de quienes ahora, por fin, ven tierra y viven.<\/p>\r\n

El primero en hablar fue Tito Villarmea<\/strong>, capit\u00e1n de Salvamento Mar\u00edtimo en la Guardamar Urania, un nombre que, dijo, \u00abevoca lo celestial\u00bb. Confes\u00f3 que no hab\u00eda dormido desde que supo de la visita, y record\u00f3 a sus abuelos gallegos, que una sola vez salieron de su pueblo para viajar casi veinte horas y ver a Juan Pablo II en F\u00e1tima. En dieciocho a\u00f1os, junto a su equipo, ha rescatado a m\u00e1s de 20.000 personas<\/strong>. Pero hubo una a la que nunca olvidar\u00e1: una madre que viajaba en una patera y que, ya a salvo, descubri\u00f3 el rostro de su hijo de catorce a\u00f1os, le coloc\u00f3 unos pendientes dorados y llor\u00f3. Era una ni\u00f1a. \u00abLlor\u00f3 ella y llor\u00e9 yo, porque soy padre de dos adolescentes\u00bb, dijo. \u00abPodr\u00edan haber sido mis hijas\u00bb. El Papa escuchaba atento, sin apartar la mirada, como el pescador que repasa sus redes para repararlas.<\/p>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

Tom\u00f3 despu\u00e9s la palabra Mar\u00eda, voluntaria de C\u00e1ritas, que evoc\u00f3 los d\u00edas del desbordamiento, cuando los recursos eran escasos, no se conoc\u00eda la lengua de quienes llegaban y muchas veces solo se pod\u00eda ofrecer \u00abgalletas, leche y un poco de atenci\u00f3n\u00bb. De aquella impotencia, dijo, aprendieron lo esencial: que no se trataba de resolverlo todo, sino de estar presentes; que una sonrisa o una mirada bastan para que alguien se sienta acogido, aunque no haya idioma com\u00fan.<\/strong><\/p>\r\n

El testimonio m\u00e1s estremecedor lleg\u00f3 de la mano de otra mujer, que ley\u00f3 (por motivos de seguridad)) las palabras de Blessing, v\u00edctima de trata. La historia de una nigeriana que sali\u00f3 de su pa\u00eds no porque quisiera, sino porque no hab\u00eda otra salida; que dej\u00f3 atr\u00e1s a dos hijas, cay\u00f3 en manos de una mafia y sobrevivi\u00f3 a un cautiverio que ni el mar consigui\u00f3 cerrar. \u00abHe aprendido a creer en m\u00ed misma de nuevo\u00bb, conclu\u00eda su carta.<\/p>\r\n

Cerr\u00f3 el turno de testimonios una trabajadora latinoamericana que lleg\u00f3 a Gran Canaria en 1997 con \u00abuna maleta cargada de sue\u00f1os\u00bb, pas\u00f3 por un bazar, un restaurante y veinte a\u00f1os en una empresa de reformas, y que hoy dirige su propia compa\u00f1\u00eda con seis empleados. Quiso dejar un mensaje a quienes a\u00fan sufren: que s\u00ed se puede salir adelante con trabajo, respeto y gratitud, y que ojal\u00e1 los tr\u00e1mites para quienes llegan sean cada vez m\u00e1s humanos.<\/strong><\/p>\r\n

\"Realidades<\/strong><\/p>\r\n\r\n

\u00abDonde Cristo manda callar al mar, la Iglesia no puede quedar muda\u00bb<\/h3>\r\n

Cuando lleg\u00f3 su turno, Le\u00f3n XIV mostr\u00f3 el anillo del Pescador que lleva en la mano y, a partir de \u00e9l, parti\u00f3 toda su reflexi\u00f3n. Record\u00f3 que a Pedro le fue dicho \u00abdesde ahora ser\u00e1s pescador de hombres\u00bb, y que en lugares como El Hierro ese mandato adquiere una fuerza literal y dolorosa, all\u00ed donde se rescatan personas. Por eso, advirti\u00f3, \u00abel Sucesor de Pedro no puede desentenderse de estos muelles\u00bb.<\/p>\r\n

Evoc\u00f3 el mar de la Biblia como imagen del caos (el Leviat\u00e1n que devora, las mafias que trafican con la desesperaci\u00f3n, la indiferencia que traga a los pobres) y, frente a \u00e9l, la voz de Cristo que ordena: \u00ab\u00a1Calla, enmudece!\u00bb. \u00abAh\u00ed donde Cristo manda callar al mar\u00bb, dijo, \u00abla Iglesia no puede permanecer muda ante quienes son abandonados a sus aguas\u00bb.<\/strong><\/p>\r\n

Se dirigi\u00f3 uno a uno a quienes hab\u00edan hablado. A Tito y a Mar\u00eda, para subrayar que la conversi\u00f3n empieza cuando el migrante deja de ser \u00abuno m\u00e1s\u00bb. A Blessing, a quien dedic\u00f3 las palabras m\u00e1s intensas: su nombre significa bendici\u00f3n, y \u00absi otros pusieron precio a tu cuerpo, Dios no ha dejado nunca de mirarte como alguien invaluable\u00bb. \u00abEres hija y hermana, eres bendici\u00f3n\u00bb, le dijo. Y a los migrantes presentes les pidi\u00f3 que protejan su vida y no la entreguen a quienes prometen para\u00edsos f\u00e1ciles, esos \u00abcantos de sirenas\u00bb que son industrias de muerte.<\/p>\r\n

