O Arcebispo de Santiago de Compostela, Mons. Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez, emitiu unha carta pastoral para o Advento 2024, titulada “Infundireivos un esp\u00edrito novo”. Nela, fai un chamamento a unha “misi\u00f3n renovada” na Igrexa, baseada na sinodalidade e a evanxelizaci\u00f3n.<\/p>\n
O Arcebispo destaca a importancia do Esp\u00edrito Santo neste proceso de renovaci\u00f3n. Sinala que “o Esp\u00edrito Santo infundido polo Pai” impulsar\u00e1 \u00e1 Igrexa no cami\u00f1o da conversi\u00f3n pastoral e misioneira. Este proceso, segundo o Arcebispo, implica unha “profunda transformaci\u00f3n das mentalidades, actitudes e estruturas eclesiais”.<\/p>\n
A carta pastoral enfatiza a necesidade de abrazar a sinodalidade, un cami\u00f1o que busca facer \u00e1 Igrexa “m\u00e1is participativa e misioneira”.<\/p>\n
Mons. Prieto invita a deixar atr\u00e1s “a c\u00f3moda actitude do espectador esc\u00e9ptico” e as escusas do “sempre se fixo as\u00ed” para avanzar cara a unha Igrexa onde todos se sintan corresponsables da misi\u00f3n evanxelizadora.<\/p>\n
Para o Arcebispo, a misi\u00f3n renovada debe estar “en e desde Cristo”. Prop\u00f3n tres “leis” para guiar esta misi\u00f3n: A “lei da expropiaci\u00f3n”: Deixar de falar en nome propio e facelo en nome de Cristo e a Igrexa. A “lei da semente de mostaza”: Transcender a consciencia de pertencer a Cristo e ao seu Corpo (a Igrexa). E a “lei do xerme de trigo”: Reco\u00f1ecer que non se ven os resultados inmediatos, e recordando sempre que a lei dos grandes n\u00fameros non \u00e9 a lei do Evanxeo.<\/p>\n
A carta pastoral subli\u00f1a a importancia do encontro persoal con Cristo como base da misi\u00f3n. O Arcebispo cita ao Papa Bieito XVI, quen lembraba que a fe non pode quedar nun bonito prop\u00f3sito se o Esp\u00edrito non a acolle na vida nova do cristi\u00e1n.<\/p>\n
O prelado compostel\u00e1n tam\u00e9n destaca a importancia da diacon\u00eda, o servizo aos necesitados, como parte integral da misi\u00f3n da Igrexa. Anima a non esquecer que “a misi\u00f3n de Xes\u00fas deber\u00eda transparentarse na nosa”.<\/p>\n
O Arcebispo fai un chamamento \u00e1 unidade e \u00e1 acci\u00f3n. Reco\u00f1ece que o cami\u00f1o sinodal require unha profunda comu\u00f1\u00f3n entre os fillos e fillas de Deus, e pide “unir criterios, puntos de vista e acci\u00f3ns na evanxelizaci\u00f3n” para responder \u00e1 fragmentaci\u00f3n.<\/p>\n
Instan os fieis a non caer na tentaci\u00f3n de “a proximidade, apertura ao di\u00e1logo, paciencia e acollida cordial que non condena” como un fin en si mesmo, sen\u00f3n como un medio para a evanxelizaci\u00f3n.<\/p>\n
Mons. Francisco Prieto concl\u00fae a s\u00faa carta pastoral cunha mensaxe de esperanza. Afirma que a Igrexa en Santiago de Compostela debe ser un “oasis de esperanza” onde a vida nova do Evanxeo sexa accesible a todos. Anima a non sucumbir ao pesimismo e a “acoller con responsabilidade a verdadeira renovaci\u00f3n que nos leva, como Igrexa, ao coraz\u00f3n do Evanxeo para converternos en evanxelizadores con Esp\u00edrito”.<\/p>\n
——————————–<\/p>\n
Porei nas vosas entra\u00f1as un esp\u00edrito novo <\/em>(Ez<\/em> 36, 26)<\/p>\n Unha Igrexa sinodal, unha misi\u00f3n renovada<\/strong><\/p>\n Advento 2024<\/strong><\/p>\n A todos os fieis da Igrexa que peregrina en Santiago de Compostela<\/strong><\/p>\n Como o pobo de Israel no exilio recib\u00eda unha palabra de alento, o tempo de Advento d\u00e1senos como un tempo de graza que alenta unha renovada esperanza: as promesas de Dios ao seu pobo non poden fallar. O profeta Ezequiel (s. VI aC) chama \u00e1 conversi\u00f3n e \u00e1 esperanza: Deus en persoa apacentar\u00e1 ao seu pobo, tanto o que vive no desterro babil\u00f3nico como o que permaneceu en Xud\u00e1, e ofreceralle unha alianza nova e definitiva (cf. Ez<\/em> 34). Nos tempos novos e esperados o pobo de Deus recibir\u00e1 do Se\u00f1or un coraz\u00f3n novo e un esp\u00edrito novo: o coraz\u00f3n do pobo, o coraz\u00f3n de cada un de n\u00f3s \u2013 \u201co que me distingue, o que configura na mi\u00f1a identidade espiritual e me pon en comu\u00f1\u00f3n coas demais persoas\u201d[1]<\/a> \u2013 ser\u00e1 renovado polo Se\u00f1or para palpitar conforme \u00e1 s\u00faa vontade de vida e liberdade (coraz\u00f3n de carne) fronte \u00e1s p\u00e9treas actitudes que nos paralizan en queixumes e queixas (coraz\u00f3n de pedra) (cf. Ez<\/em> 36,26b). Un esp\u00edrito novo, o esp\u00edrito de Deus que ser\u00e1 infundido a todo o pobo, non como mera moda ou novidade, sen\u00f3n como don que v\u00e9n do alto, anticipo da filiaci\u00f3n e fraternidade realizadas en Cristo: \u201cA proba de que sodes fillos del \u00e9 que Deus mandou aos vosos coraz\u00f3ns o Esp\u00edrito do seu Fillo, que exclama: Abb\u00e1! (que quere dicir: Pai)<\/em>\u201d (Gal<\/em> 4,6; cf. Rom<\/em> 8,26; DN<\/em> 76).