{"id":24840,"date":"2022-12-09T23:19:28","date_gmt":"2022-12-09T22:19:28","guid":{"rendered":"https:\/\/archicompostela.es\/?p=24840"},"modified":"2022-12-10T22:43:24","modified_gmt":"2022-12-10T21:43:24","slug":"carta-pastoral-de-mons-barrio-con-motivo-da-clausura-do-ano-santo-compostelan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/carta-pastoral-de-mons-barrio-con-motivo-da-clausura-do-ano-santo-compostelan\/","title":{"rendered":"Carta pastoral de mons. Barrio con motivo da clausura do Ano Santo Compostel\u00e1n","raw":"Carta pastoral de mons. Barrio con motivo da clausura do Ano Santo Compostel\u00e1n"},"content":{"rendered":"
\n
\n
\n
A alegr\u00eda da conversi\u00f3n: froito do Ano Santo 2021-22<\/strong><\/div>\n
<\/div>\n
1. Ano Santo Compostel\u00e1n, Ano de graza do Se\u00f1or .<\/div>\n
<\/div>\n
2. A nosa memoria agradecida. Aos corenta anos do Discurso Europe\u00edsta de San Xo\u00e1n Paulo<\/div>\n
\u00a0 \u00a0 II<\/div>\n
<\/div>\n
3. Vivir o presente con entusiasmo misioneiro<\/div>\n
<\/div>\n
3.1 Crise econ\u00f3mica e moral<\/div>\n
<\/div>\n
3.2 Crise de fe, desaf\u00edo para a Igrexa<\/div>\n
<\/div>\n
3.3 O Cami\u00f1o de Santiago, cami\u00f1o de fe<\/div>\n
<\/div>\n
3.3.1. A condici\u00f3n itinerante do home<\/div>\n
<\/div>\n
3.3.2. A vida cristi\u00e1, peregrinaci\u00f3n ao encontro con Deus<\/div>\n
<\/div>\n
\n

3.3.3. Un cami\u00f1o que ten meta: Santiago testemu\u00f1a do Se\u00f1or<\/p>\n

. Esp\u00edrito evanxelizador e misioneiro do Ano Santo Compostel\u00e1n<\/p>\n

    \n
  1. Abrazar o futuro con esperanza<\/li>\n<\/ol>\n<\/div>\n
    4.1. Un Ano Santo especial: memoria das v\u00edtimas da pandemia<\/div>\n
    <\/div>\n
    4.2. Mirar con esperanza ao futuro<\/div>\n
    <\/div>\n
    Conclusi\u00f3n<\/div>\n
    <\/div>\n
    Queridos diocesanos: Damos grazas a Deus ao clausurar este ano Santo Compostel\u00e1n, que nos convida a mirar, por unha banda, con gratitude o pasado, pero que nos abre con tanta esperanza ao futuro! X\u00fabilo e esperanza marcaron este ano Santo que se iniciaba o 31 de decembro de 2020, pero cuxa celebraci\u00f3n foi prorrogada polo Papa Francisco debido \u00e1 pandemia da Covid-19 ata decembro do ano 2022.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Este tempo Xubilar estivo marcado durante a primeira parte pola incerteza da pandemia e na segunda por unha multitude extraordinaria de peregrinos que vi\u00f1eron en peregrinaci\u00f3n ata a tumba do Ap\u00f3stolo. A Igrexa en Santiago agradece a todos, nesta hora tan especial, o manter viva a tradici\u00f3n de peregrinar a Santiago e o querer compartir connosco a celebraci\u00f3n deste ano Santo que est\u00e1 a chegar ao seu fin.<\/div>\n
    <\/div>\n
    \u201cSal da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate\u201d.<\/em> Leste foi o lema elixido para vivir con intensidade este tempo de graza e cumprir o obxectivo de crecer xuntos como Pobo de Deus. O Ap\u00f3stolo Santiago esperounos co seu testemu\u00f1o evanxelizador e a entrega da s\u00faa vida, bebendo o c\u00e1liz do Se\u00f1or.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Este acontecemento xubilar foi un tempo especial, que Deus nos concedeu, para situar a traxectoria da nosa existencia dentro da Historia da salvaci\u00f3n; tam\u00e9n para contemplar o tempo como unha oportunidade aberta \u00e1 misericordia de Deus e ao seu amor \u00e1 humanidade (cf. Tit. 3,4).<\/div>\n
    <\/div>\n
    Ano Santo, ano de graza do Se\u00f1or <\/strong><\/div>\n
    <\/div>\n
    \u201cO Esp\u00edrito do Se\u00f1or est\u00e1 sobre min, porque me enviou <\/em><\/div>\n
    <\/div>\n
    a proclamar o ano de graza do Se\u00f1or.\u2026 <\/em><\/div>\n
    <\/div>\n
    Hoxe cumpriuse esta Escritura que acabades de o\u00edr\u201d<\/em> (Lc 4, 18-19,21)<\/div>\n
    <\/div>\n
    O Ano Santo Compostel\u00e1n foi, ante todo, unha experiencia de graza do que esperamos para nosa Igrexa diocesana, e para toda a Igrexa en Galicia, Espa\u00f1a e o mundo, froitos abundantes de renovaci\u00f3n persoal e comunitaria que nos axude a exercer a fraternidade, avivar a esperanza, traballar pola xustiza e impulsarnos a levar a todos a alegr\u00eda do Evanxeo de Xesucristo.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Miles de peregrinos chegaron ata a tumba do Ap\u00f3stolo Amigo do Se\u00f1or, movidos por un desexo sincero de conversi\u00f3n, uns, para reencontrarse consigo mesmos, outros, simplemente atra\u00eddos polos valores espirituais e culturais que representa o Cami\u00f1o de Santiago. Pero, en todo caso, con esp\u00edrito de procura, e co desexo de deixar atr\u00e1s diversas e complexas situaci\u00f3ns.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Podemos estar seguros de que moitos peregrinos atravesaron os limiares da Porta Santa e viviron un encontro gozoso co Pai da misericordia que renova a vida cristi\u00e1 e \u00e1brenos as portas a un horizonte de plenitude no amor. Lembramos con alegr\u00edas os Xubileus das diferentes dioceses, parroquias, membros de vida consagrada e movementos apost\u00f3licos, as\u00ed como tam\u00e9n as peregrinaci\u00f3ns de profesionais das m\u00e1is variadas caracter\u00edsticas, desde os obreiros ata os pol\u00edticos e gobernantes, desde os artes\u00e1ns e deportistas ata os cient\u00edficos, xornalistas e universitarios. Destacamos pola s\u00faa importancia para o presente e o futuro da Igrexa a Peregrinaci\u00f3n Europea Mozas que se desenvolveu do 3 ao 7 de agosto do presente ano significando sen d\u00fabida un fito excepcional no Ano Santo. Foron d\u00edas inesquecibles pola fonda alegr\u00eda, \u00e1s veces desbordante, polo clima sereno de oraci\u00f3n compartida, de catequese e celebraci\u00f3ns lit\u00farxicas marcadas polo encontro co Se\u00f1or.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Durante estes dous anos xubilares tam\u00e9n moitas persoas acudiron como visitantes e regresaron como peregrinos ao sentir que o seu coraz\u00f3n fora tocado por Deus. E \u00e9 que a vida se transforma cando deixamos que Divos entre nela. Quixese convidarlles a mirar o que est\u00e1 a suceder nas nosas vidas, na vida de nosa Igrexa, para reco\u00f1ecer as pegadas do paso de Deus e xuntos retomar o cami\u00f1o, lembrando o que o Papa Francisco\u00a0 dicir en tantas ocasi\u00f3ns: Mirar o pasado con gratitude, vivir o presente con paix\u00f3n e abrazar o futuro con esperanza<\/em> para abrir a nosa mente e o noso coraz\u00f3n \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo que nos impulsa a mirar o futuro na providencia de Deus.<\/div>\n
    <\/div>\n
    2. A nosa memoria agradecida <\/strong><\/div>\n
    <\/div>\n
    \u201cCantarei eternamente as misericordias do Se\u00f1or, anunciarei a s\u00faa fidelidade por todas as idades\u201d (Sal. 88) <\/em><\/div>\n
    <\/div>\n
    \u00c9 a hora de a acci\u00f3n de grazas<\/em>. Somos convidados a contemplar a nosa historia con memoria crente e agradecida. A nosa mirada dir\u00edxese en primeiro lugar a Deus. Con profunda gratitude un\u00edmonos ao salmista para cantar \u201ceternamente as misericordias do Se\u00f1or\u201d <\/em>(Sal 88), porque \u201cDeus estivo grande connosco, e estamos alegres\u201d<\/em> (Sal 125). O Ano Santo foi un Ano de graza de Deus a quen agradezo todos os dons que recibimos ao longo destes dous anos. A graza que se nos deu \u00e9 esperanza no medio das nosas incertezas e \u00e9 caridade como testemu\u00f1o da nosa vida cristi\u00e1 que nos animan a vivir con esp\u00edrito de peregrinos na vocaci\u00f3n \u00e1 que fomos chamados e nas circunstancias da nosa vida. Como o leproso samaritano<\/strong> regresamos \u00e1 fonte da nosa salvaci\u00f3n para dar grazas, actitude que nos leva a reco\u00f1ecer o que somos.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Lembrar con memoria agradecida o pasado recente, ha de ser para cada un de n\u00f3s, a oportunidade de mirar cara atr\u00e1s para ver o paso de Deus na nosa historia persoal e reco\u00f1ecer que o seu amor non deixou de estar connosco, mesmo nas dificultades da vida persoal e social. M\u00e1is a\u00ednda, f\u00edxose m\u00e1is evidente e pr\u00f3ximo nelas.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Ao longo de todos estes s\u00e9culos de historia que nos preceden, como unha herdanza privilexiada de fe, a pesar das incertezas, as vicisitudes e as problem\u00e1ticas hist\u00f3ricas, puidemos ver, experimentar e palpar en moitos casos, a misericordia infinita de Deus en moitas persoas, peregrinos e visitantes, que sentiron o seu amor persoal, a s\u00faa proximidade, consolo, compaix\u00f3n, perd\u00f3n e curaci\u00f3n. Na vida de tantos peregrinos e visitantes Deus derramou tanto amor que moveu os coraz\u00f3ns dos que aqu\u00ed se achegaron. A peregrinaci\u00f3n a Santiago de Compostela distinguiuse, ao longo da historia, por moitas grazas espirituais e, en especial, por un crecemento na fe e no compromiso cristi\u00e1n de quen v\u00e9n ata este lugar. Por iso, miramos o pasado con gratitude porque ao percorrer a propia historia descubrimos a acci\u00f3n de Deus nela e non podemos m\u00e1is que encomiarlle e darlle grazas por todos os seus dons.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Manifestamos a nosa gratitude ao Papa Francisco, pola pr\u00f3rroga deste ano Santo ata o 31 de decembro de 2022. Agradec\u00e9moslle ademais que nos estea marcando este rumbo renovado na Igrexa e en especial por esa mirada aos m\u00e1is fr\u00e1xiles, aos m\u00e1is pobres. Desde aqu\u00ed mostr\u00e1moslle a nosa comu\u00f1\u00f3n afectuosa, que se fai oraci\u00f3n por todas as s\u00faas intenci\u00f3ns. O noso agradecemento tam\u00e9n para todos os que dun modo ou outro participaron durante estes dous anos na organizaci\u00f3n do Ano Xubilar Compostel\u00e1n e en<\/strong> todas as celebraci\u00f3ns.<\/div>\n
    <\/div>\n
    O Ano Santo Compostel\u00e1n actual\u00edzanos unha tarefa hist\u00f3rica, enraizada na nosa conciencia cristi\u00e1, a acollida do peregrino e dos que nos visitaron. Santiago de Compostela, toda Galicia a trav\u00e9s dos diferentes cami\u00f1os, conv\u00e9rtese en fogar e casa de peregrinos. Neste contexto queremos manifestar a nosa gratitude a todas as instituci\u00f3ns civ\u00eds e de goberno -Xunta de Galicia, Concello de Santiago de Compostela, Administraci\u00f3n central-, \u00e1s Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, que colaboraron e facilitaron un bo desenvolvemento do Ano Santo.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Aos 40 anos do Discurso Europe\u00edsta de San Xo\u00e1n Paulo II <\/strong><\/div>\n
    <\/div>\n
    Neste contexto, lembramos tam\u00e9n con profunda gratitude o memorable discurso que con sentido prof\u00e9tico pronunciaba san Xo\u00e1n Paulo II na Catedral compostel\u00e1 fixo corenta anos, o d\u00eda 9 de novembro de 1982, con ocasi\u00f3n da s\u00faa primeira viaxe apost\u00f3lico a Espa\u00f1a, no que falou das ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa e da s\u00faa necesaria renovaci\u00f3n espiritual e humana. Chegou como mestre e como testemu\u00f1a, para confirmarnos na fe e alentarnos nunha nova evanxelizaci\u00f3n, tan necesaria ent\u00f3n como o \u00e9 hoxe para o mundo. Aqu\u00ed, ante a tumba do Ap\u00f3stolo, fixo unha solemne e sentida chamada \u00e1 reconstruci\u00f3n de Europa: \u201cVolve atoparche. Se ti mesma. Descobre as t\u00faas orixes. Aviva as t\u00faas ra\u00edces. Revive aqueles valores aut\u00e9nticos que fixeron gloriosa a t\u00faa historia e ben\u00e9fica a t\u00faa presenza nos demais continentes\u201d<\/em>[1]. San Xo\u00e1n Paulo II era consciente de que Santiago de Compostela, meta dun dos Cami\u00f1os de peregrinaci\u00f3n m\u00e1is importantes da cristiandade, conservaba a memoria de Europa e as ra\u00edces da s\u00faa identidade.<\/div>\n
    <\/div>\n
    Somos sabedores da riqueza que o cristianismo achegou \u00e1 cultura europea e que pode sintetizarse na afirmaci\u00f3n da dignidade transcendente da persoa humana, do valor da raz\u00f3n, da liberdade, entendida como a capacidade de establecer v\u00ednculos e constru\u00edr algo com\u00fan. Pero, ao mesmo tempo, non nos \u00e9 alleo o perigo de abandonar esas ra\u00edces cristi\u00e1s que supo\u00f1er\u00eda prescindir dunha inspiraci\u00f3n e axuda para un dos maiores retos do presente: a unidade. Por esa raz\u00f3n, \u201co sepulcro dol Ap\u00f3stolo enc\u00f3ntrase nun extremo do occidente europeo, non no seu centro estrat\u00e9xico. Isto sensibil\u00edzanos para lanzar unha chamada desde a cidade de Santiago para que Europa acolla, sen perder a s\u00faa identidade, aos que ve\u00f1en de todos os extremos da terra. Esta \u00e9 a experiencia de encontro que fan os peregrinos na nosa Catedral. A diferenza, cando \u00e9 vivida desde o mesmo Esp\u00edrito, constit\u00faenos nun s\u00f3 corpo<\/em>\u201d[2]<\/a>.<\/div>\n
    <\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
    \n

    Habemos de recuperar con fidelidade creativa a herdanza cristi\u00e1 que tivo un influxo decisivo no proceso da configuraci\u00f3n de Europa. \u00c9 necesario pois, percorrer de novo este Cami\u00f1o para atoparse co Se\u00f1or, para avivecer a Igrexa e a unidade apost\u00f3lica da Igrexa. \u00c9 o que San Xo\u00e1n Paulo II chamaba as ra\u00edces de Europa, as ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa. Descubrir estas ra\u00edces \u00e9 tarefa nosa, como un modo de renovar a Igrexa e facer realidade unha Europa que siga sendo un lugar de acollida e crecemento non s\u00f3 en relaci\u00f3n co material, sen\u00f3n, sobre todo, en humanidade.<\/p>\n

    Habemos de recuperar con fidelidade creativa a herdanza cristi\u00e1 que tivo un influxo decisivo no proceso da configuraci\u00f3n de Europa. \u00c9 necesario pois, percorrer de novo este Cami\u00f1o para atoparse co Se\u00f1or, para vivenciar a Igrexa e a unidade apost\u00f3lica da Igrexa. \u00c9 o que San Xo\u00e1n Paulo II chamaba as ra\u00edces de Europa<\/em>, as ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa. Descubrir estas ra\u00edces \u00e9 tarefa nosa, como un modo de renovar a Igrexa e facer realidade unha Europa que siga sendo un lugar de acollida e crecemento non s\u00f3 en relaci\u00f3n co material, sen\u00f3n, sobre todo, en humanidade.<\/p>\n

    Vivir o presente con entusiasmo misioneiro <\/strong><\/p>\n

    \u201cE esta \u00e9 a mi\u00f1a oraci\u00f3n: que o voso amor siga crecendo m\u00e1is e m\u00e1is en penetraci\u00f3n e en sensibilidade para apreciar os valores. As\u00ed chegaredes ao D\u00eda de Cristo limpos e irreprochables, cargados de froitos de xustiza, por medio de Cristo Xes\u00fas, para gloria e loanza de Deus (Flp 1, 9-11) <\/em><\/p>\n

    \u00c1 luz das palabras do Ap\u00f3stolo san Paulo aos filipenses, quero convidarvos a que vivades o presente con paix\u00f3n evanxelizadora[3], respondendo \u00e1 chamada de Deus e aos desaf\u00edos da Nova Evanxelizaci\u00f3n. As celebraci\u00f3ns dos Anos Santos Compostel\u00e1ns buscan favorecer a realizaci\u00f3n integral da persoa e son unha chamada constante \u00e1 conversi\u00f3n que nos axuda a renovarnos espiritualmente, lembrando os contidos da nosa fe e acollendo a salvaci\u00f3n para ser evanxelizadores no medio da indiferenza relixiosa, incerteza moral e perda do sentido transcendente[4].<\/p>\n

    3.1. Crise econ\u00f3mica e moral <\/strong><\/p>\n

    A nosa sociedade est\u00e1 a pasar por unha profunda crise moral e econ\u00f3mica, que afecta a case todos os \u00e1mbitos da vida: \u00e1 familia, \u00e1 educaci\u00f3n, \u00e1 confianza na clase pol\u00edtica e ao seu servizo \u00e1 nosa sociedade, \u00e1 econom\u00eda e ao traballo. As causas son diversas. Pero esta crise non \u00e9 m\u00e1is que a punta do iceberg dunha crise moito m\u00e1is profunda que incumbe \u00e1s entra\u00f1as do funcionamento da nosa sociedade e que desde hai anos atravesa a humanidade. O fundamento desta crise \u00e9 espiritual e moral[5]. Cando eliminamos a Deus da escena p\u00fablica, desaparecen os referentes morais, languidece o absoluto, entra o relativismo, curm\u00e1 a cobiza persoal e o sistema econ\u00f3mico col\u00e1psase. A econom\u00eda est\u00e1 en crise porque o sistema de valores da nosa sociedade est\u00e1 en crise.<\/p>\n

    As\u00ed o indica con acerto o papa Francisco cando sinala o grave perigo de caer no relativismo, porque xera ausencia de misericordia: a persoa que cae no relativismo faise dura de coraz\u00f3n. \u201cEste relativismo pr\u00e1ctico \u00e9 actuar coma se Deus non existise, decidir coma se os pobres non existisen, so\u00f1ar coma se os demais non existisen, traballar coma se quen non recibiron o anuncio non existisen\u201d[6]. <\/em><\/p>\n

    No contexto do laicismo e relativismo, a tecnolox\u00eda e a electr\u00f3nica, a mobilidade e as viaxes r\u00e1pidas, a exploraci\u00f3n do espazo e as superautopistas da informaci\u00f3n, todo parece indicar que as persoas buscan botar ra\u00edces no chan firme e estable do sacro. Canto m\u00e1is rapidamente cami\u00f1a a humanidade, tanto maior \u00e9 a necesidade que sente duns cimentos firmes. \u00c1 vista do mal e do sufrimento da violencia e da guerra no mundo, f\u00e1ltannos palabras e atop\u00e1monos con frecuencia na noite escura da fe. Non \u00e9 un tempo para estar distra\u00eddos, sen\u00f3n para espertar en n\u00f3s a capacidade de ver o esencial no medio do accidental[7].<\/p>\n

    Agora ben, \u201cunha crise, <\/em>escrib\u00eda Hannah Arendt, obr\u00edganos a volver expornos preguntas e es\u00edxenos novas ou vellas respostas, pero, en calquera caso, xu\u00edzos directos\u201d[<\/em>8]. Que nos ensina a situaci\u00f3n na que nos atopamos agora? Que podemos aprender da realidade? Estamos tentados a darnos por vencidos? O Se\u00f1or conv\u00eddanos a superar o desconcerto para atopar o cami\u00f1o que nos axude a ir m\u00e1is al\u00f3 dos esquemas mentais aos que estamos afeitos, superando a nosa tristeza espiritual. Estamos chamados a reinventarnos, a centrarnos nas cousas que realmente importan. Por utilizar unha imaxe da literatura cl\u00e1sica, non debemos facer como Ulises, \u00e9 dicir, taparnos os o\u00eddos para resistir \u00e1s sereas, sen\u00f3n como Orfeo, que inventa un canto m\u00e1is fermoso para superar as dificultades[9]. No medio da complexidade que nos toca vivir relixiosa, social e cultural, \u00e9 necesario m\u00e1is que nunca unha palabra de alento que proclame de novo que Deus nos sost\u00e9n para afrontar con confianza e responsabilidade esta situaci\u00f3n que a todos nos afecta. Estamos inmersos nunha sociedade necesitada de homes e mulleres que soste\u00f1an a esperanza de moitas persoas que miran o futuro con pesimismo e que, ao mesmo tempo, prop\u00f3\u00f1anlles a fe en Xesucristo como el \u00fanico capaz de dar sentido \u00e1s s\u00faas vidas.<\/p>\n

    Os peregrinos xacobeos manifestaron que \u00e9 necesario preservar a expresi\u00f3n p\u00fablica do feito relixioso e valorar a relixi\u00f3n como unha achega positiva para a cohesi\u00f3n social no medio dunha crise, cuxas ra\u00edces son culturais e antropol\u00f3xicas, e que debe ser interpretada como as dores dun parto, como unha transici\u00f3n dolorosa chamada a alumar unha nova forma de convivencia que transforme radicalmente o noso estilo de vida para unha nova civilizaci\u00f3n, a que ten unha referencia espiritual cos seus principios morais e sociais, a s\u00faa cultura, a s\u00faa arte e a s\u00faa sensibilidade, seguindo a tradici\u00f3n cristi\u00e1 que a articulou profundamente en cada unha das s\u00faas fibras[10].<\/p>\n