\"Papa<\/p>\r\n

El drama, insisti\u00f3, debe convertirse en examen de conciencia: para los pa\u00edses de origen y de tr\u00e1nsito, para una Europa que no puede acostumbrarse a que el Atl\u00e1ntico sea \u00abun cementerio sin l\u00e1pidas\u00bb, y para una Iglesia que no puede adorar a Cristo en el altar y luego \u00abpasar de largo\u00bb ante los cayucos. Reivindic\u00f3 tanto el derecho a buscar refugio como el derecho a no tener que migrar, y dej\u00f3 una frase que resumi\u00f3 toda la ma\u00f1ana: \u00abNo podemos acostumbrarnos a contar muertos. La dignidad humana no tiene pasaporte<\/strong>\u00bb.<\/p>\r\n

Encomend\u00f3 finalmente a los presentes a Nuestra Se\u00f1ora del Carmen, patrona de la gente del mar, para que acompa\u00f1e a quienes llegan, consuele a quienes han perdido a los suyos y despierte en todos \u00abla valent\u00eda de la misericordia\u00bb.<\/p>\r\n

Al terminar, al fondo segu\u00eda la lancha naranja, fiel, montando guardia. El muelle que el mundo llam\u00f3 \u00abde la verg\u00fcenza\u00bb hab\u00eda escuchado, por una vez, una palabra distinta. Porque hoy, junto al mar, cada vida que ha llegado a una orilla planteaba la misma pregunta que el Papa dej\u00f3 suspendida en el aire salado: qu\u00e9 queda de nuestra humanidad. Y, por un instante, en Arguinegu\u00edn, la respuesta fue alzar la mirada y acoger.<\/p>\r\n

Texto: Bernabe Villalba<\/strong><\/p>\r\n\r\n<\/div>","_es_post_name":"el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[3,215],"tags":[179],"class_list":["post-67459","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-actualidad","category-iglesia","tag-papa"],"yoast_head":"\nEl muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"gl_ES\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Le\u00f3n XIV inclinouse este xoves ante aqueles que cruzan o Atl\u00e1ntico xog\u00e1ndose a vida. No porto de Arguinegu\u00edn, o primeiro Papa que pisa Canarias atopouse cara a cara con migrantes rescatados do mar e con quen os socorre e ac\u00f3llenos, nun dos actos de maior contido humano de todo a s\u00faa viaxe a Espa\u00f1a. Tras […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2026-06-11T20:16:57+00:00\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2026-06-15T20:08:19+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"1200\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"800\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/webp\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"archicompostela_org\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Escrito por\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"archicompostela_org\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Tempo de lectura\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"7 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/\",\"name\":\"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp\",\"datePublished\":\"2026-06-11T20:16:57+00:00\",\"dateModified\":\"2026-06-15T20:08:19+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab\"},\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp\",\"contentUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp\",\"width\":1200,\"height\":800,\"caption\":\"Texto: Bernabe Villalba\"},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Portada\",\"item\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\",\"name\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"description\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab\",\"name\":\"archicompostela_org\",\"sameAs\":[\"https:\/\/archicompostela.es\"],\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/author\/archicompostela_org\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/","og_locale":"gl_ES","og_type":"article","og_title":"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","og_description":"Le\u00f3n XIV inclinouse este xoves ante aqueles que cruzan o Atl\u00e1ntico xog\u00e1ndose a vida. No porto de Arguinegu\u00edn, o primeiro Papa que pisa Canarias atopouse cara a cara con migrantes rescatados do mar e con quen os socorre e ac\u00f3llenos, nun dos actos de maior contido humano de todo a s\u00faa viaxe a Espa\u00f1a. Tras […]","og_url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/","og_site_name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","article_published_time":"2026-06-11T20:16:57+00:00","article_modified_time":"2026-06-15T20:08:19+00:00","og_image":[{"width":1200,"height":800,"url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp","type":"image\/webp"}],"author":"archicompostela_org","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Escrito por":"archicompostela_org","Tempo de lectura":"7 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/","url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/","name":"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","isPartOf":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp","datePublished":"2026-06-11T20:16:57+00:00","dateModified":"2026-06-15T20:08:19+00:00","author":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab"},"breadcrumb":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#breadcrumb"},"inLanguage":"gl-ES","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#primaryimage","url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp","contentUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/c3481061-d655-4f95-b793-4632265c385c.webp","width":1200,"height":800,"caption":"Texto: Bernabe Villalba"},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/el-muelle-de-la-verguenza-transformado-en-lugar-de-esperanza\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Portada","item":"https:\/\/archicompostela.org\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"El muelle de la verg\u00fcenza, transformado en lugar de esperanza"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website","url":"https:\/\/archicompostela.org\/","name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","description":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab","name":"archicompostela_org","sameAs":["https:\/\/archicompostela.es"],"url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/author\/archicompostela_org\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67459","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=67459"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67459\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":67479,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/67459\/revisions\/67479"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/67460"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=67459"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=67459"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=67459"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}