<\/p>\n O Esp\u00edrito infundido polo Se\u00f1or \u201cimp\u00falsanos a avanzar xuntos no cami\u00f1o da conversi\u00f3n pastoral e misioneira, que implica unha profunda transformaci\u00f3n das mentalidades, actitudes e estruturas eclesiais\u201d [2]<\/a>. Como superar as nosas resistencias, persoais e comunitarias ao cambio, asumindo a l\u00f3xica do Evanxeo e deixando de lado as rutinas que nos impiden responder con creatividade e valent\u00eda aos desaf\u00edos actuais? O Esp\u00edrito disponnos a unha permanente conversi\u00f3n do coraz\u00f3n para facer de todos n\u00f3s pedras vivas dun edificio espiritual (cf. 1Pe<\/em> 2,5; LG 6): a Igrexa que se edifica \u201ccomo un fogar acolledor, como un sacramento de encontro e salvaci\u00f3n, unha escola de comu\u00f1\u00f3n para todos os fillos e fillas de Dios\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 115).<\/p>\n Coa efusi\u00f3n do Esp\u00edrito comeza a nova creaci\u00f3n e nace un pobo de disc\u00edpulos misioneiros (cf. Xn<\/em> 20,21-22): \u201cEn todos os bautizados, desde o primeiro ata o \u00faltimo, act\u00faa a forza santificadora do Esp\u00edrito que impulsa a evanxelizar. O Pobo de Deus \u00e9 santo por esta unci\u00f3n que o fai infalible<\/em> in credendo<\/em>. Isto significa que cando cre non se equivoca, a\u00ednda que non atope palabras para explicar a s\u00faa fe. O Esp\u00edrito gu\u00edao na verdade e cond\u00faceo \u00e1 salvaci\u00f3n\u201d (EG<\/em> 119). E a\u00ednda que dicimos en primeira persoa, creo, isto s\u00f3 \u00e9 posible porque se forma parte dunha gran comu\u00f1\u00f3n, porque tam\u00e9n se di cremos (cf. Lumen Fidei<\/em> 39). A\u00ed reside ese instinto de fe (sensus fidei<\/em>), na totalidade dos fieis, de todo o pobo de Dios, non no meu \u201ceu\u201d solitario que afirmar crer, sen\u00f3n o n\u00f3s cremos<\/em> pronunciado sinfonicamente por cada un ao dicir creo<\/em>: \u201cEn virtude do Bautismo \u00abo pobo santo de Deus participa da funci\u00f3n prof\u00e9tica de Cristo, dando testemu\u00f1o vivo del sobre todo cunha vida de fe e de caridade\u00bb (LG<\/em> 12). Grazas \u00e1 unci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo recibida no Bautismo (cf. 1 Xn<\/em> 2,20.27), todos os crentes pos\u00faen un instinto para a verdade do Evanxeo, chamado sensus fidei<\/em>\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 22).<\/p>\n Cada membro do pobo de Deus convert\u00e9monos en disc\u00edpulos misioneiros (cf. EG <\/em>120). Todos somos chamados a ofrecer aos demais o testemu\u00f1o expl\u00edcito do amor salv\u00edfico do Se\u00f1or, a pesar das nosas imperfecci\u00f3ns e limitaci\u00f3ns, e, por iso, non podemos esquecer que tam\u00e9n todos estamos chamados a crecer como evanxelizadores, o que implica un compromiso por formarnos e profundar o noso amor ao Se\u00f1or e o noso testemu\u00f1o do Evanxeo (cf. EG<\/em> 121): \u201cA misi\u00f3n \u00e9 un est\u00edmulo constante para non quedar na mediocridade e para seguir crecendo. O testemu\u00f1o de fe que todo cristi\u00e1n est\u00e1 chamado a ofrecer implica dicir como san Paulo: \u00abNon \u00e9 que eu xa chegase \u00e1 meta nin que xa chegase \u00e1 perfecci\u00f3n. Non. Eu a\u00ednda vou correndo […] e l\u00e1nzome cara o que est\u00e1 diante\u00bb (Flp<\/em> 3,12-13)\u201d (EG 121).