Queridos diocesanos, peregrinos e cristi\u00e1ns todos de cualquera igrexa ou comunidade:<\/p>\n
\u201cSae da t\u00faa terra!\u201d[1]<\/a>. Deus chama o home a po\u00f1erse en cami\u00f1o para encontralo. Abraham \u00e9 pai na fe das grandes relixi\u00f3ns, pero especialmente de todos os cristi\u00e1ns. Cando s\u00f3 os pastores de Bel\u00e9n escoitaron a voz dos anxos, Deus mesmo desex\u00e1banos a paz aos homes que el ama, “a paz aos homes que gozan do seu favor” (Lc 2,14)[2]. De lonxe os Magos segu\u00edan a estrela que os guiaba ao Salvador. “vimos sa\u00edr a s\u00faa estrela e vi\u00f1emos adoralo”<\/strong> (Mt 2,2). Este \u00e9 o lema da Semana de Oraci\u00f3n pola Unidade dos Cristi\u00e1ns de xaneiro de 2022. Son os cristi\u00e1ns de Oriente quen ecum\u00e9nicamente nos propo\u00f1en este ano, para po\u00f1ernos en Cami\u00f1o como peregrinos buscando esa luz en tempos de escuridade, na noite das nosas crises antropol\u00f3xicas, sanitarias e econ\u00f3micas, pero tam\u00e9n de fe, de esperanza e de caridade nas nosas comunidades e igrexas[3].<\/p>\n O peregrino sae da s\u00faa terra cunha mochila lixeira, confiado en Deus, e en mans da hospitalidade de desco\u00f1ecidos que acaban sendo irm\u00e1ns. O peregrino regresa iluminado por Deus para ser testemu\u00f1a no seu fogar do encontro co Se\u00f1or, a\u00ednda que como os pastores de Bel\u00e9n, non atope m\u00e1is que un pequeno nun presebe, co seu pai carpintero e a s\u00faa nai nazarena. Tam\u00e9n o rei David sa\u00edu de Bel\u00e9n, de entre os reba\u00f1os. Desde Oriente os Reis ofrecen as s\u00faas riquezas, grandezas e poderes ante o pequeno, reco\u00f1ecendo o Rei de Reis e o Se\u00f1or. Toda a s\u00faa ciencia non lles oculta o cami\u00f1o sen\u00f3n que llo clarifica. Moitos peregrinos ao longo da historia recibiron a invitaci\u00f3n de Deus a sa\u00edr da s\u00faa terra, a deixar as s\u00faas seguridades e prexu\u00edzos, e a escoitar a s\u00faa chamada. Esta sempre sorprende, renova coa s\u00faa graza e compromete coa misi\u00f3n de dar gratis o que recibiron gratis. As\u00ed o fixeron os Ap\u00f3stolos.<\/p>\n “A Igrexa Cat\u00f3lica ademais faise peregrina coas demais Igrexas e comunidades eclesiais para que se faga efectiva a unidade de todos os cristi\u00e1ns. O corpo de Cristo non pode estar dividido. Por iso o ecumenismo \u00e9 un deber sagrado para n\u00f3s”[4]. Hoxe Santiago Zebedeo \u00e9 faro para peregrinos de Oriente e Occidente, de tantas confesi\u00f3ns cristi\u00e1s, e tam\u00e9n non cristi\u00e1ns.<\/p>\n “Na t\u00faa palabra botarei as redes”[5]: “Mestre, pasamos toda a noite traballando e non collemos nada; pero posto que ti o dis, botarei as redes”<\/em> (Lc 5,5). Parece que levamos pescando demasiado tempo sen resultado, e o noso car\u00e1cter de “Fillos do Trono” levar\u00edanos a culpar os demais pescadores ou ata os peixes, ou a invocar lume do ceo contra os demais. Xes\u00fas inv\u00edtanos a seguir pescando, pero non para a nosa empresa ou a nosa satisfacci\u00f3n, coma se pescaramos no noso nome, buscando o noso \u00e9xito e