    Os cristi\u00e1ns debemos comprometernos coa renovaci\u00f3n moral da nosa sociedade, que nos impulsa a adoptar unha forma de vida m\u00e1is austera e solidaria, e un maior compromiso cos que m\u00e1is o necesitan. \u201cA espiritualidade cristi\u00e1 prop\u00f3n un crecemento con sobriedade e unha capacidade de gozar con pouco. \u00c9 un retorno \u00e1 sobriedade que nos permite deternos a valorar o pequeno, agradecer as posibilidades que ofrece a vida sen apegarnos ao que temos nin entristecernos polo que non posu\u00edmos. Isto sup\u00f3n evitar a din\u00e1mica do dominio e da mera acumulaci\u00f3n de praceres\u201d[11].<\/em><\/p>\n<\/div>\n

    \n
    \n
    \n
    \n

    3.2. Crise de fe, desaf\u00edo para a Igrexa <\/strong><\/p>\n

    \u201cEnt\u00f3n Xes\u00fas d\u00edxolles aos Doce: \u201cTam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?\u201d (Xn 6, 67). A pregunta de Xes\u00fas tam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?<\/em> deixa ao descuberto o drama que se desenvolve entre o Mestre e os seus disc\u00edpulos. Tam\u00e9n \u00e9 unha pregunta adecuada para n\u00f3s no momento actual; para as nosas comunidades, para nosa Igrexa diocesana. Estamos a vivir tempos dif\u00edciles para a fe, tempos de cambio; talvez d\u00e1monos conta do novo que est\u00e1 a xurdir pero \u00e9 dif\u00edcil deixar aquilo vello ao que estamos afeitos. Temos a tentaci\u00f3n de mostrarnos indiferentes ou de encerrarnos esperando a que a tormenta pase pronto. Vemos que existe unha profunda crise de fe que afecta a amplos grupos de persoas; unha apostas\u00eda silandeira de moitos bautizados.<\/p>\n

    A pregunta de Xes\u00fas \u00e9 dura, pero mostra que non ten medo de permanecer s\u00f3 e non busca f\u00e1ciles consensos: Tam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?<\/em> Xes\u00fas est\u00e1 seguro da fidelidade de Deus Pai e sabe que non est\u00e1 s\u00f3, pero quere que os seus disc\u00edpulos elixan e decidan. O Evanxeo di que alg\u00fans, escandalizados polas palabras do Mestre, f\u00f3ronse. Por que? Quizais por medo? Superficialidade? Apego \u00e1s tradici\u00f3ns? Demasiado esforzo para seguir agora a este esixente Mestre? Ao final, o que falta \u00e9 a fe. Preg\u00fantome se a provocaci\u00f3n do Se\u00f1or non se pode aplicar ao noso hoxe. Pasamos dunha vocaci\u00f3n cristi\u00e1 que se acoll\u00eda con entusiasmo, pero que logo talvez quedou nunha adhesi\u00f3n exterior que non sab\u00eda integrar as dificultades de crer e perseverar, a un cristianismo m\u00e1is social, de tradici\u00f3n, que nos parece importante, pero que non ten empuxe, ao que lle falta entusiasmo e amor. Cans\u00e1monos. Do mesmo xeito que os disc\u00edpulos, sufrimos a tentaci\u00f3n de mirar cara atr\u00e1s e afastarnos do Se\u00f1or.<\/p>\n

    Como afirmou o papa Francisco: \u201cTodo isto ten unha particular importancia no noso tempo, porque non estamos a vivir simplemente unha \u00e9poca de cambios, sen\u00f3n un cambio de \u00e9poca<\/em>\u201d[12]. Xa non estamos no que o Papa Francisco chama o r\u00e9xime de cristiandade. A sociedade \u00e9 pluralista, a mi\u00fado non crente; sente atra\u00edda por outros valores; \u00e9 v\u00edtima das econom\u00edas de mercado e dun individualismo exasperado que leva a relativizalo todo, orientado cara a un vago desexo de felicidade. Neste contexto sociocultural, a fe non pode seguir consider\u00e1ndose como un orzamento obvio da vida coti\u00e1; \u00e9, por tanto, necesario propo\u00f1ela desde outras claves e con paix\u00f3n renovada.<\/p>\n

    Como Igrexa pregunt\u00e1monos e pregunt\u00e1moslle ao Se\u00f1or: Que debemos facer, onde debemos ir? A tentaci\u00f3n \u00e9 deterse ao bordo do cami\u00f1o, sen esperanza, con pesimismo. So\u00f1amos con tempos pasados \u200b\u200be \u00e1s veces tentamos, de maneira anacr\u00f3nica, aferrarnos ao pasado, talvez perpetuando os cami\u00f1os e formas que nutriron \u00e1 comunidade cristi\u00e1, xa que estaban enraizados nun contexto cultural e relacional ben definido, pero que hoxe non son significativos, non transmiten a alegr\u00eda de pertencer a Cristo. Insistimos en utilizar m\u00e9todos e visi\u00f3ns pastorais que esixen non pouco esforzo pero que logo dan escasos e inadecuados froitos. Sentimos como sacerdotes, relixiosos e fieis laicos que o noso estilo pastoral xa non \u00e9 efectivo no contexto actual, e mesmo o noso anuncio do Evanxeo corre o risco de ser transmitido sen entusiasmo. Como os disc\u00edpulos que lle preguntaron a Xes\u00fas: Se\u00f1or, a quen iremos?<\/em> (Xn 6, 68), \u00a0debemos entender que a crise do momento presente non \u00e9 un encordio pasaxeiro que hai que soportar, sen\u00f3n que \u00e9 unha oportunidade para reorientar o rumbo do noso peregrinar.<\/p>\n

    O Ano Santo Compostel\u00e1n foi unha ocasi\u00f3n providencial para tomar conciencia do momento presente e escoitar de novo a Cristo que nos di: \u201cNon sodes v\u00f3s os que me elixistes, son eu quen vos elix\u00edn e destineivos para que vaiades e deades froito, e o voso froito permaneza\u201d<\/em> (Xn. 15,16); e, en consecuencia, sentirnos chamados a superar a pasividade e involucrarnos con maior ardor na tarefa da evanxelizaci\u00f3n.<\/p>\n

    Somos convidados a anunciar o Evanxeo na s\u00faa verdade, sen adozalo, sen\u00f3n deix\u00e1ndonos alcanzar de novo por Cristo segundo san Paulo. Como Igrexa, como comunidade de bautizados, debemos afrontar con valent\u00eda este momento non f\u00e1cil. Cando lle dicimos: Se\u00f1or, a quen iremos?<\/em> facemos a nosa profesi\u00f3n de fe e dic\u00edmoslle que cremos e co\u00f1ecemos que Ti es o Santo de Deus… O Se\u00f1or conv\u00eddanos a confiar nel. Debemos pasar dunha pastoral na que a principal preocupaci\u00f3n \u00e9 facer programas e utilizar as estruturas, a unha pastoral que debe po\u00f1er \u00e1s persoas no centro do seu reflexo e acci\u00f3n. \u00c9 un bo momento para mirar o presente de nosa Iglesia e facernos aquela pregunta de san Paulo VI en Evangelii Nuntiandi: \u201cA Igrexa \u00e9 m\u00e1is ou menos apta para anunciar o Evanxeo e para inserilo no coraz\u00f3n do home con convicci\u00f3n, liberdade de esp\u00edrito e eficacia?<\/em>\u201d[13]. Como pastores e como cristi\u00e1ns debemos preguntarnos se o noso testemu\u00f1o cristi\u00e1n e a nosa misi\u00f3n evanxelizadora responden de verdade \u00e1 nosa condici\u00f3n de disc\u00edpulos misioneiros de Cristo.<\/p>\n

    3.3. O Cami\u00f1o de Santiago, cami\u00f1o de fe <\/strong><\/p>\n

    3.3.1. A condici\u00f3n itinerante do ser humano <\/strong><\/p>\n

    A peregrinaci\u00f3n ou cami\u00f1o \u00e9 unha das expresi\u00f3ns antropol\u00f3xicas con maior alcance m\u00e1is al\u00f3 da confesionalidade relixiosa e pode ser cualificada como unha \u201cpar\u00e1bola ou alegor\u00eda\u201d da existencia do home. A condici\u00f3n do ser humano como homo viator \u00e9 o orzamento antropol\u00f3xico e teol\u00f3xico sobre o que se asenta a peregrinaci\u00f3n a Santiago de Compostela e constit\u00fae unha imaxe precisa da natureza e da existencia do home que xusta e cabalmente defin\u00edronse como peregrinas.<\/p>\n

    O descubrimento para moitos peregrinos da natureza \u00e9 un dos maiores recordos que evocan cando falan das s\u00faas experiencias. De igual forma, a vivencia do encontro coa diversidade humana. O cami\u00f1o transf\u00f3rmase as\u00ed no descubrimento dos outros, nunha aventura humana, nunha empresa de amor ao pr\u00f3ximo e valoraci\u00f3n da alteridade como forma de vida. Alteridade que chama \u00e1 transcendencia anhelada e, moitas veces, atopada. Pois as circunstancias que rodean a peregrinaci\u00f3n contrib\u00faen a redescubrir o sentido da vida que Divos ofr\u00e9cenos como don e como tarefa, don que habemos de agradecer cada d\u00eda, e tarefa a realizar na nosa existencia coti\u00e1. Por iso a peregrinaci\u00f3n a Santiago ofr\u00e9celle \u00e1 persoa a posibilidade de levar ata o final esta procura, porque nela o cami\u00f1o \u00e9 inseparable da meta.<\/p>\n

    A visi\u00f3n cristi\u00e1 do mundo, introducida por Agosti\u00f1o de Hipona e profundada por un bo n\u00famero de fil\u00f3sofos cristi\u00e1ns deu lugar a que \u201ca peregrinaci\u00f3n nas s\u00faas diferentes formas sexa o s\u00edmbolo m\u00e1is adecuado para entender a vida do home, que se percibe fundamentalmente como cami\u00f1o cara \u00e1 eternidade, a verdade e a plenitude\u201d<\/em>[14]. Polo que ao percorrer o Cami\u00f1o de Santiago esp\u00e9rtase na conciencia do peregrino a vida como unha marcha cara a unha meta. Esta meta \u00e9 o sepulcro do Ap\u00f3stolo, \u00e9 Deus, \u00e9 a vida eterna.<\/p>\n

    3.3.2. A vida cristi\u00e1 \u00e9 unha peregrinaci\u00f3n ao encontro con Deus <\/strong><\/p>\n

    A tradici\u00f3n cristi\u00e1, atenta \u00e1 riqueza b\u00edblica e espiritual dos s\u00e9culos pasados, non reduce a peregrinaci\u00f3n \u00e1 vivencia dun momento que se consome na excepcionalidade do acontecemento vivido, sen\u00f3n que pide entrar no esp\u00edrito itinerante e aceptar a imprevisibilidade e o desaf\u00edo do cami\u00f1o. Neste sentido, \u201cfacerse peregrino\u201d<\/em> implica unha actitude de confianza, unha resposta de fe e apertura na esperanza.<\/p>\n

    O cami\u00f1o \u00e9 unha experiencia espiritual que abre ao novo, ao desco\u00f1ecido. \u00c9 un desinstalarse da existencia habitual deixando atr\u00e1s o home vello da antiga condici\u00f3n humana para poder atopar ao que valoro m\u00e1is que todo o deixado, ao home novo: Cristo. A partida implica un desprendemento das propias certezas humanas e da propia terra. Deixar unha parte da propia historia para encomendarlla a Aquel que nos chamou, \u00e9 condici\u00f3n ineludible do peregrino. Neste sentido, po\u00f1erse en marcha significa \u201cfacerse pobres\u201d, facerse dispo\u00f1ible \u00e1 escoita, ao desexo de comu\u00f1\u00f3n, de co\u00f1ecemento dos demais e de novas realidades. A sa\u00edda constit\u00fae a primeira gran resposta \u00e1 chamada de Deus e implica abandonar as propias comodidades e a esperanza de poder<\/strong> superar as probas para conquistar a meta. Por iso s\u00f3 quen ten clara a meta acertar\u00e1 ao escoller o cami\u00f1o.<\/p>\n

    A peregrinaci\u00f3n cristi\u00e1 caracter\u00edzase por unha expectativa que nace dunha nostalxia de infinito, de transcendencia, que tarde ou cedo -consciente ou inconscientemente- emerxer\u00e1. Pois a raz\u00f3n m\u00e1is profunda da peregrinaci\u00f3n \u00e9 a conversi\u00f3n ao Deus vivo a trav\u00e9s do encontro consigo mesmo. A vida \u00e9 o encontro de dous cami\u00f1os que se buscan para atoparse. Deste xeito, o home \u00e9 cami\u00f1o cara a Deus, pero Deus \u00e9 cami\u00f1o cara ao home[15]. Evid\u00e9nciase como no mesmo ser do home esta innata a s\u00faa relaci\u00f3n con Deus[16], o seu destino a unha meta transcendente, \u00e1 esperanza que vai m\u00e1is al\u00f3 da morte. No fondo, a peregrinaci\u00f3n cristi\u00e1 simboliza a nosa existencia terreal. L\u00e9mbranos que estamos feitos para o Ceo e que o noso cami\u00f1o nesta terra non \u00e9 m\u00e1is que unha peregrinaci\u00f3n cara \u00e1 meta definitiva, que \u00e9 tam\u00e9n a nosa morada definitiva, a \u201cXerusal\u00e9n celestial\u201d.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

    \n

    3.3.3. Un cami\u00f1o que ten meta: Santiago testemu\u00f1a do Se\u00f1or<\/strong><\/p>\n

    O Cami\u00f1o nace por e para unha meta, nace pola chamada que significa a tumba do Ap\u00f3stolo Santiago, amigo do Se\u00f1or. Non podemos interpretar o cami\u00f1o, desde o punto de vista do seu autorreferencialidade, coma se a meta fose o cami\u00f1o en si mesmo. O fin e a meta non \u00e9 o propio cami\u00f1o.<\/p>\n

    A raz\u00f3n de ser da peregrinaci\u00f3n culmina coa chegada ao destino. As expectativas da sa\u00edda l\u00f3granse tras o cansazo do longo cami\u00f1o e a paciencia do tempo investido. O momento do encontro con Deus produce alegr\u00eda, acci\u00f3n de grazas, encomio. Tres son os motivos que marcan este momento de graza: a oraci\u00f3n, a intercesi\u00f3n e a contemplaci\u00f3n, a trav\u00e9s das cales o peregrino entrega a s\u00faa vida ao Se\u00f1or e os seus afectos m\u00e1is profundos; a memoria do pasado e da realidade que deixou \u00e1s s\u00faas costas; o compromiso de conversi\u00f3n e renovaci\u00f3n da propia vida.<\/p>\n

    O Cami\u00f1o de Santiago \u00e9 un percorrido de fe, penitencia e de oraci\u00f3n \u00e1 tumba do ap\u00f3stolo Santiago, \u00e1s ra\u00edces apost\u00f3licas da nosa fe. \u00c9 revivir a tradici\u00f3n recibida a trav\u00e9s dos ap\u00f3stolos. As\u00ed, \u201cacudir \u00e1 tumba de Santiago \u00e9 lembrar o destino universal do Evanxeo. Por isto, Santiago prox\u00e9ctanos f\u00f3ra das nosas fronteiras cara \u00e1 misi\u00f3n; pen\u00e9tranos nos cami\u00f1os da paz, l\u00e1nzanos ao futuro, imp\u00falsanos \u00e1 solidariedade con todos os mundos\u201d<\/em>[17].<\/p>\n

    Facer o Cami\u00f1o, a\u00ednda que sexa serv\u00edndose dos transportes modernos, \u00e9 s\u00f3 un medio. O importante \u00e9 chegar \u00e1 meta, e como se chega \u00e1 meta. Porque o Cami\u00f1o de Santiago ten meta, e esta meta \u00e9 sempre Xesucristo. El mesmo \u00e9 \u201cCami\u00f1o, Verdade e Vida\u201d,<\/em> o \u00fanico que pode abrirnos o acceso ao Pai para que nos atopemos con El (cf. Jn 14, 4-6). Xesucristo quixo facerse, El tam\u00e9n, peregrino, como no cami\u00f1o de Ema\u00fas.<\/p>\n

    3.3.4. Esp\u00edrito evanxelizador e misioneiro do Ano Santo Compostel\u00e1n <\/strong><\/p>\n

    O peregrino, ao retornar \u00e1 s\u00faa vida diaria, est\u00e1 chamado a comunicar a s\u00faa experiencia relixiosa e espiritual. O peregrino que traspasa o limiar da Porta Santa logo haber\u00e1 de retornar ao outro cami\u00f1o, ao da vida de todos os d\u00edas, ao suco do traballo e da familia, ao debate e ao compromiso da vida social e do mundo levando no seu coraz\u00f3n un empe\u00f1o m\u00e1is decidido en dar a co\u00f1ecer a Xesucristo, para constru\u00edr a Igrexa na comu\u00f1\u00f3n e na misi\u00f3n. Unha Igrexa en construci\u00f3n presente na sociedade como fermento que fai fermentar a toda a masa (cf. Mt. 13, 33), como servidora e bo samaritano do noso pobo nas horas do temor ante o futuro e da falta de esperanza (cf. Lc. 10, 33ss), como amiga respectuosa que ofrece o que ten: a s\u00faa fe en Cristo, a s\u00faa esperanza no Reino de Deus, o seu amor cara aos pobres, os enfermos, os migrantes, os desfavorecidos. Unha Igrexa en sa\u00edda, empe\u00f1ada na evanxelizaci\u00f3n e a formaci\u00f3n dos laicos, atenta \u00e1 pastoral familiar e \u00e1 promoci\u00f3n da vida humana, a unha maior presenza en todos os \u00e1mbitos da vida social, o traballo, a educaci\u00f3n, os medios de comunicaci\u00f3n e a cultura.<\/p>\n

    O papa Francisco exhorta \u00e1 Igrexa para estar en sa\u00edda. Que significa isto? \u201cSae da t\u00faa terra\u201d,<\/em> isto \u00e9, da burbulla que nos illa do resto do mundo e v\u00f3lvenos autorreferenciais; da zona de confort da comodidade, o ego\u00edsmo e as inercias; das falsas seguridades que nos proporciona o noso pequeno mundo, onde non hai espazo para m\u00e1is voces que a nosa e onde se conxura o risco de calquera cambio co pretexto de preservar a verdade. Certamente, sa\u00edr sen m\u00e1is da \u00e1rea das nosas certezas pode expo\u00f1ernos ao vaiv\u00e9n das opini\u00f3ns cambiantes e das modas ef\u00e9meras.<\/p>\n

    Todo Xubileu encerra unha chamada \u201cpara sa\u00edr \u00e1 misi\u00f3n\u201d, a ir \u00e1s periferias para que a trav\u00e9s do testemu\u00f1o de vida dos cristi\u00e1ns o Evanxeo chegue a todos porque a todos est\u00e1 destinada a Boa Noticia do Amor de Deus. Conclu\u00eddo este ano Santo Compostel\u00e1n habemos de seguir na nosa misi\u00f3n de co\u00f1ecer, anunciar e propo\u00f1er a boa noticia do Evanxeo a nenos, adolescentes, novos, noivos, esposos e familias. Isto \u00e9 tanto m\u00e1is urxente ante o contexto social, cultural, medi\u00e1tico e lexislativo tan pouco favorable a unha visi\u00f3n transcendente do home e da sociedade.<\/p>\n

    4. Abrazar o futuro con esperanza cristi\u00e1 <\/strong><\/p>\n

    \u201cM\u00e1is ben, glorificade a Cristo o Se\u00f1or nos vosos coraz\u00f3ns, dispostos sempre para dar explicaci\u00f3n a todo o que vos pida unha raz\u00f3n da vosa esperanza\u201d<\/em> 1Pe. 3, 15<\/p>\n

    4.1. Un Ano Santo especial: memoria das v\u00edtimas da pandemia <\/strong><\/p>\n

    Despois deste per\u00edodo xubilar, \u00e1brese ante n\u00f3s un horizonte para crecer en santidade e comu\u00f1\u00f3n como Igrexa peregrina ao servizo da misi\u00f3n. Xes\u00fas dinos a todos: \u201cIde e facede disc\u00edpulos de todos os pobos, bautiz\u00e1ndoos no Nome do Pai e do Fillo e do Esp\u00edrito Santo; e ensin\u00e1ndolles a gardar todo o que vos mandei\u201d (Mt. 28,19-20). <\/em><\/p>\n

    Ao sufrimento das numerosas v\u00edtimas da pandemia sumouse un sentimento xeneralizado de medo e desconfianza. Todo iso puxo a proba a fortaleza psicol\u00f3xica e relacional das persoas e xerou condici\u00f3ns de precariedade e situaci\u00f3ns de reclusi\u00f3n e illamento. Certamente non ser\u00e1 f\u00e1cil borrar da nosa mente e do noso coraz\u00f3n a dura experiencia vivida durante tantos d\u00edas de peche e illamento forzoso. A pandemia, que incidiu na vida de todos n\u00f3s, axudounos a tomar conciencia dolorosa do fr\u00e1xil que \u00e9 a vida humana e de que non podemos confiar exclusivamente en nosas propias forzas, pois non somos deuses nin donos do noso propio destino.<\/p>\n

    Moitas persoas experimentaron a perda de familiares e amigos por causa do virus e trouxeron a s\u00faa memoria ante o Ap\u00f3stolo Santiago. A pesar de todo, tam\u00e9n foi un ano no que experimentaron a tenrura de Deus dunha maneira especial. \u00c9 certo tam\u00e9n que como nunca antes percibimos que pertencemos a unha gran familia espiritual, a Igrexa, onde sentimos a proximidade e a solidariedade a trav\u00e9s da oraci\u00f3n e a axuda mutua. Xuntos d\u00e9monos conta da marabillosa realidade teol\u00f3xica da comu\u00f1\u00f3n santos. Esa experiencia de fraternidade, vivida ter\u00eda que empuxarnos a superar calquera rastro de individualismo ego\u00edsta e acrecentar a nosa caridade e actitude de servizo aos demais, especialmente aos m\u00e1is pobres e vulnerables. A pesar de todos os sufrimentos e dificultades vividas, unha vez m\u00e1is se puxo de manifesto que, mesmo en tempos de escuridade, Deus sempre nos d\u00e1 a fortaleza da s\u00faa graza e sae ao noso encontro co seu amor providente.<\/p>\n