<\/p>\n No plural sinf\u00f3nico co que profesamos, celebramos e vivimos a fe, somos convocados a ser unha comunidade diocesana que acolle a sinodalidade como \u201cun cami\u00f1o de renovaci\u00f3n espiritual e de reforma estrutural para facer \u00e1 Igrexa m\u00e1is participativa e misioneira, \u00e9 dicir, para facela m\u00e1is capaz de cami\u00f1ar con cada home e muller irradiando a luz de Cristo\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 24). Recentemente constitu\u00edmos e renovamos os diversos organismos de sinodalidade e comu\u00f1\u00f3n na nosa diocese: Consello Presbiteral, Consello de Asuntos Econ\u00f3micos, Consello Pastoral Diocesano e Colexio de Arciprestes e Vicearciprestes. A s\u00faa constituci\u00f3n \u00e9, ante todo, unha chamada, m\u00e1is que un mero proceso normativo, a vivir de modo efectivo e comprometido a corresponsabilidade eclesial: as estruturas serven se canalizan e soste\u00f1en procesos de conversi\u00f3n persoal e pastoral; os roteiros e programas de acci\u00f3n pastoral non poden quedar na ret\u00f3rica dos bos prop\u00f3sitos ou na c\u00f3moda actitude do espectador esc\u00e9ptico. Unha vez m\u00e1is, debemos deixar atr\u00e1s a r\u00e9mora do \u201csempre se fixo as\u00ed\u201d ou do \u201chabrique\u00edsmo\u201d, escusas e lastre da vida pastoral.<\/p>\n Todo se refire \u00e1 \u00fanica misi\u00f3n que Cristo encomendou \u00e1 Igrexa: anunciar o Evanxeo a todas as naci\u00f3ns (cf. Mt<\/em> 28,19-20; Mc<\/em> 16,15-16). Evanxelizar \u00e9 \u201ca misi\u00f3n esencial da Igrexa [\u2026] \u00e9 a graza e a vocaci\u00f3n propia da Igrexa, a s\u00faa identidade profunda\u201d (EN<\/em> 14). Por iso, \u201csinodalidade e misi\u00f3n est\u00e1n intimamente ligadas: a misi\u00f3n ilumina a sinodalidade e a sinodalidade impulsa \u00e1 misi\u00f3n\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 32). Cami\u00f1ar xuntos e en misi\u00f3n como Igrexa diocesana require docilidade \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito e escoita da Palabra de Deus, contemplaci\u00f3n, silencio e conversi\u00f3n do coraz\u00f3n. As\u00ed saberemos acoller con gratitude e humildade a variedade de dons e tarefas distribu\u00eddos polo Esp\u00edrito Santo para o servizo do \u00fanico Se\u00f1or (cf. 1 Co<\/em> 12,4-5) nesta Igrexa de Santiago. Sen ambici\u00f3ns nin envexas, nin desexos de dominio ou control, sen af\u00e1n de sinalar nin xerar espazos exclu\u00edntes, cultivando, ante todo, os mesmos sentimentos de Cristo Xes\u00fas, que \u201cse espiu do seu rango, asumiu a condici\u00f3n de escravo\u201d (Flp 2,7). A fecundidade que obra o Esp\u00edrito perc\u00edbese cando a vida da Igrexa est\u00e1 marcada pola unidade e a harmon\u00eda na pluriformidade (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 43).<\/p>\n Unha das expresi\u00f3ns m\u00e1is xenu\u00ednas da comu\u00f1\u00f3n \u00e9 a aceptaci\u00f3n sincera da diversidade de carismas e realidades que vertebran a vida das nosas parroquias e comunidades diocesanas. Precisamos adquirir unha espiritualidade da comu\u00f1\u00f3n\u2026 \u201crexeitando as tentaci\u00f3ns ego\u00edstas que continuamente nos axexan e xeran competitividade, ganas de facer carreira, desconfianza e envexas. Non nos fagamos ilusi\u00f3ns: sen este cami\u00f1o espiritual, de pouco servir\u00edan os instrumentos externos da comu\u00f1\u00f3n. Converter\u00edanse en medios sen alma, m\u00e1scaras de comu\u00f1\u00f3n m\u00e1is que os seus modos de expresi\u00f3n e crecemento\u201d[3]<\/a>.<\/p>\n <\/p>\n Inspirados polo Evanxeo, quix\u00e9sevos propo\u00f1er a modo de folla de roteiro, tres \u201cleis evanxelizadoras\u201d que nos poden axudar a cami\u00f1ar polas sendas dunha misi\u00f3n renovada. A primeira ser\u00eda a \u201clei da expropiaci\u00f3n<\/em>\u201d, \u00e9 dicir, non falar en nome propio, sen\u00f3n en nome de Cristo e da Igrexa, mant\u00e9ndonos firme no feito de que \u201cevanxelizar non \u00e9 simplemente unha forma de falar, sen\u00f3n unha forma de vivir\u201d: a saber, a clara consciencia de pertencer a Cristo e ao seu Corpo (a Igrexa) que transcende o propio eu; a segunda \u00e9 a \u201clei da semente de mostaza<\/em>\u201d, \u00e9 dicir, a valent\u00eda de evanxelizar con paciencia e perseveranza, sen pretender obter resultados inmediatos, e lembrando sempre que a lei dos grandes n\u00fameros non \u00e9 a lei do Evanxeo. E finalmente a \u201clei do xerme de trigo<\/em>\u201d, \u00e9 dicir, saber que para dar a vida debemos morrer a n\u00f3s mesmos, debemos aceptar a l\u00f3xica da cruz.