protagonismo. Desa forma seguiremos baleirando a barca do Se\u00f1or. Necesitamos facernos peregrinos tam\u00e9n os cristi\u00e1ns que estamos na contorna \u00e1 meta e ao Cami\u00f1o, para desposu\u00edrnos das nosas seguridades e escoitar de novo a voz do Se\u00f1or que nos invita a sa\u00edr, a\u00ednda que sexa ao desco\u00f1ecido. O noso futuro eclesial \u00e9 sempre ese pa\u00eds desco\u00f1ecido que nos asusta, porque deixamos as nosas seguridades, para seguir a Deus, na s\u00faa Palabra.<\/p>\n Agora mesmo nosa mochila de cristi\u00e1ns pesa talvez demasiado para peregrinar con ela. S\u00e9culos de prexu\u00edzos dos uns contra os outros imp\u00eddennos ter unha mirada limpa. “Ditosos os limpos de coraz\u00f3n [“os que te\u00f1en limpa a conciencia” BTI], porque eles ver\u00e1n a Deus”. S\u00f3 as\u00ed reco\u00f1eceremos no outro un irm\u00e1n. S\u00f3 Deus nos fai irm\u00e1ns. O outro non \u00e9 un competidor, nin un inimigo, nin un estranxeiro. Estamos en Cami\u00f1o (“S\u00ednodo”) para renovar sempre a nosa autenticidad a Cristo. Tampouco somos as Igrexas promotores tur\u00edsticos ou inmobiliarios a\u00ednda que sexa de tradici\u00f3ns relixiosas ou edificios sagrados. Cada antiga igrexa atesoura en tantos pa\u00edses un patrimonio pero para a espiritualidade e a fe.<\/p>\n Hoxe a Igrexa que peregrina en Santiago ofrece un espazo e un tempo de reconciliaci\u00f3n con Deus no Xubileo, nun Ano Santo, tempo de graza, acollendo na s\u00faa casa o que regresa ao Evanxeo de Xes\u00fas, como fillo pr\u00f3digo (Lc 15,11ss), como os disc\u00edpulos de Ema\u00fas (Lc 24,13ss)[6], ou como aquel oriental et\u00edope que l\u00eda o profeta sen saber a quen se refer\u00eda aquela profec\u00eda (Feit 8,26). Nas nosas igrexas non se pide identificaci\u00f3n ao cristi\u00e1n ou non cristi\u00e1n que busca descubrir a Deus. Nin sequera ao que v\u00e9n como simple curioso ou turista, como un Zaqueo que quere ver pero sen ser visto. Deus \u00e9 quen o chama, e os cristi\u00e1ns debemos facilitar que entre, ofrec\u00e9ndolle a\u00ednda que s\u00f3 sexa un humilde presebe.<\/p>\n “Cami\u00f1ades coa Igrexa para ser interpelados pola Palabra de Deus e as\u00ed ser sal, l\u00e9vedo e luz para os demais. Queredes reavivar o voso bautismo e aplicar o o\u00eddo ao coraz\u00f3n, onde somos o que somos. O que ides admirar ante o P\u00f3rtico da Gloria reco\u00f1ec\u00e9delo, as\u00ed, como voso, e contempl\u00e1delo con alegr\u00eda, porque vi\u00f1estes ata Santiago para o encontro con Cristo resucitado”2[7]. Estas palabras interp\u00e9lannos a todos os cristi\u00e1ns. Esta procura, mellor, este deixarse atopar por El, ou vale para todos os cristi\u00e1ns, ou talvez esteamos seguindo a nosa sombra, e non os pasos de Cristo. El \u00e9 o Cami\u00f1o. Non basta con cami\u00f1ar sen m\u00e1is: p\u00f3dese “peregrinar moito sen santificarse”[8] se damos voltas sempre ao redor de n\u00f3s mesmos, ou cami\u00f1amos nun labirinto postmoderno sen direcci\u00f3n nin sentido, sen orixe nin meta. O ecumenismo consiste en seguir m\u00e1is aut\u00e9nticamente a Luz que \u00e9 Cristo, a\u00ednda que cami\u00f1emos por tantas rutas diversas. O cristi\u00e1n ha de buscar sempre a Cristo, e se de verdade nos achegamos a El, non podemos estar lonxe dos irm\u00e1ns que tam\u00e9n o buscan. Se de verdade o atopamos, enviaranos, como a Santiago o Maior, para ser luz ata ao conf\u00edn da Terra, e a\u00ednda que sexa nunha pequena aldea rec\u00f3ndita do fin do mundo, a s\u00faa luz alumar\u00e1 a outros para atopar o Cami\u00f1o.