    4.2. Mirar con esperanza o futuro <\/strong><\/p>\n

    A celebraci\u00f3n do Ano Santo Compostel\u00e1n converteuse nunha luz providencial para moitas persoas que peregrinaron \u00e1 Tumba do ap\u00f3stolo Santiago buscando un verdadeiro alento do Se\u00f1or para a s\u00faa vida e a s\u00faa fe cristi\u00e1s. Ao percorrer a propia historia recente descubrimos que, a pesar da propia fraxilidade e debilidade, a nosa fe dirixiuse a Deus, fonte da vida e orixe de todo ben. E \u201cse o aflixido invoca ao Se\u00f1or,\u00a0 El esc\u00f3itao\u201d<\/em> (Sal 33).<\/p>\n

    Hoxe sabemos que son moitos os desaf\u00edos e as dificultades que temos os cristi\u00e1ns para anunciar o Evanxeo e vivir o noso compromiso cristi\u00e1n, polo que corremos o perigo de caer no des\u00e1nimo e a frustraci\u00f3n. O envellecemento non se produce na vida cristi\u00e1 polo paso dos anos sen\u00f3n pola tentaci\u00f3n do pesimismo e polo enfraquecemento da esperanza. A incerteza e o medo ante o futuro que nos espera, te\u00f1en que ser superados pola esperanza cristi\u00e1 que se apoia na certeza de que Deus \u00e9 fiel e cumpre as s\u00faas promesas. \u201cEsqu\u00e9cese unha nai da s\u00faa criatura, non se compadece do fillo das s\u00faas entra\u00f1as? Pois, a\u00ednda que ela esqu\u00e9zase, eu non te esquecerei!\u201d <\/em>(Is. 49,15).<\/p>\n

    Por este motivo \u201ca esperanza cristi\u00e1 nada ten que ver cun ef\u00e9mero sentimento optimista; moito menos coa confianza de que as cousas, por si mesmas, acabar\u00e1n indo a mellor. Tampouco \u00e9 simplemente esa espera paciente mentres pasa a tormenta. Esta disposici\u00f3n pode ser \u00fatil nalgunha ocasi\u00f3n, pero a esperanza cristi\u00e1 non \u00e9 iso. Nace da fe que recibimos, e, do mesmo xeito que ela, ap\u00f3iase en Xes\u00fas. A esperanza cristi\u00e1 \u00e9 esperanza nel. Se puxemos a nosa fe nel, descubriremos que o que ata o de agora imaxinabamos como un futuro ut\u00f3pico, \u00e9 realidade nel, no agora de Deus\u201d[<\/em>18].<\/p>\n

    Xesucristo resucitado difunde a vitoria do seu amor transformando o coraz\u00f3n e a conciencia de todo home que cre nel. A conversi\u00f3n ten lugar no secreto do coraz\u00f3n onde s\u00f3 ve o Pai e onde s\u00f3 chega Xes\u00fas co seu Esp\u00edrito, sen outras testemu\u00f1as. Con todo, cando o coraz\u00f3n cambia, a persoa enteira ren\u00f3vase. \u00c9 a experiencia do cami\u00f1o de Ema\u00fas, onde Xes\u00fas abre \u00e1 esperanza aos dous disc\u00edpulos que cami\u00f1aban desalentados (cf. Lc. 24, 13ss). A conversaci\u00f3n co cami\u00f1ante misterioso, aos poucos, acende o coraz\u00f3n; e ao sentar xuntos \u00e1 mesa e no momento de partir o pan abr\u00edronselles os ollos e reco\u00f1ec\u00e9rono[19]. Igual que no caso dos dous disc\u00edpulos de Ema\u00fas, a esperanza de Xes\u00fas ac\u00e9ndese en n\u00f3s e esa luz resplandece en toda a nosa persoa.<\/p>\n

    A antiga Carta a Diogneto<\/em> describe como v\u00eda a xente os cristi\u00e1ns. Despois do bautismo, aparentemente eran cidad\u00e1ns como eles, no vestido, nas casas, nas relaci\u00f3ns. Con todo, os pag\u00e1ns percib\u00edan neles unha transformaci\u00f3n completa que infund\u00eda unha serenidade e unha esperanza extraordinarias mesmo cando eran perseguidos inxustamente. Os cristi\u00e1ns sempre foron homes de esperanza. O seu forte e profunda serenidade atra\u00eda aos non crentes cara \u00e1 Igrexa que \u00e9 e debe ser casa da esperanza. Unha esperanza viva \u00e9 o que nos pon en movemento, o que fai posible o progreso e o avance na vida do home. Todos os novos impulsos da sociedade e da propia Igrexa, todos os empe\u00f1os, os sacrificios, en definitiva, as opci\u00f3ns que imos tomando na vida est\u00e1n motivados pola esperanza en alcanzar unha meta. Toda persoa necesita unha esperanza que lle axude a afrontar o presente. \u201cNon nos deixemos roubar a esperanza\u201d<\/em>[20].\u00a0 Grazas a ela, igual que os peregrinos que chegan \u00e1 tumba do Ap\u00f3stolo, continuamos e retomamos o noso cami\u00f1o coa seguridade de que os nosos esforzos non son vans, pois, cond\u00facenos o Esp\u00edrito do Se\u00f1or Resucitado que obra cousas grandes connosco na Igrexa e na sociedade. A mirada de fe e de esperanza cara ao futuro esperta sempre ilusi\u00f3n e vontade de servizo.<\/p>\n

    Lembremos que o obxectivo deste ano Santo Compostel\u00e1n expresado na carta pastoral de convocatoria foi Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. \u201cPo\u00f1\u00e9devos en cami\u00f1o\u201d dinos o Se\u00f1or no Evanxeo<\/em> (Lc. 10, 3).\u00a0 Como nos lembra o papa Francisco, a misi\u00f3n pide evanxelizadores que se abren sen temor \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo para anunciar a Boa Noticia non s\u00f3 con palabras sen\u00f3n sobre todo cunha vida que se ha transfigurado na presenza de Deus[21]. Para iso, a nosa mirada deber\u00e1 fixarse en Xesucristo, que \u00e9 o mesmo, onte, hoxe e sempre.<\/p>\n

    A peregrinaci\u00f3n \u00e9 unha viaxe que se realiza movidos pola fe e a esperanza, e no que non s\u00f3 \u00e9 importante o destino ao que se chega, sen\u00f3n a experiencia de peregrinar en si mesma, que non facemos s\u00f3s, sen\u00f3n cos outros, compa\u00f1eiros de rota, peregrinos como n\u00f3s. Os esforzos e sacrificios da peregrinaci\u00f3n, as relaci\u00f3ns fraternas entre os peregrinos e quen os acolle, provocan a lectura dun significado que enmudece a cultura pragm\u00e1tica e a realidade do inmediato na que vivimos[23]. Nesa viaxe aprendemos a \u201ccami\u00f1ar xuntos\u201d.<\/em> Esta experiencia esixe deixar de lado as actitudes individualistas e abrirnos ao co\u00f1ecemento dos que cami\u00f1an comigo. E ao mesmo tempo compartir e valorar a riqueza que os compa\u00f1eiros de cami\u00f1o me achegan.<\/p>\n

    Precisamente ser Igrexa \u00e9 cami\u00f1ar xuntos. O papa Francisco convidounos a reflexionar sobre a maneira en que a Igrexa est\u00e1 a cami\u00f1ar unida, ou non, e como mellorar a participaci\u00f3n de todos os crentes para responder \u00e1 vocaci\u00f3n e a misi\u00f3n de cada cristi\u00e1n de levar o Evanxeo ao mundo de hoxe. Para iso, propuxo un cami\u00f1o sinodal co obxectivo de convidar a todos os bautizados a implicarse con conciencia e responsabilidade na escoita do Se\u00f1or para identificar como, onde e de que maneira p\u00f3dese anunciar, testemu\u00f1ar, vivir o Evanxeo nesta etapa da historia.<\/p>\n

    Non podemos cami\u00f1ar xuntos se non arde en n\u00f3s o lume do Esp\u00edrito que o Se\u00f1or entregou \u00e1 s\u00faa Igrexa en Pentecoste para iluminala e sostela e, coa riqueza dos seus dons, empuxala continuamente a sa\u00edr con imaxinaci\u00f3n e valent\u00eda a anunciar a todos o Evanxeo e levar a todos ao encontro decisivo co Se\u00f1or. A s\u00faa misi\u00f3n ser\u00e1 tanto m\u00e1is fecunda canto m\u00e1is estea animada polo lume do Esp\u00edrito.<\/p>\n

    Tampouco podemos vivir un verdadeiro cami\u00f1o sinodal se non percibimos a presenza do Se\u00f1or que nos acompa\u00f1a, se non escoitamos a s\u00faa palabra alentadora, se non o reco\u00f1ecemos na participaci\u00f3n eucar\u00edstica de partir o pan o domingo, se non sentimos a responsabilidade de ir xuntos a compartir con todos o noso encontro co Resucitado. O noso cami\u00f1o ser\u00e1 sinodal se se realiza coa implicaci\u00f3n real de todos e cada un, sen a ambici\u00f3n\u00a0 de reco\u00f1ecementos individuais, sen\u00f3n desde a experiencia da fe vivida e compartida na sociedade e na Igrexa.<\/p>\n

    Tam\u00e9n ser\u00e1 imprescindible que nos po\u00f1amos en actitude de escoita. Unha Igrexa en movemento debe ser unha Igrexa que escoita sobre todo ao Se\u00f1or, a s\u00faa Palabra, fac\u00e9ndoa cada vez m\u00e1is decisiva na vida. Un cami\u00f1o sinodal \u00e9 verdadeiro se a Iglesia escoita a todos os seus irm\u00e1ns e irm\u00e1s, pr\u00f3ximos e afastados, coa conciencia de que na s\u00faa experiencia de vida o Esp\u00edrito sementa luz para todos.<\/p>\n

    Po\u00f1amos as nosas vidas baixo a protecci\u00f3n da Virxe Mar\u00eda, Nai da Igrexa e aprendamos dela que \u201cse puxo en cami\u00f1o\u201d (<\/em>Lc. 1,39), a arte de ir cara aos demais levando os dons que recibimos do Esp\u00edrito Santo. En Mar\u00eda, a Nai de Xes\u00fas, descubrimos todo o que se refire a Xesucristo e, en consecuencia, \u00e1 nosa salvaci\u00f3n e \u00e1 Igrexa. Ela \u00e9 a Virxe feita Igrexa, expresi\u00f3n simb\u00f3lica da vida e misi\u00f3n da Igrexa que escoita a Palabra e a encarna para transmitila no hoxe da nosa historia. Como Mar\u00eda habemos de ser a Igrexa que escoita, pero que tam\u00e9n encarna a Palabra para proclamar a salvaci\u00f3n. Ela alentar\u00e1 os nosos esforzos por difundir ao noso ao redor a alegre noticia do Evanxeo de Xesucristo\u00ba.<\/p>\n

    Conclusi\u00f3n<\/strong><\/p>\n

    Ao chegar ao final desta Carta, quero expresar o meu desexo m\u00e1is profundo de que este ano Santo Compostel\u00e1n que celebramos, revitalice a nosa fe a todos os que formamos esta igrexa particular de Santiago de Compostela, e a todos os peregrinos que participaron nel. Que Santiago, o amigo do Se\u00f1or, e Santa Mar\u00eda, a Virxe Peregrina, intercedan por todos n\u00f3s para que os froitos desta celebraci\u00f3n xubilar ax\u00fadennos a fortalecer a nosa vida cristi\u00e1 e sexamos unha Igrexa que brilla polo seu amor ao Se\u00f1or, a forza da caridade e o celo apost\u00f3lico por levar a todos a alegr\u00eda do evanxeo.<\/p>\n

    Bend\u00edcevos con afecto na solemnidade da Inmaculada Concepci\u00f3n da Benaventurada Virxe Mar\u00eda 2022.<\/p>\n

    + Juli\u00e1n Barrio Barrio<\/p>\n

    Arcebispo de Santiago de Compostela<\/p>\n

     <\/p>\n

    [1]<\/a> Xo\u00e1n Paulo II, Discurso na catedral de Santiago de Compostela<\/em>, 9 de novembro de 1982. (Mensaxe de Xo\u00e1n Paulo II a Espa\u00f1a, Madrid, BAC, 1982, p\u00e1xs. 259-260)<\/p>\n

    [2]<\/a> J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 108.<\/p>\n

    [3]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 78.<\/p>\n

    [4]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, Perspectivas ante o Ano Santo de 2021. Peregrinos na fe, polo cami\u00f1o da esperanza e arraigados no amor<\/em>, (Discurso na inauguraci\u00f3n do Congreso de Acollida nos Cami\u00f1os de Santiago, 8 de novembro de 2018)<\/p>\n

    [5]<\/a> Bieito XVI, Discurso no aeroporto de Santiago de Cuba<\/em>, 26.03.2012.<\/p>\n

    [6]<\/a> Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 80.<\/p>\n

    [7]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, O Ano Santo Compostel\u00e1n e os retos antropol\u00f3xicos actuais<\/em>, Conferencia pronunciada no Club Faro de Vigo<\/em>, el 30 de Novembro de 2020.<\/p>\n

    [8]<\/a> H. Arendt, Entre o pasado e o futuro, <\/em>Barcelona 1996, p.<\/strong> 186.<\/p>\n

    [9]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica\u00a0Christus vivit<\/em>, 223.<\/p>\n

    [10]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, o.c<\/strong>.,\u00a0 30 de Novembro de 2020.<\/p>\n

    [11]<\/a> Francisco, Carta enc\u00edclica Laudato Si\u00b4<\/em>, 222.<\/p>\n

    [12]<\/a> Francisco, Discurso do Santo Padre Francisco \u00e1 Curia Romana con motivo das felicitaci\u00f3ns de Nadal<\/em>, S\u00e1bado, 21 de decembro de 2019.<\/p>\n

    [13]<\/a> Paulo VI, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Nuntiandi<\/em>, 4.<\/p>\n

    [14]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinar en esp\u00edrito e en verdade. Escritos xacobeos<\/em>, Santiago, 2004, 146.<\/p>\n

    [15]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinos por graza. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2004<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2004, n\u00ba 10.<\/p>\n

    [16]<\/a> Id., Peregrinar en esp\u00edrito e en verdade. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago no Ano Xubilar Compostel\u00e1n 1999<\/em>, n\u00ba 4-5.<\/p>\n

    [17]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinos da fe e testemu\u00f1as de Cristo resucitado. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2010<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2010, n\u00ba 15.<\/p>\n

    [18]<\/a> J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta Pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 92.<\/p>\n

    [19]<\/a> Id<\/em>., Peregrinos por graza. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2004<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2004, n\u00ba 55.<\/p>\n

    [20]<\/a> Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 92.<\/p>\n

    [21]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 259.<\/p>\n

    [22]<\/a> Cf. Ibid.<\/em>, 25.<\/p>\n

    [23]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta Pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 66.<\/p>\n