<\/p>\n S\u00f3 poderemos acoller con esp\u00edrito novo estas actitudes evanxelizadoras se reco\u00f1ecemos que o Esp\u00edrito \u00e9 o verdadeiro protagonista de toda evanxelizaci\u00f3n, porque \u00e9 o Esp\u00edrito quen fai viva a memoria de Xes\u00fas, o Evanxeo encarnado do Pai; \u00e9 o que nos leva \u00e1 verdade completa, o que suscita en n\u00f3s \u2013como un gran don- a fe; \u00e9 o Esp\u00edrito quen converte, quen ora, quen crea comu\u00f1\u00f3n: \u201cO Esp\u00edrito Santo, por quen a voz do Evanxeo resoa viva na Igrexa, e por ela no mundo, vai inducindo aos crentes na verdade enteira, e fai que a palabra de Cristo habite neles abundantemente (cf. Col<\/em> 3,16)\u201d (DV<\/em> 8).<\/p>\n A evanxelizaci\u00f3n s\u00f3 \u00e9 posible na forza do alto, na forza do Esp\u00edrito Santo (cf. Lc<\/em> 24,27-29; Feit<\/em> 1,8). O Esp\u00edrito Santo gu\u00eda a misi\u00f3n. El \u00e9 o que unha e outra vez abre novas portas (cf. Feit<\/em> 16,6-8; 2 Cor<\/em> 2,12). S\u00f3 se a Igrexa en Santiago est\u00e1 colmada do Esp\u00edrito Santo ser\u00e1 capaz de ser misioneira e evanxelizadora.<\/p>\n Redescubrir a alegr\u00eda e a beleza de crer e atopar un novo entusiasmo na comunicaci\u00f3n da fe, como nos lembraba o papa Bieito XVI, p\u00f3dese quedar nun bonito prop\u00f3sito se cada crente non acollemos en n\u00f3s a vida nova que o Pai nos d\u00e1 en Cristo polo Esp\u00edrito, ou sexa, a santidade, a vida nova de cada cristi\u00e1n[4]<\/a>. S\u00f3 evanxeliza quen se deixou evanxelizar. Non se pode transmitir o que non se cre e o que non se vive. \u00c9 necesario que unha misi\u00f3n renovada estea acreditada pola propia conduta de vida, pola credibilidade persoal e comunitaria dunha vida modelada polo Evanxeo: \u201ccreo e por iso fal0\u201d (2 Cor<\/em> 4,13).<\/p>\n Po\u00f1\u00e1monos como Igrexa diocesana \u00e1 escoita de Xes\u00fas, po\u00f1amos ao Se\u00f1or no centro, que nos convida a crer nel e a extraer a auga viva que mana da s\u00faa fonte (cf. Xn<\/em> 4,14). Ent\u00f3n nin o sal da vida cristi\u00e1 volverase eslamiada nin a luz de Cristo no crente apagarase (cf. Mt<\/em> 5,13-16). Por iso, \u00e9 preciso redescubrir o gusto de alimentarnos coa Palabra de Deus e co Pan da Vida (cf. Porta fidei<\/em> 3) para seguir nutrindo a experiencia dun amor, o de Deus, que se recibe e se comunica como experiencia de graza e de gozo, e que nos abre o coraz\u00f3n e a mente para acoller a invitaci\u00f3n do Se\u00f1or para aceptar a s\u00faa Palabra para ser os seus disc\u00edpulos (cf. Porta fidei<\/em> 7).<\/p>\n A experiencia de Xes\u00fas Cristo ha de ser vivida na comunidade da fe, na que habemos de superar a tentaci\u00f3n de crer sen pertencer, porque un cristi\u00e1n s\u00f3 e solitario non \u00e9 cristi\u00e1n. Hai que ser cristi\u00e1ns concretos: non se pode perdurar no illamento e na distancia cos demais crentes. E a Igrexa, nas s\u00faas diversas comunidades, \u00e9 o espazo ofrecido por Cristo para este encontro. De aqu\u00ed deriva a necesidade de que estas comunidades eclesiais sexan acolledoras, espazos onde todos se atopen \u201ccomo na casa\u201d. Como nos lembra o papa Francisco, \u201cnon se deber\u00eda pensar nesta misi\u00f3n de comunicar a Cristo coma se fose soamente algo entre el e eu. V\u00edvese en comu\u00f1\u00f3n coa propia comunidade e coa Igrexa. Se nos afastamos da comunidade, tam\u00e9n nos iremos afastando de Xes\u00fas. Se a esquecemos e non nos preocupamos por ela, a nosa amizade con Xes\u00fas irase arrefriando\u201d (DN <\/em>212).<\/p>\n A misi\u00f3n de Xes\u00fas deber\u00eda transparentarse na nosa. E a misi\u00f3n de Xes\u00fas era, sobre todo, diacon\u00eda de amor<\/em> cara aos m\u00e1is necesitados: \u201ceu vin para que te\u00f1an vida e para que a te\u00f1an de abondo\u201d (Xn<\/em> 10,10). A diacon\u00eda da fe (beber e ofrecer a auga viva; cf. a samaritana: Xn<\/em> 4,5-42) debe ser daquela \u201cfe que act\u00faa a trav\u00e9s do amor\u201d (Gal<\/em> 5,6) (acoller e curar ao ferido; cf. o samaritano: Lc<\/em> 10,25-37). Por iso, os apelativos samaritano (diacon\u00eda da caridade<\/em>) e samaritana (diacon\u00eda da fe<\/em>) convert\u00e9ronse, por moitas raz\u00f3ns e polo que implican, para a Igrexa e para cada cristi\u00e1n, nos substantivos imprescindibles da nosa identidade e misi\u00f3n.