<\/p>\n Sa\u00fadavos con afecto e bend\u00ed no Se\u00f1or.<\/p>\n + Juli\u00e1n Barrio Barrio, + Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArcebispo de Santiago de Compostela.<\/p>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":12152,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_gl_post_content":"Queridos diocesanos, peregrinos e cristi\u00e1ns todos de cualquera igrexa ou comunidade:\r\n\r\n\u201cSae da t\u00faa terra!\u201d[1]<\/a>. Deus chama o home a po\u00f1erse en cami\u00f1o para encontralo. Abraham \u00e9 pai na fe das grandes relixi\u00f3ns, pero especialmente de todos os cristi\u00e1ns. Cando s\u00f3 os pastores de Bel\u00e9n escoitaron a voz dos anxos, Deus mesmo desex\u00e1banos a paz aos homes que el ama, \"a paz aos homes que gozan do seu favor\" (Lc 2,14)[2]. De lonxe os Magos segu\u00edan a estrela que os guiaba ao Salvador. \"vimos sa\u00edr a s\u00faa estrela e vi\u00f1emos adoralo\"<\/strong> (Mt 2,2). Este \u00e9 o lema da Semana de Oraci\u00f3n pola Unidade dos Cristi\u00e1ns de xaneiro de 2022. Son os cristi\u00e1ns de Oriente quen ecum\u00e9nicamente nos propo\u00f1en este ano, para po\u00f1ernos en Cami\u00f1o como peregrinos buscando esa luz en tempos de escuridade, na noite das nosas crises antropol\u00f3xicas, sanitarias e econ\u00f3micas, pero tam\u00e9n de fe, de esperanza e de caridade nas nosas comunidades e igrexas[3].\r\n\r\nO peregrino sae da s\u00faa terra cunha mochila lixeira, confiado en Deus, e en mans da hospitalidade de desco\u00f1ecidos que acaban sendo irm\u00e1ns. O peregrino regresa iluminado por Deus para ser testemu\u00f1a no seu fogar do encontro co Se\u00f1or, a\u00ednda que como os pastores de Bel\u00e9n, non atope m\u00e1is que un pequeno nun presebe, co seu pai carpintero e a s\u00faa nai nazarena. Tam\u00e9n o rei David sa\u00edu de Bel\u00e9n, de entre os reba\u00f1os. Desde Oriente os Reis ofrecen as s\u00faas riquezas, grandezas e poderes ante o pequeno, reco\u00f1ecendo o Rei de Reis e o Se\u00f1or. Toda a s\u00faa ciencia non lles oculta o cami\u00f1o sen\u00f3n que llo clarifica. Moitos peregrinos ao longo da historia recibiron a invitaci\u00f3n de Deus a sa\u00edr da s\u00faa terra, a deixar as s\u00faas seguridades e prexu\u00edzos, e a escoitar a s\u00faa chamada. Esta sempre sorprende, renova coa s\u00faa graza e compromete coa misi\u00f3n de dar gratis o que recibiron gratis. As\u00ed o fixeron os Ap\u00f3stolos.