     <\/p>\n

     <\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

    <\/div>\n<\/div>\n
    \n
    <\/div>\n<\/div>\n","protected":false,"raw":"
    \r\n
    \r\n
    \r\n
    A alegr\u00eda da conversi\u00f3n: froito do Ano Santo 2021-22<\/strong><\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    1. Ano Santo Compostel\u00e1n, Ano de graza do Se\u00f1or .<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    2. A nosa memoria agradecida. Aos corenta anos do Discurso Europe\u00edsta de San Xo\u00e1n Paulo<\/div>\r\n
    \u00a0 \u00a0 II<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    3. Vivir o presente con entusiasmo misioneiro<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    3.1 Crise econ\u00f3mica e moral<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    3.2 Crise de fe, desaf\u00edo para a Igrexa<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    3.3 O Cami\u00f1o de Santiago, cami\u00f1o de fe<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    3.3.1. A condici\u00f3n itinerante do home<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    3.3.2. A vida cristi\u00e1, peregrinaci\u00f3n ao encontro con Deus<\/div>\r\n
    <\/div>\r\n
    \r\n\r\n3.3.3. Un cami\u00f1o que ten meta: Santiago testemu\u00f1a do Se\u00f1or\r\n\r\n. Esp\u00edrito evanxelizador e misioneiro do Ano Santo Compostel\u00e1n\r\n
      \r\n \t
    1. Abrazar o futuro con esperanza<\/li>\r\n<\/ol>\r\n<\/div>\r\n
      4.1. Un Ano Santo especial: memoria das v\u00edtimas da pandemia<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      4.2. Mirar con esperanza ao futuro<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Conclusi\u00f3n<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Queridos diocesanos: Damos grazas a Deus ao clausurar este ano Santo Compostel\u00e1n, que nos convida a mirar, por unha banda, con gratitude o pasado, pero que nos abre con tanta esperanza ao futuro! X\u00fabilo e esperanza marcaron este ano Santo que se iniciaba o 31 de decembro de 2020, pero cuxa celebraci\u00f3n foi prorrogada polo Papa Francisco debido \u00e1 pandemia da Covid-19 ata decembro do ano 2022.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Este tempo Xubilar estivo marcado durante a primeira parte pola incerteza da pandemia e na segunda por unha multitude extraordinaria de peregrinos que vi\u00f1eron en peregrinaci\u00f3n ata a tumba do Ap\u00f3stolo. A Igrexa en Santiago agradece a todos, nesta hora tan especial, o manter viva a tradici\u00f3n de peregrinar a Santiago e o querer compartir connosco a celebraci\u00f3n deste ano Santo que est\u00e1 a chegar ao seu fin.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      \u201cSal da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate\u201d.<\/em> Leste foi o lema elixido para vivir con intensidade este tempo de graza e cumprir o obxectivo de crecer xuntos como Pobo de Deus. O Ap\u00f3stolo Santiago esperounos co seu testemu\u00f1o evanxelizador e a entrega da s\u00faa vida, bebendo o c\u00e1liz do Se\u00f1or.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Este acontecemento xubilar foi un tempo especial, que Deus nos concedeu, para situar a traxectoria da nosa existencia dentro da Historia da salvaci\u00f3n; tam\u00e9n para contemplar o tempo como unha oportunidade aberta \u00e1 misericordia de Deus e ao seu amor \u00e1 humanidade (cf. Tit. 3,4).<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Ano Santo, ano de graza do Se\u00f1or <\/strong><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      \u201cO Esp\u00edrito do Se\u00f1or est\u00e1 sobre min, porque me enviou <\/em><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      a proclamar o ano de graza do Se\u00f1or.\u2026 <\/em><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Hoxe cumpriuse esta Escritura que acabades de o\u00edr\u201d<\/em> (Lc 4, 18-19,21)<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      O Ano Santo Compostel\u00e1n foi, ante todo, unha experiencia de graza do que esperamos para nosa Igrexa diocesana, e para toda a Igrexa en Galicia, Espa\u00f1a e o mundo, froitos abundantes de renovaci\u00f3n persoal e comunitaria que nos axude a exercer a fraternidade, avivar a esperanza, traballar pola xustiza e impulsarnos a levar a todos a alegr\u00eda do Evanxeo de Xesucristo.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Miles de peregrinos chegaron ata a tumba do Ap\u00f3stolo Amigo do Se\u00f1or, movidos por un desexo sincero de conversi\u00f3n, uns, para reencontrarse consigo mesmos, outros, simplemente atra\u00eddos polos valores espirituais e culturais que representa o Cami\u00f1o de Santiago. Pero, en todo caso, con esp\u00edrito de procura, e co desexo de deixar atr\u00e1s diversas e complexas situaci\u00f3ns.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Podemos estar seguros de que moitos peregrinos atravesaron os limiares da Porta Santa e viviron un encontro gozoso co Pai da misericordia que renova a vida cristi\u00e1 e \u00e1brenos as portas a un horizonte de plenitude no amor. Lembramos con alegr\u00edas os Xubileus das diferentes dioceses, parroquias, membros de vida consagrada e movementos apost\u00f3licos, as\u00ed como tam\u00e9n as peregrinaci\u00f3ns de profesionais das m\u00e1is variadas caracter\u00edsticas, desde os obreiros ata os pol\u00edticos e gobernantes, desde os artes\u00e1ns e deportistas ata os cient\u00edficos, xornalistas e universitarios. Destacamos pola s\u00faa importancia para o presente e o futuro da Igrexa a Peregrinaci\u00f3n Europea Mozas que se desenvolveu do 3 ao 7 de agosto do presente ano significando sen d\u00fabida un fito excepcional no Ano Santo. Foron d\u00edas inesquecibles pola fonda alegr\u00eda, \u00e1s veces desbordante, polo clima sereno de oraci\u00f3n compartida, de catequese e celebraci\u00f3ns lit\u00farxicas marcadas polo encontro co Se\u00f1or.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Durante estes dous anos xubilares tam\u00e9n moitas persoas acudiron como visitantes e regresaron como peregrinos ao sentir que o seu coraz\u00f3n fora tocado por Deus. E \u00e9 que a vida se transforma cando deixamos que Divos entre nela. Quixese convidarlles a mirar o que est\u00e1 a suceder nas nosas vidas, na vida de nosa Igrexa, para reco\u00f1ecer as pegadas do paso de Deus e xuntos retomar o cami\u00f1o, lembrando o que o Papa Francisco\u00a0 dicir en tantas ocasi\u00f3ns: Mirar o pasado con gratitude, vivir o presente con paix\u00f3n e abrazar o futuro con esperanza<\/em> para abrir a nosa mente e o noso coraz\u00f3n \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo que nos impulsa a mirar o futuro na providencia de Deus.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      2. A nosa memoria agradecida <\/strong><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      \u201cCantarei eternamente as misericordias do Se\u00f1or, anunciarei a s\u00faa fidelidade por todas as idades\u201d (Sal. 88) <\/em><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      \u00c9 a hora de a acci\u00f3n de grazas<\/em>. Somos convidados a contemplar a nosa historia con memoria crente e agradecida. A nosa mirada dir\u00edxese en primeiro lugar a Deus. Con profunda gratitude un\u00edmonos ao salmista para cantar \u201ceternamente as misericordias do Se\u00f1or\u201d <\/em>(Sal 88), porque \u201cDeus estivo grande connosco, e estamos alegres\u201d<\/em> (Sal 125). O Ano Santo foi un Ano de graza de Deus a quen agradezo todos os dons que recibimos ao longo destes dous anos. A graza que se nos deu \u00e9 esperanza no medio das nosas incertezas e \u00e9 caridade como testemu\u00f1o da nosa vida cristi\u00e1 que nos animan a vivir con esp\u00edrito de peregrinos na vocaci\u00f3n \u00e1 que fomos chamados e nas circunstancias da nosa vida. Como o leproso samaritano<\/strong> regresamos \u00e1 fonte da nosa salvaci\u00f3n para dar grazas, actitude que nos leva a reco\u00f1ecer o que somos.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Lembrar con memoria agradecida o pasado recente, ha de ser para cada un de n\u00f3s, a oportunidade de mirar cara atr\u00e1s para ver o paso de Deus na nosa historia persoal e reco\u00f1ecer que o seu amor non deixou de estar connosco, mesmo nas dificultades da vida persoal e social. M\u00e1is a\u00ednda, f\u00edxose m\u00e1is evidente e pr\u00f3ximo nelas.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Ao longo de todos estes s\u00e9culos de historia que nos preceden, como unha herdanza privilexiada de fe, a pesar das incertezas, as vicisitudes e as problem\u00e1ticas hist\u00f3ricas, puidemos ver, experimentar e palpar en moitos casos, a misericordia infinita de Deus en moitas persoas, peregrinos e visitantes, que sentiron o seu amor persoal, a s\u00faa proximidade, consolo, compaix\u00f3n, perd\u00f3n e curaci\u00f3n. Na vida de tantos peregrinos e visitantes Deus derramou tanto amor que moveu os coraz\u00f3ns dos que aqu\u00ed se achegaron. A peregrinaci\u00f3n a Santiago de Compostela distinguiuse, ao longo da historia, por moitas grazas espirituais e, en especial, por un crecemento na fe e no compromiso cristi\u00e1n de quen v\u00e9n ata este lugar. Por iso, miramos o pasado con gratitude porque ao percorrer a propia historia descubrimos a acci\u00f3n de Deus nela e non podemos m\u00e1is que encomiarlle e darlle grazas por todos os seus dons.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Manifestamos a nosa gratitude ao Papa Francisco, pola pr\u00f3rroga deste ano Santo ata o 31 de decembro de 2022. Agradec\u00e9moslle ademais que nos estea marcando este rumbo renovado na Igrexa e en especial por esa mirada aos m\u00e1is fr\u00e1xiles, aos m\u00e1is pobres. Desde aqu\u00ed mostr\u00e1moslle a nosa comu\u00f1\u00f3n afectuosa, que se fai oraci\u00f3n por todas as s\u00faas intenci\u00f3ns. O noso agradecemento tam\u00e9n para todos os que dun modo ou outro participaron durante estes dous anos na organizaci\u00f3n do Ano Xubilar Compostel\u00e1n e en<\/strong> todas as celebraci\u00f3ns.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      O Ano Santo Compostel\u00e1n actual\u00edzanos unha tarefa hist\u00f3rica, enraizada na nosa conciencia cristi\u00e1, a acollida do peregrino e dos que nos visitaron. Santiago de Compostela, toda Galicia a trav\u00e9s dos diferentes cami\u00f1os, conv\u00e9rtese en fogar e casa de peregrinos. Neste contexto queremos manifestar a nosa gratitude a todas as instituci\u00f3ns civ\u00eds e de goberno -Xunta de Galicia, Concello de Santiago de Compostela, Administraci\u00f3n central-, \u00e1s Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, que colaboraron e facilitaron un bo desenvolvemento do Ano Santo.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Aos 40 anos do Discurso Europe\u00edsta de San Xo\u00e1n Paulo II <\/strong><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Neste contexto, lembramos tam\u00e9n con profunda gratitude o memorable discurso que con sentido prof\u00e9tico pronunciaba san Xo\u00e1n Paulo II na Catedral compostel\u00e1 fixo corenta anos, o d\u00eda 9 de novembro de 1982, con ocasi\u00f3n da s\u00faa primeira viaxe apost\u00f3lico a Espa\u00f1a, no que falou das ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa e da s\u00faa necesaria renovaci\u00f3n espiritual e humana. Chegou como mestre e como testemu\u00f1a, para confirmarnos na fe e alentarnos nunha nova evanxelizaci\u00f3n, tan necesaria ent\u00f3n como o \u00e9 hoxe para o mundo. Aqu\u00ed, ante a tumba do Ap\u00f3stolo, fixo unha solemne e sentida chamada \u00e1 reconstruci\u00f3n de Europa: \u201cVolve atoparche. Se ti mesma. Descobre as t\u00faas orixes. Aviva as t\u00faas ra\u00edces. Revive aqueles valores aut\u00e9nticos que fixeron gloriosa a t\u00faa historia e ben\u00e9fica a t\u00faa presenza nos demais continentes\u201d<\/em>[1]. San Xo\u00e1n Paulo II era consciente de que Santiago de Compostela, meta dun dos Cami\u00f1os de peregrinaci\u00f3n m\u00e1is importantes da cristiandade, conservaba a memoria de Europa e as ra\u00edces da s\u00faa identidade.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      Somos sabedores da riqueza que o cristianismo achegou \u00e1 cultura europea e que pode sintetizarse na afirmaci\u00f3n da dignidade transcendente da persoa humana, do valor da raz\u00f3n, da liberdade, entendida como a capacidade de establecer v\u00ednculos e constru\u00edr algo com\u00fan. Pero, ao mesmo tempo, non nos \u00e9 alleo o perigo de abandonar esas ra\u00edces cristi\u00e1s que supo\u00f1er\u00eda prescindir dunha inspiraci\u00f3n e axuda para un dos maiores retos do presente: a unidade. Por esa raz\u00f3n, \u201co sepulcro dol Ap\u00f3stolo enc\u00f3ntrase nun extremo do occidente europeo, non no seu centro estrat\u00e9xico. Isto sensibil\u00edzanos para lanzar unha chamada desde a cidade de Santiago para que Europa acolla, sen perder a s\u00faa identidade, aos que ve\u00f1en de todos os extremos da terra. Esta \u00e9 a experiencia de encontro que fan os peregrinos na nosa Catedral. A diferenza, cando \u00e9 vivida desde o mesmo Esp\u00edrito, constit\u00faenos nun s\u00f3 corpo<\/em>\u201d[2]<\/a>.<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n
      \r\n\r\nHabemos de recuperar con fidelidade creativa a herdanza cristi\u00e1 que tivo un influxo decisivo no proceso da configuraci\u00f3n de Europa. \u00c9 necesario pois, percorrer de novo este Cami\u00f1o para atoparse co Se\u00f1or, para avivecer a Igrexa e a unidade apost\u00f3lica da Igrexa. \u00c9 o que San Xo\u00e1n Paulo II chamaba as ra\u00edces de Europa, as ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa. Descubrir estas ra\u00edces \u00e9 tarefa nosa, como un modo de renovar a Igrexa e facer realidade unha Europa que siga sendo un lugar de acollida e crecemento non s\u00f3 en relaci\u00f3n co material, sen\u00f3n, sobre todo, en humanidade.\r\n\r\nHabemos de recuperar con fidelidade creativa a herdanza cristi\u00e1 que tivo un influxo decisivo no proceso da configuraci\u00f3n de Europa. \u00c9 necesario pois, percorrer de novo este Cami\u00f1o para atoparse co Se\u00f1or, para vivenciar a Igrexa e a unidade apost\u00f3lica da Igrexa. \u00c9 o que San Xo\u00e1n Paulo II chamaba as ra\u00edces de Europa<\/em>, as ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa. Descubrir estas ra\u00edces \u00e9 tarefa nosa, como un modo de renovar a Igrexa e facer realidade unha Europa que siga sendo un lugar de acollida e crecemento non s\u00f3 en relaci\u00f3n co material, sen\u00f3n, sobre todo, en humanidade.\r\n\r\nVivir o presente con entusiasmo misioneiro <\/strong>\r\n\r\n\u201cE esta \u00e9 a mi\u00f1a oraci\u00f3n: que o voso amor siga crecendo m\u00e1is e m\u00e1is en penetraci\u00f3n e en sensibilidade para apreciar os valores. As\u00ed chegaredes ao D\u00eda de Cristo limpos e irreprochables, cargados de froitos de xustiza, por medio de Cristo Xes\u00fas, para gloria e loanza de Deus (Flp 1, 9-11) <\/em>\r\n\r\n\u00c1 luz das palabras do Ap\u00f3stolo san Paulo aos filipenses, quero convidarvos a que vivades o presente con paix\u00f3n evanxelizadora[3], respondendo \u00e1 chamada de Deus e aos desaf\u00edos da Nova Evanxelizaci\u00f3n. As celebraci\u00f3ns dos Anos Santos Compostel\u00e1ns buscan favorecer a realizaci\u00f3n integral da persoa e son unha chamada constante \u00e1 conversi\u00f3n que nos axuda a renovarnos espiritualmente, lembrando os contidos da nosa fe e acollendo a salvaci\u00f3n para ser evanxelizadores no medio da indiferenza relixiosa, incerteza moral e perda do sentido transcendente[4].\r\n\r\n3.1. Crise econ\u00f3mica e moral <\/strong>\r\n\r\nA nosa sociedade est\u00e1 a pasar por unha profunda crise moral e econ\u00f3mica, que afecta a case todos os \u00e1mbitos da vida: \u00e1 familia, \u00e1 educaci\u00f3n, \u00e1 confianza na clase pol\u00edtica e ao seu servizo \u00e1 nosa sociedade, \u00e1 econom\u00eda e ao traballo. As causas son diversas. Pero esta crise non \u00e9 m\u00e1is que a punta do iceberg dunha crise moito m\u00e1is profunda que incumbe \u00e1s entra\u00f1as do funcionamento da nosa sociedade e que desde hai anos atravesa a humanidade. O fundamento desta crise \u00e9 espiritual e moral[5]. Cando eliminamos a Deus da escena p\u00fablica, desaparecen os referentes morais, languidece o absoluto, entra o relativismo, curm\u00e1 a cobiza persoal e o sistema econ\u00f3mico col\u00e1psase. A econom\u00eda est\u00e1 en crise porque o sistema de valores da nosa sociedade est\u00e1 en crise.\r\n\r\nAs\u00ed o indica con acerto o papa Francisco cando sinala o grave perigo de caer no relativismo, porque xera ausencia de misericordia: a persoa que cae no relativismo faise dura de coraz\u00f3n. \u201cEste relativismo pr\u00e1ctico \u00e9 actuar coma se Deus non existise, decidir coma se os pobres non existisen, so\u00f1ar coma se os demais non existisen, traballar coma se quen non recibiron o anuncio non existisen\u201d[6]. <\/em>\r\n\r\nNo contexto do laicismo e relativismo, a tecnolox\u00eda e a electr\u00f3nica, a mobilidade e as viaxes r\u00e1pidas, a exploraci\u00f3n do espazo e as superautopistas da informaci\u00f3n, todo parece indicar que as persoas buscan botar ra\u00edces no chan firme e estable do sacro. Canto m\u00e1is rapidamente cami\u00f1a a humanidade, tanto maior \u00e9 a necesidade que sente duns cimentos firmes. \u00c1 vista do mal e do sufrimento da violencia e da guerra no mundo, f\u00e1ltannos palabras e atop\u00e1monos con frecuencia na noite escura da fe. Non \u00e9 un tempo para estar distra\u00eddos, sen\u00f3n para espertar en n\u00f3s a capacidade de ver o esencial no medio do accidental[7].\r\n\r\nAgora ben, \u201cunha crise, <\/em>escrib\u00eda Hannah Arendt, obr\u00edganos a volver expornos preguntas e es\u00edxenos novas ou vellas respostas, pero, en calquera caso, xu\u00edzos directos\u201d[<\/em>8]. Que nos ensina a situaci\u00f3n na que nos atopamos agora? Que podemos aprender da realidade? Estamos tentados a darnos por vencidos? O Se\u00f1or conv\u00eddanos a superar o desconcerto para atopar o cami\u00f1o que nos axude a ir m\u00e1is al\u00f3 dos esquemas mentais aos que estamos afeitos, superando a nosa tristeza espiritual. Estamos chamados a reinventarnos, a centrarnos nas cousas que realmente importan. Por utilizar unha imaxe da literatura cl\u00e1sica, non debemos facer como Ulises, \u00e9 dicir, taparnos os o\u00eddos para resistir \u00e1s sereas, sen\u00f3n como Orfeo, que inventa un canto m\u00e1is fermoso para superar as dificultades[9]. No medio da complexidade que nos toca vivir relixiosa, social e cultural, \u00e9 necesario m\u00e1is que nunca unha palabra de alento que proclame de novo que Deus nos sost\u00e9n para afrontar con confianza e responsabilidade esta situaci\u00f3n que a todos nos afecta. Estamos inmersos nunha sociedade necesitada de homes e mulleres que soste\u00f1an a esperanza de moitas persoas que miran o futuro con pesimismo e que, ao mesmo tempo, prop\u00f3\u00f1anlles a fe en Xesucristo como el \u00fanico capaz de dar sentido \u00e1s s\u00faas vidas.\r\n\r\nOs peregrinos xacobeos manifestaron que \u00e9 necesario preservar a expresi\u00f3n p\u00fablica do feito relixioso e valorar a relixi\u00f3n como unha achega positiva para a cohesi\u00f3n social no medio dunha crise, cuxas ra\u00edces son culturais e antropol\u00f3xicas, e que debe ser interpretada como as dores dun parto, como unha transici\u00f3n dolorosa chamada a alumar unha nova forma de convivencia que transforme radicalmente o noso estilo de vida para unha nova civilizaci\u00f3n, a que ten unha referencia espiritual cos seus principios morais e sociais, a s\u00faa cultura, a s\u00faa arte e a s\u00faa sensibilidade, seguindo a tradici\u00f3n cristi\u00e1 que a articulou profundamente en cada unha das s\u00faas fibras[10].\r\n\r\nOs cristi\u00e1ns debemos comprometernos coa renovaci\u00f3n moral da nosa sociedade, que nos impulsa a adoptar unha forma de vida m\u00e1is austera e solidaria, e un maior compromiso cos que m\u00e1is o necesitan. \u201cA espiritualidade cristi\u00e1 prop\u00f3n un crecemento con sobriedade e unha capacidade de gozar con pouco. \u00c9 un retorno \u00e1 sobriedade que nos permite deternos a valorar o pequeno, agradecer as posibilidades que ofrece a vida sen apegarnos ao que temos nin entristecernos polo que non posu\u00edmos. Isto sup\u00f3n evitar a din\u00e1mica do dominio e da mera acumulaci\u00f3n de praceres\u201d[11].<\/em>\r\n\r\n<\/div>\r\n
      \r\n
      \r\n
      \r\n