<\/p>\n A diacon\u00eda \u00e9 a linguaxe que, m\u00e1is que con palabras, se expresa, desde a gratuidade, nas obras de fraternidade, de proximidade e de axuda \u00e1s persoas nas s\u00faas necesidades espirituais e materiais. Unha diacon\u00eda que nos pide alzar a voz sen medo en defensa de quen est\u00e1 sufrindo, hoxe, moi graves inxustizas, v\u00edtimas das guerras, da trata, da violencia, da falta dun traballo digno e seguro. Non perdamos unha mirada e sensibilidade evanx\u00e9licas ante a necesaria acollida e integraci\u00f3n das persoas migradas: \u00e9 inaceptable utilizar aos migrantes ou refuxiados como arma pol\u00edtica, cando xa acumulan a dor polo desarraigamento e o abuso das mafias. Han de ser acollidos desde a legalidade e en fraternidade. Nas nosas palabras e xestos debe o\u00edrse aquela pregunta de Xes\u00fas ao cego Bertomeu: \u201cQue queres que che faga?\u201d (Mc<\/em> 10,51). O pr\u00f3ximo sempre ten rostro concreto e al\u00ed o Se\u00f1or esp\u00e9ranos: os damnificados pola recente DANA que arrasou tantos pobos e tantas vidas; a dificultade no acceso \u00e1 vivenda dos mozos e familias; a secuela do paro xuvenil ou das adicci\u00f3ns que tanto escravizan a liberdade e a dignidade das persoas.<\/p>\n Precisamos unha esperanza encarnada e comprometida que nos permita recuperar unha vida na que vivir sexa m\u00e1is que sobrevivir[5]<\/a>.<\/p>\n Para proclamar con fecundidade o Evanxeo requ\u00edrese unha profunda comu\u00f1\u00f3n entre os fillos e fillas de Deus na Igrexa local. Ese \u00e9 o signo distintivo que fai crible e eficaz o anuncio: \u201cDouvos un mandamento novo; am\u00e1devos uns a outros: como eu vos amei, am\u00e1devos tam\u00e9n entre v\u00f3s. Nisto co\u00f1ecer\u00e1n todos que sodes os meus disc\u00edpulos: se vos tedes amor uns a outros\u201d (Xn<\/em> 13,34-35).<\/p>\n \u00c9 necesario axuntar criterios, puntos de vistas e acci\u00f3ns na evanxelizaci\u00f3n para responder as\u00ed os desaf\u00edos que habemos de afrontar e para evitar o risco da dispersi\u00f3n e da fragmentaci\u00f3n. Pidamos como don e asumamos como compromiso un clima de comu\u00f1\u00f3n que permita ver cun esp\u00edrito diferente os desaf\u00edos do presente. Tr\u00e1tase de xerar unidade, non uniformidade.<\/p>\n Unha sinfon\u00eda de actitudes e compromisos, baseados na \u201cproximidade, apertura ao di\u00e1logo, paciencia, e unha acollida cordial que non condena\u201d (EG<\/em> 165) e atentos ao outro, reco\u00f1ecido como pr\u00f3ximo, para que non se impo\u00f1a a verdade e se apele \u00e1 liberdade (EG<\/em> 165). Actuar con humildade e respecto cando evanxelizamos, transmitindo un \u201canuncio que se comparte cunha actitude humilde e testemu\u00f1al de quen sempre sabe aprender, coa conciencia de que esa mensaxe \u00e9 tan rica e tan profunda que sempre nos supera\u201d (EG<\/em> 128). Tr\u00e1tase de aprender da situaci\u00f3n vital do interlocutor e aprender da eficacia e grandeza do mesma mensaxe do cal un \u00e9 humilde portador. Mostremos, desde unha comunicaci\u00f3n alegre e vital, cunhas notas de alegr\u00eda, est\u00edmulo, vitalidade (cf. EG<\/em> 165), que somos capaces de reco\u00f1ecer na vida diocesana unha pluralidade de formas e de creatividades: \u201cNon hai que pensar que o anuncio evanx\u00e9lico deba transmitirse sempre con determinadas f\u00f3rmulas aprendidas, ou con palabras precisas que expresen un contido absolutamente invariable. Transm\u00edtese de formas tan diversas que ser\u00eda imposible describilas ou catalogalas, onde o Pobo de Deus, cos seus innumerables xestos e signos, \u00e9 suxeito colectivo\u201d (EG<\/em> 129).