\r\n\r\n\"A Igrexa Cat\u00f3lica ademais faise peregrina coas demais Igrexas e comunidades eclesiais para que se faga efectiva a unidade de todos os cristi\u00e1ns. O corpo de Cristo non pode estar dividido. Por iso o ecumenismo \u00e9 un deber sagrado para n\u00f3s\"[4]. Hoxe Santiago Zebedeo \u00e9 faro para peregrinos de Oriente e Occidente, de tantas confesi\u00f3ns cristi\u00e1s, e tam\u00e9n non cristi\u00e1ns.\r\n\r\n\"Na t\u00faa palabra botarei as redes\"[5]: \"Mestre, pasamos toda a noite traballando e non collemos nada; pero posto que ti o dis, botarei as redes\"<\/em> (Lc 5,5). Parece que levamos pescando demasiado tempo sen resultado, e o noso car\u00e1cter de \"Fillos do Trono\" levar\u00edanos a culpar os demais pescadores ou ata os peixes, ou a invocar lume do ceo contra os demais. Xes\u00fas inv\u00edtanos a seguir pescando, pero non para a nosa empresa ou a nosa satisfacci\u00f3n, coma se pescaramos no noso nome, buscando o noso \u00e9xito e protagonismo. Desa forma seguiremos baleirando a barca do Se\u00f1or. Necesitamos facernos peregrinos tam\u00e9n os cristi\u00e1ns que estamos na contorna \u00e1 meta e ao Cami\u00f1o, para desposu\u00edrnos das nosas seguridades e escoitar de novo a voz do Se\u00f1or que nos invita a sa\u00edr, a\u00ednda que sexa ao desco\u00f1ecido. O noso futuro eclesial \u00e9 sempre ese pa\u00eds desco\u00f1ecido que nos asusta, porque deixamos as nosas seguridades, para seguir a Deus, na s\u00faa Palabra.\r\n\r\nAgora mesmo nosa mochila de cristi\u00e1ns pesa talvez demasiado para peregrinar con ela. S\u00e9culos de prexu\u00edzos dos uns contra os outros imp\u00eddennos ter unha mirada limpa. \"Ditosos os limpos de coraz\u00f3n [\"os que te\u00f1en limpa a conciencia\" BTI], porque eles ver\u00e1n a Deus\". S\u00f3 as\u00ed reco\u00f1eceremos no outro un irm\u00e1n. S\u00f3 Deus nos fai irm\u00e1ns. O outro non \u00e9 un competidor, nin un inimigo, nin un estranxeiro. Estamos en Cami\u00f1o (\"S\u00ednodo\") para renovar sempre a nosa autenticidad a Cristo. Tampouco somos as Igrexas promotores tur\u00edsticos ou inmobiliarios a\u00ednda que sexa de tradici\u00f3ns relixiosas ou edificios sagrados. Cada antiga igrexa atesoura en tantos pa\u00edses un patrimonio pero para a espiritualidade e a fe.\r\n\r\nHoxe a Igrexa que peregrina en Santiago ofrece un espazo e un tempo de reconciliaci\u00f3n con Deus no Xubileo, nun Ano Santo, tempo de graza, acollendo na s\u00faa casa o que regresa ao Evanxeo de Xes\u00fas, como fillo pr\u00f3digo (Lc 15,11ss), como os disc\u00edpulos de Ema\u00fas (Lc 24,13ss)[6], ou como aquel oriental et\u00edope que l\u00eda o profeta sen saber a quen se refer\u00eda aquela profec\u00eda (Feit 8,26). Nas nosas igrexas non se pide identificaci\u00f3n ao cristi\u00e1n ou non cristi\u00e1n que busca descubrir a Deus. Nin sequera ao que v\u00e9n como simple curioso ou turista, como un Zaqueo que quere ver pero sen ser visto. Deus \u00e9 quen o chama, e os cristi\u00e1ns debemos facilitar que entre, ofrec\u00e9ndolle a\u00ednda que s\u00f3 sexa un humilde presebe.