      \r\n\r\n3.2. Crise de fe, desaf\u00edo para a Igrexa <\/strong>\r\n\r\n\u201cEnt\u00f3n Xes\u00fas d\u00edxolles aos Doce: \u201cTam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?\u201d (Xn 6, 67). A pregunta de Xes\u00fas tam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?<\/em> deixa ao descuberto o drama que se desenvolve entre o Mestre e os seus disc\u00edpulos. Tam\u00e9n \u00e9 unha pregunta adecuada para n\u00f3s no momento actual; para as nosas comunidades, para nosa Igrexa diocesana. Estamos a vivir tempos dif\u00edciles para a fe, tempos de cambio; talvez d\u00e1monos conta do novo que est\u00e1 a xurdir pero \u00e9 dif\u00edcil deixar aquilo vello ao que estamos afeitos. Temos a tentaci\u00f3n de mostrarnos indiferentes ou de encerrarnos esperando a que a tormenta pase pronto. Vemos que existe unha profunda crise de fe que afecta a amplos grupos de persoas; unha apostas\u00eda silandeira de moitos bautizados.\r\n\r\nA pregunta de Xes\u00fas \u00e9 dura, pero mostra que non ten medo de permanecer s\u00f3 e non busca f\u00e1ciles consensos: Tam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?<\/em> Xes\u00fas est\u00e1 seguro da fidelidade de Deus Pai e sabe que non est\u00e1 s\u00f3, pero quere que os seus disc\u00edpulos elixan e decidan. O Evanxeo di que alg\u00fans, escandalizados polas palabras do Mestre, f\u00f3ronse. Por que? Quizais por medo? Superficialidade? Apego \u00e1s tradici\u00f3ns? Demasiado esforzo para seguir agora a este esixente Mestre? Ao final, o que falta \u00e9 a fe. Preg\u00fantome se a provocaci\u00f3n do Se\u00f1or non se pode aplicar ao noso hoxe. Pasamos dunha vocaci\u00f3n cristi\u00e1 que se acoll\u00eda con entusiasmo, pero que logo talvez quedou nunha adhesi\u00f3n exterior que non sab\u00eda integrar as dificultades de crer e perseverar, a un cristianismo m\u00e1is social, de tradici\u00f3n, que nos parece importante, pero que non ten empuxe, ao que lle falta entusiasmo e amor. Cans\u00e1monos. Do mesmo xeito que os disc\u00edpulos, sufrimos a tentaci\u00f3n de mirar cara atr\u00e1s e afastarnos do Se\u00f1or.\r\n\r\nComo afirmou o papa Francisco: \u201cTodo isto ten unha particular importancia no noso tempo, porque non estamos a vivir simplemente unha \u00e9poca de cambios, sen\u00f3n un cambio de \u00e9poca<\/em>\u201d[12]. Xa non estamos no que o Papa Francisco chama o r\u00e9xime de cristiandade. A sociedade \u00e9 pluralista, a mi\u00fado non crente; sente atra\u00edda por outros valores; \u00e9 v\u00edtima das econom\u00edas de mercado e dun individualismo exasperado que leva a relativizalo todo, orientado cara a un vago desexo de felicidade. Neste contexto sociocultural, a fe non pode seguir consider\u00e1ndose como un orzamento obvio da vida coti\u00e1; \u00e9, por tanto, necesario propo\u00f1ela desde outras claves e con paix\u00f3n renovada.\r\n\r\nComo Igrexa pregunt\u00e1monos e pregunt\u00e1moslle ao Se\u00f1or: Que debemos facer, onde debemos ir? A tentaci\u00f3n \u00e9 deterse ao bordo do cami\u00f1o, sen esperanza, con pesimismo. So\u00f1amos con tempos pasados \u200b\u200be \u00e1s veces tentamos, de maneira anacr\u00f3nica, aferrarnos ao pasado, talvez perpetuando os cami\u00f1os e formas que nutriron \u00e1 comunidade cristi\u00e1, xa que estaban enraizados nun contexto cultural e relacional ben definido, pero que hoxe non son significativos, non transmiten a alegr\u00eda de pertencer a Cristo. Insistimos en utilizar m\u00e9todos e visi\u00f3ns pastorais que esixen non pouco esforzo pero que logo dan escasos e inadecuados froitos. Sentimos como sacerdotes, relixiosos e fieis laicos que o noso estilo pastoral xa non \u00e9 efectivo no contexto actual, e mesmo o noso anuncio do Evanxeo corre o risco de ser transmitido sen entusiasmo. Como os disc\u00edpulos que lle preguntaron a Xes\u00fas: Se\u00f1or, a quen iremos?<\/em> (Xn 6, 68), \u00a0debemos entender que a crise do momento presente non \u00e9 un encordio pasaxeiro que hai que soportar, sen\u00f3n que \u00e9 unha oportunidade para reorientar o rumbo do noso peregrinar.\r\n\r\nO Ano Santo Compostel\u00e1n foi unha ocasi\u00f3n providencial para tomar conciencia do momento presente e escoitar de novo a Cristo que nos di: \u201cNon sodes v\u00f3s os que me elixistes, son eu quen vos elix\u00edn e destineivos para que vaiades e deades froito, e o voso froito permaneza\u201d<\/em> (Xn. 15,16); e, en consecuencia, sentirnos chamados a superar a pasividade e involucrarnos con maior ardor na tarefa da evanxelizaci\u00f3n.\r\n\r\nSomos convidados a anunciar o Evanxeo na s\u00faa verdade, sen adozalo, sen\u00f3n deix\u00e1ndonos alcanzar de novo por Cristo segundo san Paulo. Como Igrexa, como comunidade de bautizados, debemos afrontar con valent\u00eda este momento non f\u00e1cil. Cando lle dicimos: Se\u00f1or, a quen iremos?<\/em> facemos a nosa profesi\u00f3n de fe e dic\u00edmoslle que cremos e co\u00f1ecemos que Ti es o Santo de Deus... O Se\u00f1or conv\u00eddanos a confiar nel. Debemos pasar dunha pastoral na que a principal preocupaci\u00f3n \u00e9 facer programas e utilizar as estruturas, a unha pastoral que debe po\u00f1er \u00e1s persoas no centro do seu reflexo e acci\u00f3n. \u00c9 un bo momento para mirar o presente de nosa Iglesia e facernos aquela pregunta de san Paulo VI en Evangelii Nuntiandi: \u201cA Igrexa \u00e9 m\u00e1is ou menos apta para anunciar o Evanxeo e para inserilo no coraz\u00f3n do home con convicci\u00f3n, liberdade de esp\u00edrito e eficacia?<\/em>\u201d[13]. Como pastores e como cristi\u00e1ns debemos preguntarnos se o noso testemu\u00f1o cristi\u00e1n e a nosa misi\u00f3n evanxelizadora responden de verdade \u00e1 nosa condici\u00f3n de disc\u00edpulos misioneiros de Cristo.\r\n\r\n3.3. O Cami\u00f1o de Santiago, cami\u00f1o de fe <\/strong>\r\n\r\n3.3.1. A condici\u00f3n itinerante do ser humano <\/strong>\r\n\r\nA peregrinaci\u00f3n ou cami\u00f1o \u00e9 unha das expresi\u00f3ns antropol\u00f3xicas con maior alcance m\u00e1is al\u00f3 da confesionalidade relixiosa e pode ser cualificada como unha \u201cpar\u00e1bola ou alegor\u00eda\u201d da existencia do home. A condici\u00f3n do ser humano como homo viator \u00e9 o orzamento antropol\u00f3xico e teol\u00f3xico sobre o que se asenta a peregrinaci\u00f3n a Santiago de Compostela e constit\u00fae unha imaxe precisa da natureza e da existencia do home que xusta e cabalmente defin\u00edronse como peregrinas.\r\n\r\nO descubrimento para moitos peregrinos da natureza \u00e9 un dos maiores recordos que evocan cando falan das s\u00faas experiencias. De igual forma, a vivencia do encontro coa diversidade humana. O cami\u00f1o transf\u00f3rmase as\u00ed no descubrimento dos outros, nunha aventura humana, nunha empresa de amor ao pr\u00f3ximo e valoraci\u00f3n da alteridade como forma de vida. Alteridade que chama \u00e1 transcendencia anhelada e, moitas veces, atopada. Pois as circunstancias que rodean a peregrinaci\u00f3n contrib\u00faen a redescubrir o sentido da vida que Divos ofr\u00e9cenos como don e como tarefa, don que habemos de agradecer cada d\u00eda, e tarefa a realizar na nosa existencia coti\u00e1. Por iso a peregrinaci\u00f3n a Santiago ofr\u00e9celle \u00e1 persoa a posibilidade de levar ata o final esta procura, porque nela o cami\u00f1o \u00e9 inseparable da meta.\r\n\r\nA visi\u00f3n cristi\u00e1 do mundo, introducida por Agosti\u00f1o de Hipona e profundada por un bo n\u00famero de fil\u00f3sofos cristi\u00e1ns deu lugar a que \u201ca peregrinaci\u00f3n nas s\u00faas diferentes formas sexa o s\u00edmbolo m\u00e1is adecuado para entender a vida do home, que se percibe fundamentalmente como cami\u00f1o cara \u00e1 eternidade, a verdade e a plenitude\u201d<\/em>[14]. Polo que ao percorrer o Cami\u00f1o de Santiago esp\u00e9rtase na conciencia do peregrino a vida como unha marcha cara a unha meta. Esta meta \u00e9 o sepulcro do Ap\u00f3stolo, \u00e9 Deus, \u00e9 a vida eterna.\r\n\r\n 3.3.2. A vida cristi\u00e1 \u00e9 unha peregrinaci\u00f3n ao encontro con Deus <\/strong>\r\n\r\nA tradici\u00f3n cristi\u00e1, atenta \u00e1 riqueza b\u00edblica e espiritual dos s\u00e9culos pasados, non reduce a peregrinaci\u00f3n \u00e1 vivencia dun momento que se consome na excepcionalidade do acontecemento vivido, sen\u00f3n que pide entrar no esp\u00edrito itinerante e aceptar a imprevisibilidade e o desaf\u00edo do cami\u00f1o. Neste sentido, \u201cfacerse peregrino\u201d<\/em> implica unha actitude de confianza, unha resposta de fe e apertura na esperanza.\r\n\r\nO cami\u00f1o \u00e9 unha experiencia espiritual que abre ao novo, ao desco\u00f1ecido. \u00c9 un desinstalarse da existencia habitual deixando atr\u00e1s o home vello da antiga condici\u00f3n humana para poder atopar ao que valoro m\u00e1is que todo o deixado, ao home novo: Cristo. A partida implica un desprendemento das propias certezas humanas e da propia terra. Deixar unha parte da propia historia para encomendarlla a Aquel que nos chamou, \u00e9 condici\u00f3n ineludible do peregrino. Neste sentido, po\u00f1erse en marcha significa \u201cfacerse pobres\u201d, facerse dispo\u00f1ible \u00e1 escoita, ao desexo de comu\u00f1\u00f3n, de co\u00f1ecemento dos demais e de novas realidades. A sa\u00edda constit\u00fae a primeira gran resposta \u00e1 chamada de Deus e implica abandonar as propias comodidades e a esperanza de poder<\/strong> superar as probas para conquistar a meta. Por iso s\u00f3 quen ten clara a meta acertar\u00e1 ao escoller o cami\u00f1o.\r\n\r\nA peregrinaci\u00f3n cristi\u00e1 caracter\u00edzase por unha expectativa que nace dunha nostalxia de infinito, de transcendencia, que tarde ou cedo -consciente ou inconscientemente- emerxer\u00e1. Pois a raz\u00f3n m\u00e1is profunda da peregrinaci\u00f3n \u00e9 a conversi\u00f3n ao Deus vivo a trav\u00e9s do encontro consigo mesmo. A vida \u00e9 o encontro de dous cami\u00f1os que se buscan para atoparse. Deste xeito, o home \u00e9 cami\u00f1o cara a Deus, pero Deus \u00e9 cami\u00f1o cara ao home[15]. Evid\u00e9nciase como no mesmo ser do home esta innata a s\u00faa relaci\u00f3n con Deus[16], o seu destino a unha meta transcendente, \u00e1 esperanza que vai m\u00e1is al\u00f3 da morte. No fondo, a peregrinaci\u00f3n cristi\u00e1 simboliza a nosa existencia terreal. L\u00e9mbranos que estamos feitos para o Ceo e que o noso cami\u00f1o nesta terra non \u00e9 m\u00e1is que unha peregrinaci\u00f3n cara \u00e1 meta definitiva, que \u00e9 tam\u00e9n a nosa morada definitiva, a \u201cXerusal\u00e9n celestial\u201d.<\/em>\r\n\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n
      \r\n\r\n3.3.3. Un cami\u00f1o que ten meta: Santiago testemu\u00f1a do Se\u00f1or<\/strong>\r\n\r\nO Cami\u00f1o nace por e para unha meta, nace pola chamada que significa a tumba do Ap\u00f3stolo Santiago, amigo do Se\u00f1or. Non podemos interpretar o cami\u00f1o, desde o punto de vista do seu autorreferencialidade, coma se a meta fose o cami\u00f1o en si mesmo. O fin e a meta non \u00e9 o propio cami\u00f1o.\r\n\r\nA raz\u00f3n de ser da peregrinaci\u00f3n culmina coa chegada ao destino. As expectativas da sa\u00edda l\u00f3granse tras o cansazo do longo cami\u00f1o e a paciencia do tempo investido. O momento do encontro con Deus produce alegr\u00eda, acci\u00f3n de grazas, encomio. Tres son os motivos que marcan este momento de graza: a oraci\u00f3n, a intercesi\u00f3n e a contemplaci\u00f3n, a trav\u00e9s das cales o peregrino entrega a s\u00faa vida ao Se\u00f1or e os seus afectos m\u00e1is profundos; a memoria do pasado e da realidade que deixou \u00e1s s\u00faas costas; o compromiso de conversi\u00f3n e renovaci\u00f3n da propia vida.\r\n\r\nO Cami\u00f1o de Santiago \u00e9 un percorrido de fe, penitencia e de oraci\u00f3n \u00e1 tumba do ap\u00f3stolo Santiago, \u00e1s ra\u00edces apost\u00f3licas da nosa fe. \u00c9 revivir a tradici\u00f3n recibida a trav\u00e9s dos ap\u00f3stolos. As\u00ed, \u201cacudir \u00e1 tumba de Santiago \u00e9 lembrar o destino universal do Evanxeo. Por isto, Santiago prox\u00e9ctanos f\u00f3ra das nosas fronteiras cara \u00e1 misi\u00f3n; pen\u00e9tranos nos cami\u00f1os da paz, l\u00e1nzanos ao futuro, imp\u00falsanos \u00e1 solidariedade con todos os mundos\u201d<\/em>[17].\r\n\r\nFacer o Cami\u00f1o, a\u00ednda que sexa serv\u00edndose dos transportes modernos, \u00e9 s\u00f3 un medio. O importante \u00e9 chegar \u00e1 meta, e como se chega \u00e1 meta. Porque o Cami\u00f1o de Santiago ten meta, e esta meta \u00e9 sempre Xesucristo. El mesmo \u00e9 \u201cCami\u00f1o, Verdade e Vida\u201d,<\/em> o \u00fanico que pode abrirnos o acceso ao Pai para que nos atopemos con El (cf. Jn 14, 4-6). Xesucristo quixo facerse, El tam\u00e9n, peregrino, como no cami\u00f1o de Ema\u00fas.\r\n\r\n3.3.4. Esp\u00edrito evanxelizador e misioneiro do Ano Santo Compostel\u00e1n <\/strong>\r\n\r\nO peregrino, ao retornar \u00e1 s\u00faa vida diaria, est\u00e1 chamado a comunicar a s\u00faa experiencia relixiosa e espiritual. O peregrino que traspasa o limiar da Porta Santa logo haber\u00e1 de retornar ao outro cami\u00f1o, ao da vida de todos os d\u00edas, ao suco do traballo e da familia, ao debate e ao compromiso da vida social e do mundo levando no seu coraz\u00f3n un empe\u00f1o m\u00e1is decidido en dar a co\u00f1ecer a Xesucristo, para constru\u00edr a Igrexa na comu\u00f1\u00f3n e na misi\u00f3n. Unha Igrexa en construci\u00f3n presente na sociedade como fermento que fai fermentar a toda a masa (cf. Mt. 13, 33), como servidora e bo samaritano do noso pobo nas horas do temor ante o futuro e da falta de esperanza (cf. Lc. 10, 33ss), como amiga respectuosa que ofrece o que ten: a s\u00faa fe en Cristo, a s\u00faa esperanza no Reino de Deus, o seu amor cara aos pobres, os enfermos, os migrantes, os desfavorecidos. Unha Igrexa en sa\u00edda, empe\u00f1ada na evanxelizaci\u00f3n e a formaci\u00f3n dos laicos, atenta \u00e1 pastoral familiar e \u00e1 promoci\u00f3n da vida humana, a unha maior presenza en todos os \u00e1mbitos da vida social, o traballo, a educaci\u00f3n, os medios de comunicaci\u00f3n e a cultura.\r\n\r\nO papa Francisco exhorta \u00e1 Igrexa para estar en sa\u00edda. Que significa isto? \u201cSae da t\u00faa terra\u201d,<\/em> isto \u00e9, da burbulla que nos illa do resto do mundo e v\u00f3lvenos autorreferenciais; da zona de confort da comodidade, o ego\u00edsmo e as inercias; das falsas seguridades que nos proporciona o noso pequeno mundo, onde non hai espazo para m\u00e1is voces que a nosa e onde se conxura o risco de calquera cambio co pretexto de preservar a verdade. Certamente, sa\u00edr sen m\u00e1is da \u00e1rea das nosas certezas pode expo\u00f1ernos ao vaiv\u00e9n das opini\u00f3ns cambiantes e das modas ef\u00e9meras.\r\n\r\nTodo Xubileu encerra unha chamada \u201cpara sa\u00edr \u00e1 misi\u00f3n\u201d, a ir \u00e1s periferias para que a trav\u00e9s do testemu\u00f1o de vida dos cristi\u00e1ns o Evanxeo chegue a todos porque a todos est\u00e1 destinada a Boa Noticia do Amor de Deus. Conclu\u00eddo este ano Santo Compostel\u00e1n habemos de seguir na nosa misi\u00f3n de co\u00f1ecer, anunciar e propo\u00f1er a boa noticia do Evanxeo a nenos, adolescentes, novos, noivos, esposos e familias. Isto \u00e9 tanto m\u00e1is urxente ante o contexto social, cultural, medi\u00e1tico e lexislativo tan pouco favorable a unha visi\u00f3n transcendente do home e da sociedade.\r\n\r\n4. Abrazar o futuro con esperanza cristi\u00e1 <\/strong>\r\n\r\n\u201cM\u00e1is ben, glorificade a Cristo o Se\u00f1or nos vosos coraz\u00f3ns, dispostos sempre para dar explicaci\u00f3n a todo o que vos pida unha raz\u00f3n da vosa esperanza\u201d<\/em> 1Pe. 3, 15\r\n\r\n4.1. Un Ano Santo especial: memoria das v\u00edtimas da pandemia <\/strong>\r\n\r\nDespois deste per\u00edodo xubilar, \u00e1brese ante n\u00f3s un horizonte para crecer en santidade e comu\u00f1\u00f3n como Igrexa peregrina ao servizo da misi\u00f3n. Xes\u00fas dinos a todos: \u201cIde e facede disc\u00edpulos de todos os pobos, bautiz\u00e1ndoos no Nome do Pai e do Fillo e do Esp\u00edrito Santo; e ensin\u00e1ndolles a gardar todo o que vos mandei\u201d (Mt. 28,19-20). <\/em>\r\n\r\nAo sufrimento das numerosas v\u00edtimas da pandemia sumouse un sentimento xeneralizado de medo e desconfianza. Todo iso puxo a proba a fortaleza psicol\u00f3xica e relacional das persoas e xerou condici\u00f3ns de precariedade e situaci\u00f3ns de reclusi\u00f3n e illamento. Certamente non ser\u00e1 f\u00e1cil borrar da nosa mente e do noso coraz\u00f3n a dura experiencia vivida durante tantos d\u00edas de peche e illamento forzoso. A pandemia, que incidiu na vida de todos n\u00f3s, axudounos a tomar conciencia dolorosa do fr\u00e1xil que \u00e9 a vida humana e de que non podemos confiar exclusivamente en nosas propias forzas, pois non somos deuses nin donos do noso propio destino.\r\n\r\nMoitas persoas experimentaron a perda de familiares e amigos por causa do virus e trouxeron a s\u00faa memoria ante o Ap\u00f3stolo Santiago. A pesar de todo, tam\u00e9n foi un ano no que experimentaron a tenrura de Deus dunha maneira especial. \u00c9 certo tam\u00e9n que como nunca antes percibimos que pertencemos a unha gran familia espiritual, a Igrexa, onde sentimos a proximidade e a solidariedade a trav\u00e9s da oraci\u00f3n e a axuda mutua. Xuntos d\u00e9monos conta da marabillosa realidade teol\u00f3xica da comu\u00f1\u00f3n santos. Esa experiencia de fraternidade, vivida ter\u00eda que empuxarnos a superar calquera rastro de individualismo ego\u00edsta e acrecentar a nosa caridade e actitude de servizo aos demais, especialmente aos m\u00e1is pobres e vulnerables. A pesar de todos os sufrimentos e dificultades vividas, unha vez m\u00e1is se puxo de manifesto que, mesmo en tempos de escuridade, Deus sempre nos d\u00e1 a fortaleza da s\u00faa graza e sae ao noso encontro co seu amor providente.\r\n\r\n4.2. Mirar con esperanza o futuro <\/strong>\r\n\r\nA celebraci\u00f3n do Ano Santo Compostel\u00e1n converteuse nunha luz providencial para moitas persoas que peregrinaron \u00e1 Tumba do ap\u00f3stolo Santiago buscando un verdadeiro alento do Se\u00f1or para a s\u00faa vida e a s\u00faa fe cristi\u00e1s. Ao percorrer a propia historia recente descubrimos que, a pesar da propia fraxilidade e debilidade, a nosa fe dirixiuse a Deus, fonte da vida e orixe de todo ben. E \u201cse o aflixido invoca ao Se\u00f1or,\u00a0 El esc\u00f3itao\u201d<\/em> (Sal 33).\r\n\r\nHoxe sabemos que son moitos os desaf\u00edos e as dificultades que temos os cristi\u00e1ns para anunciar o Evanxeo e vivir o noso compromiso cristi\u00e1n, polo que corremos o perigo de caer no des\u00e1nimo e a frustraci\u00f3n. O envellecemento non se produce na vida cristi\u00e1 polo paso dos anos sen\u00f3n pola tentaci\u00f3n do pesimismo e polo enfraquecemento da esperanza. A incerteza e o medo ante o futuro que nos espera, te\u00f1en que ser superados pola esperanza cristi\u00e1 que se apoia na certeza de que Deus \u00e9 fiel e cumpre as s\u00faas promesas. \u201cEsqu\u00e9cese unha nai da s\u00faa criatura, non se compadece do fillo das s\u00faas entra\u00f1as? Pois, a\u00ednda que ela esqu\u00e9zase, eu non te esquecerei!\u201d <\/em>(Is. 49,15).\r\n\r\nPor este motivo \u201ca esperanza cristi\u00e1 nada ten que ver cun ef\u00e9mero sentimento optimista; moito menos coa confianza de que as cousas, por si mesmas, acabar\u00e1n indo a mellor. Tampouco \u00e9 simplemente esa espera paciente mentres pasa a tormenta. Esta disposici\u00f3n pode ser \u00fatil nalgunha ocasi\u00f3n, pero a esperanza cristi\u00e1 non \u00e9 iso. Nace da fe que recibimos, e, do mesmo xeito que ela, ap\u00f3iase en Xes\u00fas. A esperanza cristi\u00e1 \u00e9 esperanza nel. Se puxemos a nosa fe nel, descubriremos que o que ata o de agora imaxinabamos como un futuro ut\u00f3pico, \u00e9 realidade nel, no agora de Deus\u201d[<\/em>18].\r\n\r\nXesucristo resucitado difunde a vitoria do seu amor transformando o coraz\u00f3n e a conciencia de todo home que cre nel. A conversi\u00f3n ten lugar no secreto do coraz\u00f3n onde s\u00f3 ve o Pai e onde s\u00f3 chega Xes\u00fas co seu Esp\u00edrito, sen outras testemu\u00f1as. Con todo, cando o coraz\u00f3n cambia, a persoa enteira ren\u00f3vase. \u00c9 a experiencia do cami\u00f1o de Ema\u00fas, onde Xes\u00fas abre \u00e1 esperanza aos dous disc\u00edpulos que cami\u00f1aban desalentados (cf. Lc. 24, 13ss). A conversaci\u00f3n co cami\u00f1ante misterioso, aos poucos, acende o coraz\u00f3n; e ao sentar xuntos \u00e1 mesa e no momento de partir o pan abr\u00edronselles os ollos e reco\u00f1ec\u00e9rono[19]. Igual que no caso dos dous disc\u00edpulos de Ema\u00fas, a esperanza de Xes\u00fas ac\u00e9ndese en n\u00f3s e esa luz resplandece en toda a nosa persoa.