<\/p>\n Reco\u00f1ecer a necesidade dun cambio de perspectiva, dunha verdadeira conversi\u00f3n, obra do Esp\u00edrito que nos unxe: estar a escoita. Porque m\u00e1is que analizar o home e a sociedade, escoitemos o que nos quere dicir o home de hoxe: que vive, que espera, que pensa de Deus, da fe, da Igrexa, de si mesmo\u2026 As\u00ed evitaremos estar os mesmos cos mesmos. \u00c9 un cambio de mentalidade, de visi\u00f3n, de percepci\u00f3n da realidade, que implica posteriormente unha nova forma de comportarse e ser nas nosas comunidades eclesiais e na sociedade: \u201cDe escoita profunda das necesidades e da fe das persoas coas que se atopaba [Xes\u00fas], brotaban palabras e xestos que renovaban as s\u00faas vidas, abrindo o cami\u00f1o a relaci\u00f3ns restauradas. Xes\u00fas \u00e9 o Mes\u00edas que \u00abfai cos xordos oian e que os mudos falen\u00bb (Mc<\/em> 7,37). P\u00eddenos a n\u00f3s, os seus disc\u00edpulos, que nos comportemos da mesma maneira e d\u00e1nos, coa graza do Esp\u00edrito Santo, a capacidade de facelo, modelando o noso coraz\u00f3n segundo o seu: s\u00f3 \u00abo coraz\u00f3n fai posible calquera v\u00ednculo aut\u00e9ntico, porque unha relaci\u00f3n que non se constr\u00fae co coraz\u00f3n \u00e9 incapaz de superar a fragmentaci\u00f3n do individualismo\u00bb (DN<\/em> 17). Cando escoitamos aos nosos irm\u00e1ns, participamos da actitude na que Deus, en Xes\u00fas Cristo, sae ao encontro de cada un\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 51).<\/p>\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Conclusi\u00f3n<\/strong><\/p>\n Neste tempo apaixonante, a Igrexa en Santiago de Compostela ha de ser un oasis de esperanza, onde os c\u00e1ntaros secos de tantos homes e mulleres sexan colmados coa auga da vida nova do Evanxeo e coa misericordia entra\u00f1able de Dios (cf. EG<\/em> 81). \u00c9 tempo de paix\u00f3n e audacia!! Hai que multiplicar e facer accesibles aos seres humanos de hoxe os pozos nos cales sexan convidados a saciar a s\u00faa sede, a experimentar un oasis nos desertos da vida, a atoparse con Xes\u00fas.<\/p>\n Cando fiamos todo \u00e1s nosas forzas e posibilidades adoitamos sucumbir ao pesimismo e damos o empe\u00f1o por perdido. Como romper esta inercia? Todo o que vos comparto s\u00f3 \u00e9 posible a nivel persoal, eclesial e pastoral se o aceptamos, ao mesmo tempo, como don e tarefa. Porque s\u00f3 de Dios v\u00e9n a vida nova, a verdadeira renovaci\u00f3n que nos leva, como Igrexa, ao coraz\u00f3n do Evanxeo para converternos en evanxelizadores con Esp\u00edrito (cf. EG<\/em> 262). Temos a responsabilidade de acoller ese don e facelo acontecemento persoal e comunitario para non converter a vida pastoral en obrigaci\u00f3ns simplemente soportadas.<\/p>\n Somos conscientes de que \u201clevamos ese tesouro en vasos de barro. E as\u00ed esa forza tan extraordinaria aparece como forza de Deus, e non nosa\u201d (2 Cor<\/em> 4,7). E por iso, nunca debemos sentirnos esmagados, desesperados e abandonados (cf. 2 Cor<\/em> 4,8). Debemos avivar a confianza na misteriosa fecundidade do Esp\u00edrito que \u201cacode a axudar a nosa debilidade\u201d (Rm<\/em> 8,26). Non se resume todo en resultados e estat\u00edsticas. Como disc\u00edpulos misioneiros a nosa tarefa \u00e9 sementar: a acci\u00f3n fecunda do Esp\u00edrito far\u00e1 que non se perda ning\u00fan traballo, ning\u00fan esforzo, ningunha preocupaci\u00f3n sincera e ningunha entrega xenerosa. Cada un dos dons e carismas, as diferentes vocaci\u00f3ns eclesiais son expresi\u00f3ns diversas da \u00fanica chamada bautismal \u00e1 santidade e \u00e1 misi\u00f3n. Te\u00f1en a s\u00faa orixe na liberdade do Esp\u00edrito Santo, e non son propiedade exclusiva de quen os reciben e exercen, nin poden ser motivo de reivindicaci\u00f3n para si mesmos ou para un grupo.<\/p>\n O pr\u00f3ximo Xubileu Romano de 2025 conv\u00f3canos a cami\u00f1ar na esperanza en Cristo que non declina e que nos sost\u00e9n para seguir percorrendo os carreiros das nosas parroquias e fieis, das nosas familias e comunidades, dos homes e mulleres destas terras cos que a Igrexa en Santiago quere compartir vida e plenitude evanx\u00e9licas, o desexo e compromiso por unha xustiza e dignidade que edifiquen unha s\u00f3lida paz. Agardo que podamos facer xuntos, en comu\u00f1\u00f3n, este cami\u00f1o que o Se\u00f1or nos convida a percorrer. Unxidos polo Esp\u00edrito Santo, cuxa presenza alentadora s\u00e9guese irradiando nos crentes desta Igrexa diocesana, abramos cami\u00f1o \u00e1 Esperanza que, de novo, ach\u00e9gase a n\u00f3s neste tempo de Advento[6]<\/a>. Mar\u00eda, Nai da Esperanza, acomp\u00e1\u00f1anos e ora connosco nesta gozosa espera.