\r\n\r\nA antiga Carta a Diogneto<\/em> describe como v\u00eda a xente os cristi\u00e1ns. Despois do bautismo, aparentemente eran cidad\u00e1ns como eles, no vestido, nas casas, nas relaci\u00f3ns. Con todo, os pag\u00e1ns percib\u00edan neles unha transformaci\u00f3n completa que infund\u00eda unha serenidade e unha esperanza extraordinarias mesmo cando eran perseguidos inxustamente. Os cristi\u00e1ns sempre foron homes de esperanza. O seu forte e profunda serenidade atra\u00eda aos non crentes cara \u00e1 Igrexa que \u00e9 e debe ser casa da esperanza. Unha esperanza viva \u00e9 o que nos pon en movemento, o que fai posible o progreso e o avance na vida do home. Todos os novos impulsos da sociedade e da propia Igrexa, todos os empe\u00f1os, os sacrificios, en definitiva, as opci\u00f3ns que imos tomando na vida est\u00e1n motivados pola esperanza en alcanzar unha meta. Toda persoa necesita unha esperanza que lle axude a afrontar o presente. \u201cNon nos deixemos roubar a esperanza\u201d<\/em>[20].\u00a0 Grazas a ela, igual que os peregrinos que chegan \u00e1 tumba do Ap\u00f3stolo, continuamos e retomamos o noso cami\u00f1o coa seguridade de que os nosos esforzos non son vans, pois, cond\u00facenos o Esp\u00edrito do Se\u00f1or Resucitado que obra cousas grandes connosco na Igrexa e na sociedade. A mirada de fe e de esperanza cara ao futuro esperta sempre ilusi\u00f3n e vontade de servizo.\r\n\r\nLembremos que o obxectivo deste ano Santo Compostel\u00e1n expresado na carta pastoral de convocatoria foi Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. \u201cPo\u00f1\u00e9devos en cami\u00f1o\u201d dinos o Se\u00f1or no Evanxeo<\/em> (Lc. 10, 3).\u00a0 Como nos lembra o papa Francisco, a misi\u00f3n pide evanxelizadores que se abren sen temor \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo para anunciar a Boa Noticia non s\u00f3 con palabras sen\u00f3n sobre todo cunha vida que se ha transfigurado na presenza de Deus[21]. Para iso, a nosa mirada deber\u00e1 fixarse en Xesucristo, que \u00e9 o mesmo, onte, hoxe e sempre.\r\n\r\nA peregrinaci\u00f3n \u00e9 unha viaxe que se realiza movidos pola fe e a esperanza, e no que non s\u00f3 \u00e9 importante o destino ao que se chega, sen\u00f3n a experiencia de peregrinar en si mesma, que non facemos s\u00f3s, sen\u00f3n cos outros, compa\u00f1eiros de rota, peregrinos como n\u00f3s. Os esforzos e sacrificios da peregrinaci\u00f3n, as relaci\u00f3ns fraternas entre os peregrinos e quen os acolle, provocan a lectura dun significado que enmudece a cultura pragm\u00e1tica e a realidade do inmediato na que vivimos[23]. Nesa viaxe aprendemos a \u201ccami\u00f1ar xuntos\u201d.<\/em> Esta experiencia esixe deixar de lado as actitudes individualistas e abrirnos ao co\u00f1ecemento dos que cami\u00f1an comigo. E ao mesmo tempo compartir e valorar a riqueza que os compa\u00f1eiros de cami\u00f1o me achegan.\r\n\r\nPrecisamente ser Igrexa \u00e9 cami\u00f1ar xuntos. O papa Francisco convidounos a reflexionar sobre a maneira en que a Igrexa est\u00e1 a cami\u00f1ar unida, ou non, e como mellorar a participaci\u00f3n de todos os crentes para responder \u00e1 vocaci\u00f3n e a misi\u00f3n de cada cristi\u00e1n de levar o Evanxeo ao mundo de hoxe. Para iso, propuxo un cami\u00f1o sinodal co obxectivo de convidar a todos os bautizados a implicarse con conciencia e responsabilidade na escoita do Se\u00f1or para identificar como, onde e de que maneira p\u00f3dese anunciar, testemu\u00f1ar, vivir o Evanxeo nesta etapa da historia.\r\n\r\nNon podemos cami\u00f1ar xuntos se non arde en n\u00f3s o lume do Esp\u00edrito que o Se\u00f1or entregou \u00e1 s\u00faa Igrexa en Pentecoste para iluminala e sostela e, coa riqueza dos seus dons, empuxala continuamente a sa\u00edr con imaxinaci\u00f3n e valent\u00eda a anunciar a todos o Evanxeo e levar a todos ao encontro decisivo co Se\u00f1or. A s\u00faa misi\u00f3n ser\u00e1 tanto m\u00e1is fecunda canto m\u00e1is estea animada polo lume do Esp\u00edrito.\r\n\r\nTampouco podemos vivir un verdadeiro cami\u00f1o sinodal se non percibimos a presenza do Se\u00f1or que nos acompa\u00f1a, se non escoitamos a s\u00faa palabra alentadora, se non o reco\u00f1ecemos na participaci\u00f3n eucar\u00edstica de partir o pan o domingo, se non sentimos a responsabilidade de ir xuntos a compartir con todos o noso encontro co Resucitado. O noso cami\u00f1o ser\u00e1 sinodal se se realiza coa implicaci\u00f3n real de todos e cada un, sen a ambici\u00f3n\u00a0 de reco\u00f1ecementos individuais, sen\u00f3n desde a experiencia da fe vivida e compartida na sociedade e na Igrexa.\r\n\r\nTam\u00e9n ser\u00e1 imprescindible que nos po\u00f1amos en actitude de escoita. Unha Igrexa en movemento debe ser unha Igrexa que escoita sobre todo ao Se\u00f1or, a s\u00faa Palabra, fac\u00e9ndoa cada vez m\u00e1is decisiva na vida. Un cami\u00f1o sinodal \u00e9 verdadeiro se a Iglesia escoita a todos os seus irm\u00e1ns e irm\u00e1s, pr\u00f3ximos e afastados, coa conciencia de que na s\u00faa experiencia de vida o Esp\u00edrito sementa luz para todos.\r\n\r\nPo\u00f1amos as nosas vidas baixo a protecci\u00f3n da Virxe Mar\u00eda, Nai da Igrexa e aprendamos dela que \u201cse puxo en cami\u00f1o\u201d (<\/em>Lc. 1,39), a arte de ir cara aos demais levando os dons que recibimos do Esp\u00edrito Santo. En Mar\u00eda, a Nai de Xes\u00fas, descubrimos todo o que se refire a Xesucristo e, en consecuencia, \u00e1 nosa salvaci\u00f3n e \u00e1 Igrexa. Ela \u00e9 a Virxe feita Igrexa, expresi\u00f3n simb\u00f3lica da vida e misi\u00f3n da Igrexa que escoita a Palabra e a encarna para transmitila no hoxe da nosa historia. Como Mar\u00eda habemos de ser a Igrexa que escoita, pero que tam\u00e9n encarna a Palabra para proclamar a salvaci\u00f3n. Ela alentar\u00e1 os nosos esforzos por difundir ao noso ao redor a alegre noticia do Evanxeo de Xesucristo\u00ba.\r\n\r\nConclusi\u00f3n<\/strong>\r\n\r\nAo chegar ao final desta Carta, quero expresar o meu desexo m\u00e1is profundo de que este ano Santo Compostel\u00e1n que celebramos, revitalice a nosa fe a todos os que formamos esta igrexa particular de Santiago de Compostela, e a todos os peregrinos que participaron nel. Que Santiago, o amigo do Se\u00f1or, e Santa Mar\u00eda, a Virxe Peregrina, intercedan por todos n\u00f3s para que os froitos desta celebraci\u00f3n xubilar ax\u00fadennos a fortalecer a nosa vida cristi\u00e1 e sexamos unha Igrexa que brilla polo seu amor ao Se\u00f1or, a forza da caridade e o celo apost\u00f3lico por levar a todos a alegr\u00eda do evanxeo.\r\n\r\nBend\u00edcevos con afecto na solemnidade da Inmaculada Concepci\u00f3n da Benaventurada Virxe Mar\u00eda 2022.\r\n\r\n+ Juli\u00e1n Barrio Barrio\r\n\r\nArcebispo de Santiago de Compostela\r\n\r\n \r\n\r\n[1]<\/a> Xo\u00e1n Paulo II, Discurso na catedral de Santiago de Compostela<\/em>, 9 de novembro de 1982. (Mensaxe de Xo\u00e1n Paulo II a Espa\u00f1a, Madrid, BAC, 1982, p\u00e1xs. 259-260)\r\n\r\n[2]<\/a> J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 108.\r\n\r\n[3]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 78.\r\n\r\n[4]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, Perspectivas ante o Ano Santo de 2021. Peregrinos na fe, polo cami\u00f1o da esperanza e arraigados no amor<\/em>, (Discurso na inauguraci\u00f3n do Congreso de Acollida nos Cami\u00f1os de Santiago, 8 de novembro de 2018)\r\n\r\n[5]<\/a> Bieito XVI, Discurso no aeroporto de Santiago de Cuba<\/em>, 26.03.2012.\r\n\r\n[6]<\/a> Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 80.\r\n\r\n[7]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, O Ano Santo Compostel\u00e1n e os retos antropol\u00f3xicos actuais<\/em>, Conferencia pronunciada no Club Faro de Vigo<\/em>, el 30 de Novembro de 2020.\r\n\r\n[8]<\/a> H. Arendt, Entre o pasado e o futuro, <\/em>Barcelona 1996, p.<\/strong> 186.\r\n\r\n[9]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica\u00a0Christus vivit<\/em>, 223.\r\n\r\n[10]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, o.c<\/strong>.,\u00a0 30 de Novembro de 2020.\r\n\r\n[11]<\/a> Francisco, Carta enc\u00edclica Laudato Si\u00b4<\/em>, 222.\r\n\r\n[12]<\/a> Francisco, Discurso do Santo Padre Francisco \u00e1 Curia Romana con motivo das felicitaci\u00f3ns de Nadal<\/em>, S\u00e1bado, 21 de decembro de 2019.\r\n\r\n[13]<\/a> Paulo VI, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Nuntiandi<\/em>, 4.\r\n\r\n[14]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinar en esp\u00edrito e en verdade. Escritos xacobeos<\/em>, Santiago, 2004, 146.\r\n\r\n[15]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinos por graza. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2004<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2004, n\u00ba 10.\r\n\r\n[16]<\/a> Id., Peregrinar en esp\u00edrito e en verdade. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago no Ano Xubilar Compostel\u00e1n 1999<\/em>, n\u00ba 4-5.\r\n\r\n[17]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinos da fe e testemu\u00f1as de Cristo resucitado. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2010<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2010, n\u00ba 15.\r\n\r\n[18]<\/a> J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta Pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 92.\r\n\r\n[19]<\/a> Id<\/em>., Peregrinos por graza. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2004<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2004, n\u00ba 55.\r\n\r\n[20]<\/a> Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 92.\r\n\r\n[21]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 259.\r\n\r\n[22]<\/a> Cf. Ibid.<\/em>, 25.\r\n\r\n[23]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta Pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 66.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n<\/div>\r\n
      \r\n
      <\/div>\r\n<\/div>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":12152,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_gl_post_content":"
      \r\n
      \r\n
      \r\n
      A alegr\u00eda da conversi\u00f3n: froito do Ano Santo 2021-22<\/strong><\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      1. Ano Santo Compostel\u00e1n, Ano de graza do Se\u00f1or .<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      2. A nosa memoria agradecida. Aos corenta anos do Discurso Europe\u00edsta de San Xo\u00e1n Paulo<\/div>\r\n
      \u00a0 \u00a0 II<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      3. Vivir o presente con entusiasmo misioneiro<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      3.1 Crise econ\u00f3mica e moral<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      3.2 Crise de fe, desaf\u00edo para a Igrexa<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      3.3 O Cami\u00f1o de Santiago, cami\u00f1o de fe<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      3.3.1. A condici\u00f3n itinerante do home<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      3.3.2. A vida cristi\u00e1, peregrinaci\u00f3n ao encontro con Deus<\/div>\r\n
      <\/div>\r\n
      \r\n\r\n3.3.3. Un cami\u00f1o que ten meta: Santiago testemu\u00f1a do Se\u00f1or\r\n\r\n. Esp\u00edrito evanxelizador e misioneiro do Ano Santo Compostel\u00e1n\r\n
        \r\n \t
      1. Abrazar o futuro con esperanza<\/li>\r\n<\/ol>\r\n<\/div>\r\n
        4.1. Un Ano Santo especial: memoria das v\u00edtimas da pandemia<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        4.2. Mirar con esperanza ao futuro<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Conclusi\u00f3n<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Queridos diocesanos: Damos grazas a Deus ao clausurar este ano Santo Compostel\u00e1n, que nos convida a mirar, por unha banda, con gratitude o pasado, pero que nos abre con tanta esperanza ao futuro! X\u00fabilo e esperanza marcaron este ano Santo que se iniciaba o 31 de decembro de 2020, pero cuxa celebraci\u00f3n foi prorrogada polo Papa Francisco debido \u00e1 pandemia da Covid-19 ata decembro do ano 2022.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Este tempo Xubilar estivo marcado durante a primeira parte pola incerteza da pandemia e na segunda por unha multitude extraordinaria de peregrinos que vi\u00f1eron en peregrinaci\u00f3n ata a tumba do Ap\u00f3stolo. A Igrexa en Santiago agradece a todos, nesta hora tan especial, o manter viva a tradici\u00f3n de peregrinar a Santiago e o querer compartir connosco a celebraci\u00f3n deste ano Santo que est\u00e1 a chegar ao seu fin.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        \u201cSal da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate\u201d.<\/em> Leste foi o lema elixido para vivir con intensidade este tempo de graza e cumprir o obxectivo de crecer xuntos como Pobo de Deus. O Ap\u00f3stolo Santiago esperounos co seu testemu\u00f1o evanxelizador e a entrega da s\u00faa vida, bebendo o c\u00e1liz do Se\u00f1or.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Este acontecemento xubilar foi un tempo especial, que Deus nos concedeu, para situar a traxectoria da nosa existencia dentro da Historia da salvaci\u00f3n; tam\u00e9n para contemplar o tempo como unha oportunidade aberta \u00e1 misericordia de Deus e ao seu amor \u00e1 humanidade (cf. Tit. 3,4).<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Ano Santo, ano de graza do Se\u00f1or <\/strong><\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        \u201cO Esp\u00edrito do Se\u00f1or est\u00e1 sobre min, porque me enviou <\/em><\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        a proclamar o ano de graza do Se\u00f1or.\u2026 <\/em><\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Hoxe cumpriuse esta Escritura que acabades de o\u00edr\u201d<\/em> (Lc 4, 18-19,21)<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        O Ano Santo Compostel\u00e1n foi, ante todo, unha experiencia de graza do que esperamos para nosa Igrexa diocesana, e para toda a Igrexa en Galicia, Espa\u00f1a e o mundo, froitos abundantes de renovaci\u00f3n persoal e comunitaria que nos axude a exercer a fraternidade, avivar a esperanza, traballar pola xustiza e impulsarnos a levar a todos a alegr\u00eda do Evanxeo de Xesucristo.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Miles de peregrinos chegaron ata a tumba do Ap\u00f3stolo Amigo do Se\u00f1or, movidos por un desexo sincero de conversi\u00f3n, uns, para reencontrarse consigo mesmos, outros, simplemente atra\u00eddos polos valores espirituais e culturais que representa o Cami\u00f1o de Santiago. Pero, en todo caso, con esp\u00edrito de procura, e co desexo de deixar atr\u00e1s diversas e complexas situaci\u00f3ns.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Podemos estar seguros de que moitos peregrinos atravesaron os limiares da Porta Santa e viviron un encontro gozoso co Pai da misericordia que renova a vida cristi\u00e1 e \u00e1brenos as portas a un horizonte de plenitude no amor. Lembramos con alegr\u00edas os Xubileus das diferentes dioceses, parroquias, membros de vida consagrada e movementos apost\u00f3licos, as\u00ed como tam\u00e9n as peregrinaci\u00f3ns de profesionais das m\u00e1is variadas caracter\u00edsticas, desde os obreiros ata os pol\u00edticos e gobernantes, desde os artes\u00e1ns e deportistas ata os cient\u00edficos, xornalistas e universitarios. Destacamos pola s\u00faa importancia para o presente e o futuro da Igrexa a Peregrinaci\u00f3n Europea Mozas que se desenvolveu do 3 ao 7 de agosto do presente ano significando sen d\u00fabida un fito excepcional no Ano Santo. Foron d\u00edas inesquecibles pola fonda alegr\u00eda, \u00e1s veces desbordante, polo clima sereno de oraci\u00f3n compartida, de catequese e celebraci\u00f3ns lit\u00farxicas marcadas polo encontro co Se\u00f1or.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Durante estes dous anos xubilares tam\u00e9n moitas persoas acudiron como visitantes e regresaron como peregrinos ao sentir que o seu coraz\u00f3n fora tocado por Deus. E \u00e9 que a vida se transforma cando deixamos que Divos entre nela. Quixese convidarlles a mirar o que est\u00e1 a suceder nas nosas vidas, na vida de nosa Igrexa, para reco\u00f1ecer as pegadas do paso de Deus e xuntos retomar o cami\u00f1o, lembrando o que o Papa Francisco\u00a0 dicir en tantas ocasi\u00f3ns: Mirar o pasado con gratitude, vivir o presente con paix\u00f3n e abrazar o futuro con esperanza<\/em> para abrir a nosa mente e o noso coraz\u00f3n \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo que nos impulsa a mirar o futuro na providencia de Deus.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        2. A nosa memoria agradecida <\/strong><\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        \u201cCantarei eternamente as misericordias do Se\u00f1or, anunciarei a s\u00faa fidelidade por todas as idades\u201d (Sal. 88) <\/em><\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        \u00c9 a hora de a acci\u00f3n de grazas<\/em>. Somos convidados a contemplar a nosa historia con memoria crente e agradecida. A nosa mirada dir\u00edxese en primeiro lugar a Deus. Con profunda gratitude un\u00edmonos ao salmista para cantar \u201ceternamente as misericordias do Se\u00f1or\u201d <\/em>(Sal 88), porque \u201cDeus estivo grande connosco, e estamos alegres\u201d<\/em> (Sal 125). O Ano Santo foi un Ano de graza de Deus a quen agradezo todos os dons que recibimos ao longo destes dous anos. A graza que se nos deu \u00e9 esperanza no medio das nosas incertezas e \u00e9 caridade como testemu\u00f1o da nosa vida cristi\u00e1 que nos animan a vivir con esp\u00edrito de peregrinos na vocaci\u00f3n \u00e1 que fomos chamados e nas circunstancias da nosa vida. Como o leproso samaritano<\/strong> regresamos \u00e1 fonte da nosa salvaci\u00f3n para dar grazas, actitude que nos leva a reco\u00f1ecer o que somos.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Lembrar con memoria agradecida o pasado recente, ha de ser para cada un de n\u00f3s, a oportunidade de mirar cara atr\u00e1s para ver o paso de Deus na nosa historia persoal e reco\u00f1ecer que o seu amor non deixou de estar connosco, mesmo nas dificultades da vida persoal e social. M\u00e1is a\u00ednda, f\u00edxose m\u00e1is evidente e pr\u00f3ximo nelas.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Ao longo de todos estes s\u00e9culos de historia que nos preceden, como unha herdanza privilexiada de fe, a pesar das incertezas, as vicisitudes e as problem\u00e1ticas hist\u00f3ricas, puidemos ver, experimentar e palpar en moitos casos, a misericordia infinita de Deus en moitas persoas, peregrinos e visitantes, que sentiron o seu amor persoal, a s\u00faa proximidade, consolo, compaix\u00f3n, perd\u00f3n e curaci\u00f3n. Na vida de tantos peregrinos e visitantes Deus derramou tanto amor que moveu os coraz\u00f3ns dos que aqu\u00ed se achegaron. A peregrinaci\u00f3n a Santiago de Compostela distinguiuse, ao longo da historia, por moitas grazas espirituais e, en especial, por un crecemento na fe e no compromiso cristi\u00e1n de quen v\u00e9n ata este lugar. Por iso, miramos o pasado con gratitude porque ao percorrer a propia historia descubrimos a acci\u00f3n de Deus nela e non podemos m\u00e1is que encomiarlle e darlle grazas por todos os seus dons.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Manifestamos a nosa gratitude ao Papa Francisco, pola pr\u00f3rroga deste ano Santo ata o 31 de decembro de 2022. Agradec\u00e9moslle ademais que nos estea marcando este rumbo renovado na Igrexa e en especial por esa mirada aos m\u00e1is fr\u00e1xiles, aos m\u00e1is pobres. Desde aqu\u00ed mostr\u00e1moslle a nosa comu\u00f1\u00f3n afectuosa, que se fai oraci\u00f3n por todas as s\u00faas intenci\u00f3ns. O noso agradecemento tam\u00e9n para todos os que dun modo ou outro participaron durante estes dous anos na organizaci\u00f3n do Ano Xubilar Compostel\u00e1n e en<\/strong> todas as celebraci\u00f3ns.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        O Ano Santo Compostel\u00e1n actual\u00edzanos unha tarefa hist\u00f3rica, enraizada na nosa conciencia cristi\u00e1, a acollida do peregrino e dos que nos visitaron. Santiago de Compostela, toda Galicia a trav\u00e9s dos diferentes cami\u00f1os, conv\u00e9rtese en fogar e casa de peregrinos. Neste contexto queremos manifestar a nosa gratitude a todas as instituci\u00f3ns civ\u00eds e de goberno -Xunta de Galicia, Concello de Santiago de Compostela, Administraci\u00f3n central-, \u00e1s Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, que colaboraron e facilitaron un bo desenvolvemento do Ano Santo.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Aos 40 anos do Discurso Europe\u00edsta de San Xo\u00e1n Paulo II <\/strong><\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Neste contexto, lembramos tam\u00e9n con profunda gratitude o memorable discurso que con sentido prof\u00e9tico pronunciaba san Xo\u00e1n Paulo II na Catedral compostel\u00e1 fixo corenta anos, o d\u00eda 9 de novembro de 1982, con ocasi\u00f3n da s\u00faa primeira viaxe apost\u00f3lico a Espa\u00f1a, no que falou das ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa e da s\u00faa necesaria renovaci\u00f3n espiritual e humana. Chegou como mestre e como testemu\u00f1a, para confirmarnos na fe e alentarnos nunha nova evanxelizaci\u00f3n, tan necesaria ent\u00f3n como o \u00e9 hoxe para o mundo. Aqu\u00ed, ante a tumba do Ap\u00f3stolo, fixo unha solemne e sentida chamada \u00e1 reconstruci\u00f3n de Europa: \u201cVolve atoparche. Se ti mesma. Descobre as t\u00faas orixes. Aviva as t\u00faas ra\u00edces. Revive aqueles valores aut\u00e9nticos que fixeron gloriosa a t\u00faa historia e ben\u00e9fica a t\u00faa presenza nos demais continentes\u201d<\/em>[1]. San Xo\u00e1n Paulo II era consciente de que Santiago de Compostela, meta dun dos Cami\u00f1os de peregrinaci\u00f3n m\u00e1is importantes da cristiandade, conservaba a memoria de Europa e as ra\u00edces da s\u00faa identidade.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n
        Somos sabedores da riqueza que o cristianismo achegou \u00e1 cultura europea e que pode sintetizarse na afirmaci\u00f3n da dignidade transcendente da persoa humana, do valor da raz\u00f3n, da liberdade, entendida como a capacidade de establecer v\u00ednculos e constru\u00edr algo com\u00fan. Pero, ao mesmo tempo, non nos \u00e9 alleo o perigo de abandonar esas ra\u00edces cristi\u00e1s que supo\u00f1er\u00eda prescindir dunha inspiraci\u00f3n e axuda para un dos maiores retos do presente: a unidade. Por esa raz\u00f3n, \u201co sepulcro dol Ap\u00f3stolo enc\u00f3ntrase nun extremo do occidente europeo, non no seu centro estrat\u00e9xico. Isto sensibil\u00edzanos para lanzar unha chamada desde a cidade de Santiago para que Europa acolla, sen perder a s\u00faa identidade, aos que ve\u00f1en de todos os extremos da terra. Esta \u00e9 a experiencia de encontro que fan os peregrinos na nosa Catedral. A diferenza, cando \u00e9 vivida desde o mesmo Esp\u00edrito, constit\u00faenos nun s\u00f3 corpo<\/em>\u201d[2]<\/a>.<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n
        \r\n\r\nHabemos de recuperar con fidelidade creativa a herdanza cristi\u00e1 que tivo un influxo decisivo no proceso da configuraci\u00f3n de Europa. \u00c9 necesario pois, percorrer de novo este Cami\u00f1o para atoparse co Se\u00f1or, para avivecer a Igrexa e a unidade apost\u00f3lica da Igrexa. \u00c9 o que San Xo\u00e1n Paulo II chamaba as ra\u00edces de Europa, as ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa. Descubrir estas ra\u00edces \u00e9 tarefa nosa, como un modo de renovar a Igrexa e facer realidade unha Europa que siga sendo un lugar de acollida e crecemento non s\u00f3 en relaci\u00f3n co material, sen\u00f3n, sobre todo, en humanidade.\r\n\r\nHabemos de recuperar con fidelidade creativa a herdanza cristi\u00e1 que tivo un influxo decisivo no proceso da configuraci\u00f3n de Europa. \u00c9 necesario pois, percorrer de novo este Cami\u00f1o para atoparse co Se\u00f1or, para vivenciar a Igrexa e a unidade apost\u00f3lica da Igrexa. \u00c9 o que San Xo\u00e1n Paulo II chamaba as ra\u00edces de Europa<\/em>, as ra\u00edces cristi\u00e1s de Europa. Descubrir estas ra\u00edces \u00e9 tarefa nosa, como un modo de renovar a Igrexa e facer realidade unha Europa que siga sendo un lugar de acollida e crecemento non s\u00f3 en relaci\u00f3n co material, sen\u00f3n, sobre todo, en humanidade.\r\n\r\nVivir o presente con entusiasmo misioneiro <\/strong>\r\n\r\n\u201cE esta \u00e9 a mi\u00f1a oraci\u00f3n: que o voso amor siga crecendo m\u00e1is e m\u00e1is en penetraci\u00f3n e en sensibilidade para apreciar os valores. As\u00ed chegaredes ao D\u00eda de Cristo limpos e irreprochables, cargados de froitos de xustiza, por medio de Cristo Xes\u00fas, para gloria e loanza de Deus (Flp 1, 9-11) <\/em>\r\n\r\n\u00c1 luz das palabras do Ap\u00f3stolo san Paulo aos filipenses, quero convidarvos a que vivades o presente con paix\u00f3n evanxelizadora[3], respondendo \u00e1 chamada de Deus e aos desaf\u00edos da Nova Evanxelizaci\u00f3n. As celebraci\u00f3ns dos Anos Santos Compostel\u00e1ns buscan favorecer a realizaci\u00f3n integral da persoa e son unha chamada constante \u00e1 conversi\u00f3n que nos axuda a renovarnos espiritualmente, lembrando os contidos da nosa fe e acollendo a salvaci\u00f3n para ser evanxelizadores no medio da indiferenza relixiosa, incerteza moral e perda do sentido transcendente[4].\r\n\r\n3.1. Crise econ\u00f3mica e moral <\/strong>\r\n\r\nA nosa sociedade est\u00e1 a pasar por unha profunda crise moral e econ\u00f3mica, que afecta a case todos os \u00e1mbitos da vida: \u00e1 familia, \u00e1 educaci\u00f3n, \u00e1 confianza na clase pol\u00edtica e ao seu servizo \u00e1 nosa sociedade, \u00e1 econom\u00eda e ao traballo. As causas son diversas. Pero esta crise non \u00e9 m\u00e1is que a punta do iceberg dunha crise moito m\u00e1is profunda que incumbe \u00e1s entra\u00f1as do funcionamento da nosa sociedade e que desde hai anos atravesa a humanidade. O fundamento desta crise \u00e9 espiritual e moral[5]. Cando eliminamos a Deus da escena p\u00fablica, desaparecen os referentes morais, languidece o absoluto, entra o relativismo, curm\u00e1 a cobiza persoal e o sistema econ\u00f3mico col\u00e1psase. A econom\u00eda est\u00e1 en crise porque o sistema de valores da nosa sociedade est\u00e1 en crise.\r\n\r\nAs\u00ed o indica con acerto o papa Francisco cando sinala o grave perigo de caer no relativismo, porque xera ausencia de misericordia: a persoa que cae no relativismo faise dura de coraz\u00f3n. \u201cEste relativismo pr\u00e1ctico \u00e9 actuar coma se Deus non existise, decidir coma se os pobres non existisen, so\u00f1ar coma se os demais non existisen, traballar coma se quen non recibiron o anuncio non existisen\u201d[6]. <\/em>\r\n\r\nNo contexto do laicismo e relativismo, a tecnolox\u00eda e a electr\u00f3nica, a mobilidade e as viaxes r\u00e1pidas, a exploraci\u00f3n do espazo e as superautopistas da informaci\u00f3n, todo parece indicar que as persoas buscan botar ra\u00edces no chan firme e estable do sacro. Canto m\u00e1is rapidamente cami\u00f1a a humanidade, tanto maior \u00e9 a necesidade que sente duns cimentos firmes. \u00c1 vista do mal e do sufrimento da violencia e da guerra no mundo, f\u00e1ltannos palabras e atop\u00e1monos con frecuencia na noite escura da fe. Non \u00e9 un tempo para estar distra\u00eddos, sen\u00f3n para espertar en n\u00f3s a capacidade de ver o esencial no medio do accidental[7].\r\n\r\nAgora ben, \u201cunha crise, <\/em>escrib\u00eda Hannah Arendt, obr\u00edganos a volver expornos preguntas e es\u00edxenos novas ou vellas respostas, pero, en calquera caso, xu\u00edzos directos\u201d[<\/em>8]. Que nos ensina a situaci\u00f3n na que nos atopamos agora? Que podemos aprender da realidade? Estamos tentados a darnos por vencidos? O Se\u00f1or conv\u00eddanos a superar o desconcerto para atopar o cami\u00f1o que nos axude a ir m\u00e1is al\u00f3 dos esquemas mentais aos que estamos afeitos, superando a nosa tristeza espiritual. Estamos chamados a reinventarnos, a centrarnos nas cousas que realmente importan. Por utilizar unha imaxe da literatura cl\u00e1sica, non debemos facer como Ulises, \u00e9 dicir, taparnos os o\u00eddos para resistir \u00e1s sereas, sen\u00f3n como Orfeo, que inventa un canto m\u00e1is fermoso para superar as dificultades[9]. No medio da complexidade que nos toca vivir relixiosa, social e cultural, \u00e9 necesario m\u00e1is que nunca unha palabra de alento que proclame de novo que Deus nos sost\u00e9n para afrontar con confianza e responsabilidade esta situaci\u00f3n que a todos nos afecta. Estamos inmersos nunha sociedade necesitada de homes e mulleres que soste\u00f1an a esperanza de moitas persoas que miran o futuro con pesimismo e que, ao mesmo tempo, prop\u00f3\u00f1anlles a fe en Xesucristo como el \u00fanico capaz de dar sentido \u00e1s s\u00faas vidas.\r\n\r\nOs peregrinos xacobeos manifestaron que \u00e9 necesario preservar a expresi\u00f3n p\u00fablica do feito relixioso e valorar a relixi\u00f3n como unha achega positiva para a cohesi\u00f3n social no medio dunha crise, cuxas ra\u00edces son culturais e antropol\u00f3xicas, e que debe ser interpretada como as dores dun parto, como unha transici\u00f3n dolorosa chamada a alumar unha nova forma de convivencia que transforme radicalmente o noso estilo de vida para unha nova civilizaci\u00f3n, a que ten unha referencia espiritual cos seus principios morais e sociais, a s\u00faa cultura, a s\u00faa arte e a s\u00faa sensibilidade, seguindo a tradici\u00f3n cristi\u00e1 que a articulou profundamente en cada unha das s\u00faas fibras[10].\r\n\r\nOs cristi\u00e1ns debemos comprometernos coa renovaci\u00f3n moral da nosa sociedade, que nos impulsa a adoptar unha forma de vida m\u00e1is austera e solidaria, e un maior compromiso cos que m\u00e1is o necesitan. \u201cA espiritualidade cristi\u00e1 prop\u00f3n un crecemento con sobriedade e unha capacidade de gozar con pouco. \u00c9 un retorno \u00e1 sobriedade que nos permite deternos a valorar o pequeno, agradecer as posibilidades que ofrece a vida sen apegarnos ao que temos nin entristecernos polo que non posu\u00edmos. Isto sup\u00f3n evitar a din\u00e1mica do dominio e da mera acumulaci\u00f3n de praceres\u201d[11].<\/em>\r\n\r\n<\/div>\r\n
        \r\n
        \r\n
        \r\n
        \r\n\r\n3.2. Crise de fe, desaf\u00edo para a Igrexa <\/strong>\r\n\r\n\u201cEnt\u00f3n Xes\u00fas d\u00edxolles aos Doce: \u201cTam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?\u201d (Xn 6, 67). A pregunta de Xes\u00fas tam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?<\/em> deixa ao descuberto o drama que se desenvolve entre o Mestre e os seus disc\u00edpulos. Tam\u00e9n \u00e9 unha pregunta adecuada para n\u00f3s no momento actual; para as nosas comunidades, para nosa Igrexa diocesana. Estamos a vivir tempos dif\u00edciles para a fe, tempos de cambio; talvez d\u00e1monos conta do novo que est\u00e1 a xurdir pero \u00e9 dif\u00edcil deixar aquilo vello ao que estamos afeitos. Temos a tentaci\u00f3n de mostrarnos indiferentes ou de encerrarnos esperando a que a tormenta pase pronto. Vemos que existe unha profunda crise de fe que afecta a amplos grupos de persoas; unha apostas\u00eda silandeira de moitos bautizados.\r\n\r\nA pregunta de Xes\u00fas \u00e9 dura, pero mostra que non ten medo de permanecer s\u00f3 e non busca f\u00e1ciles consensos: Tam\u00e9n v\u00f3s queredes marcharvos?<\/em> Xes\u00fas est\u00e1 seguro da fidelidade de Deus Pai e sabe que non est\u00e1 s\u00f3, pero quere que os seus disc\u00edpulos elixan e decidan. O Evanxeo di que alg\u00fans, escandalizados polas palabras do Mestre, f\u00f3ronse. Por que? Quizais por medo? Superficialidade? Apego \u00e1s tradici\u00f3ns? Demasiado esforzo para seguir agora a este esixente Mestre? Ao final, o que falta \u00e9 a fe. Preg\u00fantome se a provocaci\u00f3n do Se\u00f1or non se pode aplicar ao noso hoxe. Pasamos dunha vocaci\u00f3n cristi\u00e1 que se acoll\u00eda con entusiasmo, pero que logo talvez quedou nunha adhesi\u00f3n exterior que non sab\u00eda integrar as dificultades de crer e perseverar, a un cristianismo m\u00e1is social, de tradici\u00f3n, que nos parece importante, pero que non ten empuxe, ao que lle falta entusiasmo e amor. Cans\u00e1monos. Do mesmo xeito que os disc\u00edpulos, sufrimos a tentaci\u00f3n de mirar cara atr\u00e1s e afastarnos do Se\u00f1or.\r\n\r\nComo afirmou o papa Francisco: \u201cTodo isto ten unha particular importancia no noso tempo, porque non estamos a vivir simplemente unha \u00e9poca de cambios, sen\u00f3n un cambio de \u00e9poca<\/em>\u201d[12]. Xa non estamos no que o Papa Francisco chama o r\u00e9xime de cristiandade. A sociedade \u00e9 pluralista, a mi\u00fado non crente; sente atra\u00edda por outros valores; \u00e9 v\u00edtima das econom\u00edas de mercado e dun individualismo exasperado que leva a relativizalo todo, orientado cara a un vago desexo de felicidade. Neste contexto sociocultural, a fe non pode seguir consider\u00e1ndose como un orzamento obvio da vida coti\u00e1; \u00e9, por tanto, necesario propo\u00f1ela desde outras claves e con paix\u00f3n renovada.\r\n\r\nComo Igrexa pregunt\u00e1monos e pregunt\u00e1moslle ao Se\u00f1or: Que debemos facer, onde debemos ir? A tentaci\u00f3n \u00e9 deterse ao bordo do cami\u00f1o, sen esperanza, con pesimismo. So\u00f1amos con tempos pasados \u200b\u200be \u00e1s veces tentamos, de maneira anacr\u00f3nica, aferrarnos ao pasado, talvez perpetuando os cami\u00f1os e formas que nutriron \u00e1 comunidade cristi\u00e1, xa que estaban enraizados nun contexto cultural e relacional ben definido, pero que hoxe non son significativos, non transmiten a alegr\u00eda de pertencer a Cristo. Insistimos en utilizar m\u00e9todos e visi\u00f3ns pastorais que esixen non pouco esforzo pero que logo dan escasos e inadecuados froitos. Sentimos como sacerdotes, relixiosos e fieis laicos que o noso estilo pastoral xa non \u00e9 efectivo no contexto actual, e mesmo o noso anuncio do Evanxeo corre o risco de ser transmitido sen entusiasmo. Como os disc\u00edpulos que lle preguntaron a Xes\u00fas: Se\u00f1or, a quen iremos?<\/em> (Xn 6, 68), \u00a0debemos entender que a crise do momento presente non \u00e9 un encordio pasaxeiro que hai que soportar, sen\u00f3n que \u00e9 unha oportunidade para reorientar o rumbo do noso peregrinar.\r\n\r\nO Ano Santo Compostel\u00e1n foi unha ocasi\u00f3n providencial para tomar conciencia do momento presente e escoitar de novo a Cristo que nos di: \u201cNon sodes v\u00f3s os que me elixistes, son eu quen vos elix\u00edn e destineivos para que vaiades e deades froito, e o voso froito permaneza\u201d<\/em> (Xn. 15,16); e, en consecuencia, sentirnos chamados a superar a pasividade e involucrarnos con maior ardor na tarefa da evanxelizaci\u00f3n.\r\n\r\nSomos convidados a anunciar o Evanxeo na s\u00faa verdade, sen adozalo, sen\u00f3n deix\u00e1ndonos alcanzar de novo por Cristo segundo san Paulo. Como Igrexa, como comunidade de bautizados, debemos afrontar con valent\u00eda este momento non f\u00e1cil. Cando lle dicimos: Se\u00f1or, a quen iremos?<\/em> facemos a nosa profesi\u00f3n de fe e dic\u00edmoslle que cremos e co\u00f1ecemos que Ti es o Santo de Deus... O Se\u00f1or conv\u00eddanos a confiar nel. Debemos pasar dunha pastoral na que a principal preocupaci\u00f3n \u00e9 facer programas e utilizar as estruturas, a unha pastoral que debe po\u00f1er \u00e1s persoas no centro do seu reflexo e acci\u00f3n. \u00c9 un bo momento para mirar o presente de nosa Iglesia e facernos aquela pregunta de san Paulo VI en Evangelii Nuntiandi: \u201cA Igrexa \u00e9 m\u00e1is ou menos apta para anunciar o Evanxeo e para inserilo no coraz\u00f3n do home con convicci\u00f3n, liberdade de esp\u00edrito e eficacia?<\/em>\u201d[13]. Como pastores e como cristi\u00e1ns debemos preguntarnos se o noso testemu\u00f1o cristi\u00e1n e a nosa misi\u00f3n evanxelizadora responden de verdade \u00e1 nosa condici\u00f3n de disc\u00edpulos misioneiros de Cristo.\r\n\r\n3.3. O Cami\u00f1o de Santiago, cami\u00f1o de fe <\/strong>\r\n\r\n3.3.1. A condici\u00f3n itinerante do ser humano <\/strong>\r\n\r\nA peregrinaci\u00f3n ou cami\u00f1o \u00e9 unha das expresi\u00f3ns antropol\u00f3xicas con maior alcance m\u00e1is al\u00f3 da confesionalidade relixiosa e pode ser cualificada como unha \u201cpar\u00e1bola ou alegor\u00eda\u201d da existencia do home. A condici\u00f3n do ser humano como homo viator \u00e9 o orzamento antropol\u00f3xico e teol\u00f3xico sobre o que se asenta a peregrinaci\u00f3n a Santiago de Compostela e constit\u00fae unha imaxe precisa da natureza e da existencia do home que xusta e cabalmente defin\u00edronse como peregrinas.\r\n\r\nO descubrimento para moitos peregrinos da natureza \u00e9 un dos maiores recordos que evocan cando falan das s\u00faas experiencias. De igual forma, a vivencia do encontro coa diversidade humana. O cami\u00f1o transf\u00f3rmase as\u00ed no descubrimento dos outros, nunha aventura humana, nunha empresa de amor ao pr\u00f3ximo e valoraci\u00f3n da alteridade como forma de vida. Alteridade que chama \u00e1 transcendencia anhelada e, moitas veces, atopada. Pois as circunstancias que rodean a peregrinaci\u00f3n contrib\u00faen a redescubrir o sentido da vida que Divos ofr\u00e9cenos como don e como tarefa, don que habemos de agradecer cada d\u00eda, e tarefa a realizar na nosa existencia coti\u00e1. Por iso a peregrinaci\u00f3n a Santiago ofr\u00e9celle \u00e1 persoa a posibilidade de levar ata o final esta procura, porque nela o cami\u00f1o \u00e9 inseparable da meta.\r\n\r\nA visi\u00f3n cristi\u00e1 do mundo, introducida por Agosti\u00f1o de Hipona e profundada por un bo n\u00famero de fil\u00f3sofos cristi\u00e1ns deu lugar a que \u201ca peregrinaci\u00f3n nas s\u00faas diferentes formas sexa o s\u00edmbolo m\u00e1is adecuado para entender a vida do home, que se percibe fundamentalmente como cami\u00f1o cara \u00e1 eternidade, a verdade e a plenitude\u201d<\/em>[14]. Polo que ao percorrer o Cami\u00f1o de Santiago esp\u00e9rtase na conciencia do peregrino a vida como unha marcha cara a unha meta. Esta meta \u00e9 o sepulcro do Ap\u00f3stolo, \u00e9 Deus, \u00e9 a vida eterna.\r\n\r\n 3.3.2. A vida cristi\u00e1 \u00e9 unha peregrinaci\u00f3n ao encontro con Deus <\/strong>\r\n\r\nA tradici\u00f3n cristi\u00e1, atenta \u00e1 riqueza b\u00edblica e espiritual dos s\u00e9culos pasados, non reduce a peregrinaci\u00f3n \u00e1 vivencia dun momento que se consome na excepcionalidade do acontecemento vivido, sen\u00f3n que pide entrar no esp\u00edrito itinerante e aceptar a imprevisibilidade e o desaf\u00edo do cami\u00f1o. Neste sentido, \u201cfacerse peregrino\u201d<\/em> implica unha actitude de confianza, unha resposta de fe e apertura na esperanza.\r\n\r\nO cami\u00f1o \u00e9 unha experiencia espiritual que abre ao novo, ao desco\u00f1ecido. \u00c9 un desinstalarse da existencia habitual deixando atr\u00e1s o home vello da antiga condici\u00f3n humana para poder atopar ao que valoro m\u00e1is que todo o deixado, ao home novo: Cristo. A partida implica un desprendemento das propias certezas humanas e da propia terra. Deixar unha parte da propia historia para encomendarlla a Aquel que nos chamou, \u00e9 condici\u00f3n ineludible do peregrino. Neste sentido, po\u00f1erse en marcha significa \u201cfacerse pobres\u201d, facerse dispo\u00f1ible \u00e1 escoita, ao desexo de comu\u00f1\u00f3n, de co\u00f1ecemento dos demais e de novas realidades. A sa\u00edda constit\u00fae a primeira gran resposta \u00e1 chamada de Deus e implica abandonar as propias comodidades e a esperanza de poder<\/strong> superar as probas para conquistar a meta. Por iso s\u00f3 quen ten clara a meta acertar\u00e1 ao escoller o cami\u00f1o.\r\n\r\nA peregrinaci\u00f3n cristi\u00e1 caracter\u00edzase por unha expectativa que nace dunha nostalxia de infinito, de transcendencia, que tarde ou cedo -consciente ou inconscientemente- emerxer\u00e1. Pois a raz\u00f3n m\u00e1is profunda da peregrinaci\u00f3n \u00e9 a conversi\u00f3n ao Deus vivo a trav\u00e9s do encontro consigo mesmo. A vida \u00e9 o encontro de dous cami\u00f1os que se buscan para atoparse. Deste xeito, o home \u00e9 cami\u00f1o cara a Deus, pero Deus \u00e9 cami\u00f1o cara ao home[15]. Evid\u00e9nciase como no mesmo ser do home esta innata a s\u00faa relaci\u00f3n con Deus[16], o seu destino a unha meta transcendente, \u00e1 esperanza que vai m\u00e1is al\u00f3 da morte. No fondo, a peregrinaci\u00f3n cristi\u00e1 simboliza a nosa existencia terreal. L\u00e9mbranos que estamos feitos para o Ceo e que o noso cami\u00f1o nesta terra non \u00e9 m\u00e1is que unha peregrinaci\u00f3n cara \u00e1 meta definitiva, que \u00e9 tam\u00e9n a nosa morada definitiva, a \u201cXerusal\u00e9n celestial\u201d.<\/em>\r\n\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n