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez<\/p>\n Arcebispo de Santiago de Compostela<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n 1 de decembro de 2024<\/p>\n I Domingo<\/p>\n [1]<\/a> Francisco, Carta enc\u00edclica <\/em>\u00ab<\/em>Dilexit nos<\/em>\u00bb<\/em>. Sobre o amor humano e divino do coraz\u00f3n de Xes\u00fas Cristo<\/em> (=DN<\/em>) (Roma, 24 de outubro de 2024) 14.<\/p>\n [2]<\/a> XVI Asemblea Xeral Ordinaria do S\u00ednodo dos Bispos. Segunda sesi\u00f3n (2-27 outubro 2024), Por unha Igrexa Sinodal: comu\u00f1\u00f3n, participaci\u00f3n, misi\u00f3n. Documento final<\/em> (DF S\u00ednodo Sinodalidad<\/em>e<\/em>) (26 outubro 2024), 14.<\/p>\n [3]<\/a> Xo\u00e1n Paulo II, Novo Millennio Ineunte<\/em> (Roma, 6 de xaneiro de 2001) 43.<\/p>\n [4]<\/a> Cf. Bieito XVI, Porta fidei. Carta apost\u00f3lica en forma de \u201cmotu proprio\u201d coa que se convoca o Ano da fe<\/em> (Roma, 11 de outubro de 2011) 7.<\/p>\n [5]<\/a> Cf. Byung-Chul Han, O esp\u00edrito da esperanza<\/em> (Barcelona 2024).<\/p>\n [6]<\/a> Francisco, Spes non confundit. Bula convocatoria do Xubileu ordinario do ano 2025<\/em> (Roma, 9 de maio de 2024) 3.<\/p>\n","protected":false,"raw":"O Arcebispo de Santiago de Compostela, Mons. Francisco Jos\u00e9 Prieto Fern\u00e1ndez, emitiu unha carta pastoral para o Advento 2024, titulada \"Infundireivos un esp\u00edrito novo\". Nela, fai un chamamento a unha \"misi\u00f3n renovada\" na Igrexa, baseada na sinodalidade e a evanxelizaci\u00f3n.\r\n\r\nO Arcebispo destaca a importancia do Esp\u00edrito Santo neste proceso de renovaci\u00f3n. Sinala que \"o Esp\u00edrito Santo infundido polo Pai\" impulsar\u00e1 \u00e1 Igrexa no cami\u00f1o da conversi\u00f3n pastoral e misioneira. Este proceso, segundo o Arcebispo, implica unha \"profunda transformaci\u00f3n das mentalidades, actitudes e estruturas eclesiais\".\r\n\r\nA carta pastoral enfatiza a necesidade de abrazar a sinodalidade, un cami\u00f1o que busca facer \u00e1 Igrexa \"m\u00e1is participativa e misioneira\".\r\n\r\nMons. Prieto invita a deixar atr\u00e1s \"a c\u00f3moda actitude do espectador esc\u00e9ptico\" e as escusas do \"sempre se fixo as\u00ed\" para avanzar cara a unha Igrexa onde todos se sintan corresponsables da misi\u00f3n evanxelizadora.\r\n\r\nPara o Arcebispo, a misi\u00f3n renovada debe estar \"en e desde Cristo\". Prop\u00f3n tres \"leis\" para guiar esta misi\u00f3n: A \"lei da expropiaci\u00f3n\": Deixar de falar en nome propio e facelo en nome de Cristo e a Igrexa. A \"lei da semente de mostaza\": Transcender a consciencia de pertencer a Cristo e ao seu Corpo (a Igrexa). E a \"lei do xerme de trigo\": Reco\u00f1ecer que non se ven os resultados inmediatos, e recordando sempre que a lei dos grandes n\u00fameros non \u00e9 a lei do Evanxeo.\r\n\r\nA carta pastoral subli\u00f1a a importancia do encontro persoal con Cristo como base da misi\u00f3n. O Arcebispo cita ao Papa Bieito XVI, quen lembraba que a fe non pode quedar nun bonito prop\u00f3sito se o Esp\u00edrito non a acolle na vida nova do cristi\u00e1n.\r\n\r\nO prelado compostel\u00e1n tam\u00e9n destaca a importancia da diacon\u00eda, o servizo aos necesitados, como parte integral da misi\u00f3n da Igrexa. Anima a non esquecer que \"a misi\u00f3n de Xes\u00fas deber\u00eda transparentarse na nosa\".\r\n\r\nO Arcebispo fai un chamamento \u00e1 unidade e \u00e1 acci\u00f3n. Reco\u00f1ece que o cami\u00f1o sinodal require unha profunda comu\u00f1\u00f3n entre os fillos e fillas de Deus, e pide \"unir criterios, puntos de vista e acci\u00f3ns na evanxelizaci\u00f3n\" para responder \u00e1 fragmentaci\u00f3n.\r\n\r\nInstan os fieis a non caer na tentaci\u00f3n de \"a proximidade, apertura ao di\u00e1logo, paciencia e acollida cordial que non condena\" como un fin en si mesmo, sen\u00f3n como un medio para a evanxelizaci\u00f3n.\r\n\r\nMons. Francisco Prieto concl\u00fae a s\u00faa carta pastoral cunha mensaxe de esperanza. Afirma que a Igrexa en Santiago de Compostela debe ser un \"oasis de esperanza\" onde a vida nova do Evanxeo sexa accesible a todos. Anima a non sucumbir ao pesimismo e a \"acoller con responsabilidade a verdadeira renovaci\u00f3n que nos leva, como Igrexa, ao coraz\u00f3n do Evanxeo para converternos en evanxelizadores con Esp\u00edrito\".