        \r\n\r\n3.3.3. Un cami\u00f1o que ten meta: Santiago testemu\u00f1a do Se\u00f1or<\/strong>\r\n\r\nO Cami\u00f1o nace por e para unha meta, nace pola chamada que significa a tumba do Ap\u00f3stolo Santiago, amigo do Se\u00f1or. Non podemos interpretar o cami\u00f1o, desde o punto de vista do seu autorreferencialidade, coma se a meta fose o cami\u00f1o en si mesmo. O fin e a meta non \u00e9 o propio cami\u00f1o.\r\n\r\nA raz\u00f3n de ser da peregrinaci\u00f3n culmina coa chegada ao destino. As expectativas da sa\u00edda l\u00f3granse tras o cansazo do longo cami\u00f1o e a paciencia do tempo investido. O momento do encontro con Deus produce alegr\u00eda, acci\u00f3n de grazas, encomio. Tres son os motivos que marcan este momento de graza: a oraci\u00f3n, a intercesi\u00f3n e a contemplaci\u00f3n, a trav\u00e9s das cales o peregrino entrega a s\u00faa vida ao Se\u00f1or e os seus afectos m\u00e1is profundos; a memoria do pasado e da realidade que deixou \u00e1s s\u00faas costas; o compromiso de conversi\u00f3n e renovaci\u00f3n da propia vida.\r\n\r\nO Cami\u00f1o de Santiago \u00e9 un percorrido de fe, penitencia e de oraci\u00f3n \u00e1 tumba do ap\u00f3stolo Santiago, \u00e1s ra\u00edces apost\u00f3licas da nosa fe. \u00c9 revivir a tradici\u00f3n recibida a trav\u00e9s dos ap\u00f3stolos. As\u00ed, \u201cacudir \u00e1 tumba de Santiago \u00e9 lembrar o destino universal do Evanxeo. Por isto, Santiago prox\u00e9ctanos f\u00f3ra das nosas fronteiras cara \u00e1 misi\u00f3n; pen\u00e9tranos nos cami\u00f1os da paz, l\u00e1nzanos ao futuro, imp\u00falsanos \u00e1 solidariedade con todos os mundos\u201d<\/em>[17].\r\n\r\nFacer o Cami\u00f1o, a\u00ednda que sexa serv\u00edndose dos transportes modernos, \u00e9 s\u00f3 un medio. O importante \u00e9 chegar \u00e1 meta, e como se chega \u00e1 meta. Porque o Cami\u00f1o de Santiago ten meta, e esta meta \u00e9 sempre Xesucristo. El mesmo \u00e9 \u201cCami\u00f1o, Verdade e Vida\u201d,<\/em> o \u00fanico que pode abrirnos o acceso ao Pai para que nos atopemos con El (cf. Jn 14, 4-6). Xesucristo quixo facerse, El tam\u00e9n, peregrino, como no cami\u00f1o de Ema\u00fas.\r\n\r\n3.3.4. Esp\u00edrito evanxelizador e misioneiro do Ano Santo Compostel\u00e1n <\/strong>\r\n\r\nO peregrino, ao retornar \u00e1 s\u00faa vida diaria, est\u00e1 chamado a comunicar a s\u00faa experiencia relixiosa e espiritual. O peregrino que traspasa o limiar da Porta Santa logo haber\u00e1 de retornar ao outro cami\u00f1o, ao da vida de todos os d\u00edas, ao suco do traballo e da familia, ao debate e ao compromiso da vida social e do mundo levando no seu coraz\u00f3n un empe\u00f1o m\u00e1is decidido en dar a co\u00f1ecer a Xesucristo, para constru\u00edr a Igrexa na comu\u00f1\u00f3n e na misi\u00f3n. Unha Igrexa en construci\u00f3n presente na sociedade como fermento que fai fermentar a toda a masa (cf. Mt. 13, 33), como servidora e bo samaritano do noso pobo nas horas do temor ante o futuro e da falta de esperanza (cf. Lc. 10, 33ss), como amiga respectuosa que ofrece o que ten: a s\u00faa fe en Cristo, a s\u00faa esperanza no Reino de Deus, o seu amor cara aos pobres, os enfermos, os migrantes, os desfavorecidos. Unha Igrexa en sa\u00edda, empe\u00f1ada na evanxelizaci\u00f3n e a formaci\u00f3n dos laicos, atenta \u00e1 pastoral familiar e \u00e1 promoci\u00f3n da vida humana, a unha maior presenza en todos os \u00e1mbitos da vida social, o traballo, a educaci\u00f3n, os medios de comunicaci\u00f3n e a cultura.\r\n\r\nO papa Francisco exhorta \u00e1 Igrexa para estar en sa\u00edda. Que significa isto? \u201cSae da t\u00faa terra\u201d,<\/em> isto \u00e9, da burbulla que nos illa do resto do mundo e v\u00f3lvenos autorreferenciais; da zona de confort da comodidade, o ego\u00edsmo e as inercias; das falsas seguridades que nos proporciona o noso pequeno mundo, onde non hai espazo para m\u00e1is voces que a nosa e onde se conxura o risco de calquera cambio co pretexto de preservar a verdade. Certamente, sa\u00edr sen m\u00e1is da \u00e1rea das nosas certezas pode expo\u00f1ernos ao vaiv\u00e9n das opini\u00f3ns cambiantes e das modas ef\u00e9meras.\r\n\r\nTodo Xubileu encerra unha chamada \u201cpara sa\u00edr \u00e1 misi\u00f3n\u201d, a ir \u00e1s periferias para que a trav\u00e9s do testemu\u00f1o de vida dos cristi\u00e1ns o Evanxeo chegue a todos porque a todos est\u00e1 destinada a Boa Noticia do Amor de Deus. Conclu\u00eddo este ano Santo Compostel\u00e1n habemos de seguir na nosa misi\u00f3n de co\u00f1ecer, anunciar e propo\u00f1er a boa noticia do Evanxeo a nenos, adolescentes, novos, noivos, esposos e familias. Isto \u00e9 tanto m\u00e1is urxente ante o contexto social, cultural, medi\u00e1tico e lexislativo tan pouco favorable a unha visi\u00f3n transcendente do home e da sociedade.\r\n\r\n4. Abrazar o futuro con esperanza cristi\u00e1 <\/strong>\r\n\r\n\u201cM\u00e1is ben, glorificade a Cristo o Se\u00f1or nos vosos coraz\u00f3ns, dispostos sempre para dar explicaci\u00f3n a todo o que vos pida unha raz\u00f3n da vosa esperanza\u201d<\/em> 1Pe. 3, 15\r\n\r\n4.1. Un Ano Santo especial: memoria das v\u00edtimas da pandemia <\/strong>\r\n\r\nDespois deste per\u00edodo xubilar, \u00e1brese ante n\u00f3s un horizonte para crecer en santidade e comu\u00f1\u00f3n como Igrexa peregrina ao servizo da misi\u00f3n. Xes\u00fas dinos a todos: \u201cIde e facede disc\u00edpulos de todos os pobos, bautiz\u00e1ndoos no Nome do Pai e do Fillo e do Esp\u00edrito Santo; e ensin\u00e1ndolles a gardar todo o que vos mandei\u201d (Mt. 28,19-20). <\/em>\r\n\r\nAo sufrimento das numerosas v\u00edtimas da pandemia sumouse un sentimento xeneralizado de medo e desconfianza. Todo iso puxo a proba a fortaleza psicol\u00f3xica e relacional das persoas e xerou condici\u00f3ns de precariedade e situaci\u00f3ns de reclusi\u00f3n e illamento. Certamente non ser\u00e1 f\u00e1cil borrar da nosa mente e do noso coraz\u00f3n a dura experiencia vivida durante tantos d\u00edas de peche e illamento forzoso. A pandemia, que incidiu na vida de todos n\u00f3s, axudounos a tomar conciencia dolorosa do fr\u00e1xil que \u00e9 a vida humana e de que non podemos confiar exclusivamente en nosas propias forzas, pois non somos deuses nin donos do noso propio destino.\r\n\r\nMoitas persoas experimentaron a perda de familiares e amigos por causa do virus e trouxeron a s\u00faa memoria ante o Ap\u00f3stolo Santiago. A pesar de todo, tam\u00e9n foi un ano no que experimentaron a tenrura de Deus dunha maneira especial. \u00c9 certo tam\u00e9n que como nunca antes percibimos que pertencemos a unha gran familia espiritual, a Igrexa, onde sentimos a proximidade e a solidariedade a trav\u00e9s da oraci\u00f3n e a axuda mutua. Xuntos d\u00e9monos conta da marabillosa realidade teol\u00f3xica da comu\u00f1\u00f3n santos. Esa experiencia de fraternidade, vivida ter\u00eda que empuxarnos a superar calquera rastro de individualismo ego\u00edsta e acrecentar a nosa caridade e actitude de servizo aos demais, especialmente aos m\u00e1is pobres e vulnerables. A pesar de todos os sufrimentos e dificultades vividas, unha vez m\u00e1is se puxo de manifesto que, mesmo en tempos de escuridade, Deus sempre nos d\u00e1 a fortaleza da s\u00faa graza e sae ao noso encontro co seu amor providente.\r\n\r\n4.2. Mirar con esperanza o futuro <\/strong>\r\n\r\nA celebraci\u00f3n do Ano Santo Compostel\u00e1n converteuse nunha luz providencial para moitas persoas que peregrinaron \u00e1 Tumba do ap\u00f3stolo Santiago buscando un verdadeiro alento do Se\u00f1or para a s\u00faa vida e a s\u00faa fe cristi\u00e1s. Ao percorrer a propia historia recente descubrimos que, a pesar da propia fraxilidade e debilidade, a nosa fe dirixiuse a Deus, fonte da vida e orixe de todo ben. E \u201cse o aflixido invoca ao Se\u00f1or,\u00a0 El esc\u00f3itao\u201d<\/em> (Sal 33).\r\n\r\nHoxe sabemos que son moitos os desaf\u00edos e as dificultades que temos os cristi\u00e1ns para anunciar o Evanxeo e vivir o noso compromiso cristi\u00e1n, polo que corremos o perigo de caer no des\u00e1nimo e a frustraci\u00f3n. O envellecemento non se produce na vida cristi\u00e1 polo paso dos anos sen\u00f3n pola tentaci\u00f3n do pesimismo e polo enfraquecemento da esperanza. A incerteza e o medo ante o futuro que nos espera, te\u00f1en que ser superados pola esperanza cristi\u00e1 que se apoia na certeza de que Deus \u00e9 fiel e cumpre as s\u00faas promesas. \u201cEsqu\u00e9cese unha nai da s\u00faa criatura, non se compadece do fillo das s\u00faas entra\u00f1as? Pois, a\u00ednda que ela esqu\u00e9zase, eu non te esquecerei!\u201d <\/em>(Is. 49,15).\r\n\r\nPor este motivo \u201ca esperanza cristi\u00e1 nada ten que ver cun ef\u00e9mero sentimento optimista; moito menos coa confianza de que as cousas, por si mesmas, acabar\u00e1n indo a mellor. Tampouco \u00e9 simplemente esa espera paciente mentres pasa a tormenta. Esta disposici\u00f3n pode ser \u00fatil nalgunha ocasi\u00f3n, pero a esperanza cristi\u00e1 non \u00e9 iso. Nace da fe que recibimos, e, do mesmo xeito que ela, ap\u00f3iase en Xes\u00fas. A esperanza cristi\u00e1 \u00e9 esperanza nel. Se puxemos a nosa fe nel, descubriremos que o que ata o de agora imaxinabamos como un futuro ut\u00f3pico, \u00e9 realidade nel, no agora de Deus\u201d[<\/em>18].\r\n\r\nXesucristo resucitado difunde a vitoria do seu amor transformando o coraz\u00f3n e a conciencia de todo home que cre nel. A conversi\u00f3n ten lugar no secreto do coraz\u00f3n onde s\u00f3 ve o Pai e onde s\u00f3 chega Xes\u00fas co seu Esp\u00edrito, sen outras testemu\u00f1as. Con todo, cando o coraz\u00f3n cambia, a persoa enteira ren\u00f3vase. \u00c9 a experiencia do cami\u00f1o de Ema\u00fas, onde Xes\u00fas abre \u00e1 esperanza aos dous disc\u00edpulos que cami\u00f1aban desalentados (cf. Lc. 24, 13ss). A conversaci\u00f3n co cami\u00f1ante misterioso, aos poucos, acende o coraz\u00f3n; e ao sentar xuntos \u00e1 mesa e no momento de partir o pan abr\u00edronselles os ollos e reco\u00f1ec\u00e9rono[19]. Igual que no caso dos dous disc\u00edpulos de Ema\u00fas, a esperanza de Xes\u00fas ac\u00e9ndese en n\u00f3s e esa luz resplandece en toda a nosa persoa.\r\n\r\nA antiga Carta a Diogneto<\/em> describe como v\u00eda a xente os cristi\u00e1ns. Despois do bautismo, aparentemente eran cidad\u00e1ns como eles, no vestido, nas casas, nas relaci\u00f3ns. Con todo, os pag\u00e1ns percib\u00edan neles unha transformaci\u00f3n completa que infund\u00eda unha serenidade e unha esperanza extraordinarias mesmo cando eran perseguidos inxustamente. Os cristi\u00e1ns sempre foron homes de esperanza. O seu forte e profunda serenidade atra\u00eda aos non crentes cara \u00e1 Igrexa que \u00e9 e debe ser casa da esperanza. Unha esperanza viva \u00e9 o que nos pon en movemento, o que fai posible o progreso e o avance na vida do home. Todos os novos impulsos da sociedade e da propia Igrexa, todos os empe\u00f1os, os sacrificios, en definitiva, as opci\u00f3ns que imos tomando na vida est\u00e1n motivados pola esperanza en alcanzar unha meta. Toda persoa necesita unha esperanza que lle axude a afrontar o presente. \u201cNon nos deixemos roubar a esperanza\u201d<\/em>[20].\u00a0 Grazas a ela, igual que os peregrinos que chegan \u00e1 tumba do Ap\u00f3stolo, continuamos e retomamos o noso cami\u00f1o coa seguridade de que os nosos esforzos non son vans, pois, cond\u00facenos o Esp\u00edrito do Se\u00f1or Resucitado que obra cousas grandes connosco na Igrexa e na sociedade. A mirada de fe e de esperanza cara ao futuro esperta sempre ilusi\u00f3n e vontade de servizo.\r\n\r\nLembremos que o obxectivo deste ano Santo Compostel\u00e1n expresado na carta pastoral de convocatoria foi Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. \u201cPo\u00f1\u00e9devos en cami\u00f1o\u201d dinos o Se\u00f1or no Evanxeo<\/em> (Lc. 10, 3).\u00a0 Como nos lembra o papa Francisco, a misi\u00f3n pide evanxelizadores que se abren sen temor \u00e1 acci\u00f3n do Esp\u00edrito Santo para anunciar a Boa Noticia non s\u00f3 con palabras sen\u00f3n sobre todo cunha vida que se ha transfigurado na presenza de Deus[21]. Para iso, a nosa mirada deber\u00e1 fixarse en Xesucristo, que \u00e9 o mesmo, onte, hoxe e sempre.\r\n\r\nA peregrinaci\u00f3n \u00e9 unha viaxe que se realiza movidos pola fe e a esperanza, e no que non s\u00f3 \u00e9 importante o destino ao que se chega, sen\u00f3n a experiencia de peregrinar en si mesma, que non facemos s\u00f3s, sen\u00f3n cos outros, compa\u00f1eiros de rota, peregrinos como n\u00f3s. Os esforzos e sacrificios da peregrinaci\u00f3n, as relaci\u00f3ns fraternas entre os peregrinos e quen os acolle, provocan a lectura dun significado que enmudece a cultura pragm\u00e1tica e a realidade do inmediato na que vivimos[23]. Nesa viaxe aprendemos a \u201ccami\u00f1ar xuntos\u201d.<\/em> Esta experiencia esixe deixar de lado as actitudes individualistas e abrirnos ao co\u00f1ecemento dos que cami\u00f1an comigo. E ao mesmo tempo compartir e valorar a riqueza que os compa\u00f1eiros de cami\u00f1o me achegan.\r\n\r\nPrecisamente ser Igrexa \u00e9 cami\u00f1ar xuntos. O papa Francisco convidounos a reflexionar sobre a maneira en que a Igrexa est\u00e1 a cami\u00f1ar unida, ou non, e como mellorar a participaci\u00f3n de todos os crentes para responder \u00e1 vocaci\u00f3n e a misi\u00f3n de cada cristi\u00e1n de levar o Evanxeo ao mundo de hoxe. Para iso, propuxo un cami\u00f1o sinodal co obxectivo de convidar a todos os bautizados a implicarse con conciencia e responsabilidade na escoita do Se\u00f1or para identificar como, onde e de que maneira p\u00f3dese anunciar, testemu\u00f1ar, vivir o Evanxeo nesta etapa da historia.\r\n\r\nNon podemos cami\u00f1ar xuntos se non arde en n\u00f3s o lume do Esp\u00edrito que o Se\u00f1or entregou \u00e1 s\u00faa Igrexa en Pentecoste para iluminala e sostela e, coa riqueza dos seus dons, empuxala continuamente a sa\u00edr con imaxinaci\u00f3n e valent\u00eda a anunciar a todos o Evanxeo e levar a todos ao encontro decisivo co Se\u00f1or. A s\u00faa misi\u00f3n ser\u00e1 tanto m\u00e1is fecunda canto m\u00e1is estea animada polo lume do Esp\u00edrito.\r\n\r\nTampouco podemos vivir un verdadeiro cami\u00f1o sinodal se non percibimos a presenza do Se\u00f1or que nos acompa\u00f1a, se non escoitamos a s\u00faa palabra alentadora, se non o reco\u00f1ecemos na participaci\u00f3n eucar\u00edstica de partir o pan o domingo, se non sentimos a responsabilidade de ir xuntos a compartir con todos o noso encontro co Resucitado. O noso cami\u00f1o ser\u00e1 sinodal se se realiza coa implicaci\u00f3n real de todos e cada un, sen a ambici\u00f3n\u00a0 de reco\u00f1ecementos individuais, sen\u00f3n desde a experiencia da fe vivida e compartida na sociedade e na Igrexa.\r\n\r\nTam\u00e9n ser\u00e1 imprescindible que nos po\u00f1amos en actitude de escoita. Unha Igrexa en movemento debe ser unha Igrexa que escoita sobre todo ao Se\u00f1or, a s\u00faa Palabra, fac\u00e9ndoa cada vez m\u00e1is decisiva na vida. Un cami\u00f1o sinodal \u00e9 verdadeiro se a Iglesia escoita a todos os seus irm\u00e1ns e irm\u00e1s, pr\u00f3ximos e afastados, coa conciencia de que na s\u00faa experiencia de vida o Esp\u00edrito sementa luz para todos.\r\n\r\nPo\u00f1amos as nosas vidas baixo a protecci\u00f3n da Virxe Mar\u00eda, Nai da Igrexa e aprendamos dela que \u201cse puxo en cami\u00f1o\u201d (<\/em>Lc. 1,39), a arte de ir cara aos demais levando os dons que recibimos do Esp\u00edrito Santo. En Mar\u00eda, a Nai de Xes\u00fas, descubrimos todo o que se refire a Xesucristo e, en consecuencia, \u00e1 nosa salvaci\u00f3n e \u00e1 Igrexa. Ela \u00e9 a Virxe feita Igrexa, expresi\u00f3n simb\u00f3lica da vida e misi\u00f3n da Igrexa que escoita a Palabra e a encarna para transmitila no hoxe da nosa historia. Como Mar\u00eda habemos de ser a Igrexa que escoita, pero que tam\u00e9n encarna a Palabra para proclamar a salvaci\u00f3n. Ela alentar\u00e1 os nosos esforzos por difundir ao noso ao redor a alegre noticia do Evanxeo de Xesucristo\u00ba.\r\n\r\nConclusi\u00f3n<\/strong>\r\n\r\nAo chegar ao final desta Carta, quero expresar o meu desexo m\u00e1is profundo de que este ano Santo Compostel\u00e1n que celebramos, revitalice a nosa fe a todos os que formamos esta igrexa particular de Santiago de Compostela, e a todos os peregrinos que participaron nel. Que Santiago, o amigo do Se\u00f1or, e Santa Mar\u00eda, a Virxe Peregrina, intercedan por todos n\u00f3s para que os froitos desta celebraci\u00f3n xubilar ax\u00fadennos a fortalecer a nosa vida cristi\u00e1 e sexamos unha Igrexa que brilla polo seu amor ao Se\u00f1or, a forza da caridade e o celo apost\u00f3lico por levar a todos a alegr\u00eda do evanxeo.\r\n\r\nBend\u00edcevos con afecto na solemnidade da Inmaculada Concepci\u00f3n da Benaventurada Virxe Mar\u00eda 2022.\r\n\r\n+ Juli\u00e1n Barrio Barrio\r\n\r\nArcebispo de Santiago de Compostela\r\n\r\n \r\n\r\n[1]<\/a> Xo\u00e1n Paulo II, Discurso na catedral de Santiago de Compostela<\/em>, 9 de novembro de 1982. (Mensaxe de Xo\u00e1n Paulo II a Espa\u00f1a, Madrid, BAC, 1982, p\u00e1xs. 259-260)\r\n\r\n[2]<\/a> J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 108.\r\n\r\n[3]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 78.\r\n\r\n[4]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, Perspectivas ante o Ano Santo de 2021. Peregrinos na fe, polo cami\u00f1o da esperanza e arraigados no amor<\/em>, (Discurso na inauguraci\u00f3n do Congreso de Acollida nos Cami\u00f1os de Santiago, 8 de novembro de 2018)\r\n\r\n[5]<\/a> Bieito XVI, Discurso no aeroporto de Santiago de Cuba<\/em>, 26.03.2012.\r\n\r\n[6]<\/a> Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 80.\r\n\r\n[7]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, O Ano Santo Compostel\u00e1n e os retos antropol\u00f3xicos actuais<\/em>, Conferencia pronunciada no Club Faro de Vigo<\/em>, el 30 de Novembro de 2020.\r\n\r\n[8]<\/a> H. Arendt, Entre o pasado e o futuro, <\/em>Barcelona 1996, p.<\/strong> 186.\r\n\r\n[9]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica\u00a0Christus vivit<\/em>, 223.\r\n\r\n[10]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, o.c<\/strong>.,\u00a0 30 de Novembro de 2020.\r\n\r\n[11]<\/a> Francisco, Carta enc\u00edclica Laudato Si\u00b4<\/em>, 222.\r\n\r\n[12]<\/a> Francisco, Discurso do Santo Padre Francisco \u00e1 Curia Romana con motivo das felicitaci\u00f3ns de Nadal<\/em>, S\u00e1bado, 21 de decembro de 2019.\r\n\r\n[13]<\/a> Paulo VI, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Nuntiandi<\/em>, 4.\r\n\r\n[14]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinar en esp\u00edrito e en verdade. Escritos xacobeos<\/em>, Santiago, 2004, 146.\r\n\r\n[15]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinos por graza. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2004<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2004, n\u00ba 10.\r\n\r\n[16]<\/a> Id., Peregrinar en esp\u00edrito e en verdade. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago no Ano Xubilar Compostel\u00e1n 1999<\/em>, n\u00ba 4-5.\r\n\r\n[17]<\/a> J. Barrio Barrio, Peregrinos da fe e testemu\u00f1as de Cristo resucitado. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2010<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2010, n\u00ba 15.\r\n\r\n[18]<\/a> J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta Pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 92.\r\n\r\n[19]<\/a> Id<\/em>., Peregrinos por graza. Carta Pastoral do Arcebispo de Santiago de Compostela no Ano Santo Compostel\u00e1n 2004<\/em>, Arcebispado de Santiago de Compostela, 2004, n\u00ba 55.\r\n\r\n[20]<\/a> Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 92.\r\n\r\n[21]<\/a> Cf. Francisco, Exhortaci\u00f3n Apost\u00f3lica Evangelii Gaudium<\/em>, 259.\r\n\r\n[22]<\/a> Cf. Ibid.<\/em>, 25.\r\n\r\n[23]<\/a> Cf. J. Barrio Barrio, Sae da t\u00faa terra. O Ap\u00f3stolo Santiago esp\u00e9rate. Carta Pastoral no Ano Santo 2021<\/em>, Santiago de Compostela, 2019, n\u00ba 66.\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n
        <\/div>\r\n<\/div>\r\n
        \r\n
        <\/div>\r\n<\/div>","_gl_post_name":"carta-pastoral-de-mons-barrio-con-motivo-da-clausura-do-ano-santo-compostelan","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Carta pastoral de mons. Barrio con motivo da clausura do Ano Santo Compostel\u00e1n","_es_post_content":"

        La alegr\u00eda de la conversi\u00f3n: fruto del A\u00f1o Santo 2021-22 <\/strong><\/p>\r\n\r\n

          \r\n \t
        1. A\u00f1o Santo Compostelano, A\u00f1o de gracia del Se\u00f1or<\/li>\r\n \t
        2. Nuestra memoria agradecida. A los cuarenta a\u00f1os del Discurso Europe\u00edsta de San Juan Pablo II<\/li>\r\n \t
        3. Vivir el presente con entusiasmo misionero<\/li>\r\n<\/ol>\r\n3.1 Crisis econ\u00f3mica y moral\r\n\r\n3.2 Crisis de fe, desaf\u00edo para la Iglesia\r\n\r\n3.3 El Camino de Santiago, camino de fe\r\n\r\n3.3.1. La condici\u00f3n itinerante del hombre\r\n\r\n3.3.2. La vida cristiana, peregrinaci\u00f3n al encuentro con Dios\r\n\r\n3.3.3. Un camino que tiene meta: Santiago testigo del Se\u00f1or\r\n