\r\n --------------------------------<\/p>\r\n Porei nas vosas entra\u00f1as un esp\u00edrito novo <\/em>(Ez<\/em> 36, 26)<\/p>\r\n Unha Igrexa sinodal, unha misi\u00f3n renovada<\/strong><\/p>\r\n Advento 2024<\/strong><\/p>\r\nA todos os fieis da Igrexa que peregrina en Santiago de Compostela<\/strong>\r\n\r\nComo o pobo de Israel no exilio recib\u00eda unha palabra de alento, o tempo de Advento d\u00e1senos como un tempo de graza que alenta unha renovada esperanza: as promesas de Dios ao seu pobo non poden fallar. O profeta Ezequiel (s. VI aC) chama \u00e1 conversi\u00f3n e \u00e1 esperanza: Deus en persoa apacentar\u00e1 ao seu pobo, tanto o que vive no desterro babil\u00f3nico como o que permaneceu en Xud\u00e1, e ofreceralle unha alianza nova e definitiva (cf. Ez<\/em> 34). Nos tempos novos e esperados o pobo de Deus recibir\u00e1 do Se\u00f1or un coraz\u00f3n novo e un esp\u00edrito novo: o coraz\u00f3n do pobo, o coraz\u00f3n de cada un de n\u00f3s \u2013 \u201co que me distingue, o que configura na mi\u00f1a identidade espiritual e me pon en comu\u00f1\u00f3n coas demais persoas\u201d[1]<\/a> \u2013 ser\u00e1 renovado polo Se\u00f1or para palpitar conforme \u00e1 s\u00faa vontade de vida e liberdade (coraz\u00f3n de carne) fronte \u00e1s p\u00e9treas actitudes que nos paralizan en queixumes e queixas (coraz\u00f3n de pedra) (cf. Ez<\/em> 36,26b). Un esp\u00edrito novo, o esp\u00edrito de Deus que ser\u00e1 infundido a todo o pobo, non como mera moda ou novidade, sen\u00f3n como don que v\u00e9n do alto, anticipo da filiaci\u00f3n e fraternidade realizadas en Cristo: \u201cA proba de que sodes fillos del \u00e9 que Deus mandou aos vosos coraz\u00f3ns o Esp\u00edrito do seu Fillo, que exclama: Abb\u00e1! (que quere dicir: Pai)<\/em>\u201d (Gal<\/em> 4,6; cf. Rom<\/em> 8,26; DN<\/em> 76).\r\n\r\nO Esp\u00edrito infundido polo Se\u00f1or \u201cimp\u00falsanos a avanzar xuntos no cami\u00f1o da conversi\u00f3n pastoral e misioneira, que implica unha profunda transformaci\u00f3n das mentalidades, actitudes e estruturas eclesiais\u201d [2]<\/a>. Como superar as nosas resistencias, persoais e comunitarias ao cambio, asumindo a l\u00f3xica do Evanxeo e deixando de lado as rutinas que nos impiden responder con creatividade e valent\u00eda aos desaf\u00edos actuais? O Esp\u00edrito disponnos a unha permanente conversi\u00f3n do coraz\u00f3n para facer de todos n\u00f3s pedras vivas dun edificio espiritual (cf. 1Pe<\/em> 2,5; LG 6): a Igrexa que se edifica \u201ccomo un fogar acolledor, como un sacramento de encontro e salvaci\u00f3n, unha escola de comu\u00f1\u00f3n para todos os fillos e fillas de Dios\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 115).\r\n\r\nCoa efusi\u00f3n do Esp\u00edrito comeza a nova creaci\u00f3n e nace un pobo de disc\u00edpulos misioneiros (cf. Xn<\/em> 20,21-22): \u201cEn todos os bautizados, desde o primeiro ata o \u00faltimo, act\u00faa a forza santificadora do Esp\u00edrito que impulsa a evanxelizar. O Pobo de Deus \u00e9 santo por esta unci\u00f3n que o fai infalible<\/em> in credendo<\/em>. Isto significa que cando cre non se equivoca, a\u00ednda que non atope palabras para explicar a s\u00faa fe. O Esp\u00edrito gu\u00edao na verdade e cond\u00faceo \u00e1 salvaci\u00f3n\u201d (EG<\/em> 119). E a\u00ednda que dicimos en primeira persoa, creo, isto s\u00f3 \u00e9 posible porque se forma parte dunha gran comu\u00f1\u00f3n, porque tam\u00e9n se di cremos (cf. Lumen Fidei<\/em> 39). A\u00ed reside ese instinto de fe (sensus fidei<\/em>), na totalidade dos fieis, de todo o pobo de Dios, non no meu \u201ceu\u201d solitario que afirmar crer, sen\u00f3n o n\u00f3s cremos<\/em> pronunciado sinfonicamente por cada un ao dicir creo<\/em>: \u201cEn virtude do Bautismo \u00abo pobo santo de Deus participa da funci\u00f3n prof\u00e9tica de Cristo, dando testemu\u00f1o vivo del sobre todo cunha vida de fe e de caridade\u00bb (LG<\/em> 12). Grazas \u00e1 unci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo recibida no Bautismo (cf. 1 Xn<\/em> 2,20.27), todos os crentes pos\u00faen un instinto para a verdade do Evanxeo, chamado sensus fidei<\/em>\u201d (DF S\u00ednodo Sinodalidade<\/em> 22).\r\n\n
\n
\n
\n
\r\n \t
\r\n \t
\r\n \t
\r\n \t