\r\n\r\n\"Cami\u00f1ades coa Igrexa para ser interpelados pola Palabra de Deus e as\u00ed ser sal, l\u00e9vedo e luz para os demais. Queredes reavivar o voso bautismo e aplicar o o\u00eddo ao coraz\u00f3n, onde somos o que somos. O que ides admirar ante o P\u00f3rtico da Gloria reco\u00f1ec\u00e9delo, as\u00ed, como voso, e contempl\u00e1delo con alegr\u00eda, porque vi\u00f1estes ata Santiago para o encontro con Cristo resucitado\"2[7]. Estas palabras interp\u00e9lannos a todos os cristi\u00e1ns. Esta procura, mellor, este deixarse atopar por El, ou vale para todos os cristi\u00e1ns, ou talvez esteamos seguindo a nosa sombra, e non os pasos de Cristo. El \u00e9 o Cami\u00f1o. Non basta con cami\u00f1ar sen m\u00e1is: p\u00f3dese \"peregrinar moito sen santificarse\"[8] se damos voltas sempre ao redor de n\u00f3s mesmos, ou cami\u00f1amos nun labirinto postmoderno sen direcci\u00f3n nin sentido, sen orixe nin meta. O ecumenismo consiste en seguir m\u00e1is aut\u00e9nticamente a Luz que \u00e9 Cristo, a\u00ednda que cami\u00f1emos por tantas rutas diversas. O cristi\u00e1n ha de buscar sempre a Cristo, e se de verdade nos achegamos a El, non podemos estar lonxe dos irm\u00e1ns que tam\u00e9n o buscan. Se de verdade o atopamos, enviaranos, como a Santiago o Maior, para ser luz ata ao conf\u00edn da Terra, e a\u00ednda que sexa nunha pequena aldea rec\u00f3ndita do fin do mundo, a s\u00faa luz alumar\u00e1 a outros para atopar o Cami\u00f1o.\r\n\r\nSa\u00fadavos con afecto e bend\u00ed no Se\u00f1or.\r\n + Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArcebispo de Santiago de Compostela.<\/p>","_gl_post_name":"carta-pastoral-en-el-octavario-de-oracion-por-la-unidad-de-los-cristianos-2022","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Carta Pastoral no Octavario de Oraci\u00f3n pola Unidade dos Cristi\u00e1ns 2022","_es_post_content":"Queridos diocesanos, peregrinos y cristianos todos de cualquier iglesia o comunidad:\r\n\r\n\u201c\u00a1Sal de tu tierra!\u201d[1]<\/a>. Dios llama al hombre a ponerse en camino para encontrarlo. Abraham es padre en la fe de las grandes religiones, pero especialmente de todos los cristianos. Cuando s\u00f3lo los pastores de Bel\u00e9n escucharon la voz de los \u00e1ngeles, Dios mismo nos deseaba la paz a los hombres que \u00e9l ama, \u201cla paz a los hombres que gozan de su favor\u201d (Lc 2,14)[2]<\/a>. Desde lejos los Magos segu\u00edan la estrella que los guiaba al Salvador. \u201cHemos visto salir su estrella y hemos venido a adorarlo<\/strong>\u201d (Mt 2,2). Este es el lema de la Semana de Oraci\u00f3n por la Unidad de los Cristianos de enero de 2022. Son los cristianos de Oriente quienes ecum\u00e9nicamente nos lo proponen este a\u00f1o, para ponernos en Camino como peregrinos buscando esa luz en tiempos de oscuridad, en la noche de nuestras crisis antropol\u00f3gicas, sanitarias y econ\u00f3micas, pero tambi\u00e9n de fe, de esperanza y de caridad en nuestras comunidades e iglesias[3]<\/a>.\r\n\r\nEl peregrino sale de su tierra con una mochila ligera, confiado en Dios, y en manos de la hospitalidad de desconocidos que acaban siendo hermanos. El peregrino regresa iluminado por Dios para ser testigo en su hogar del encuentro con el Se\u00f1or, aunque como los pastores de Bel\u00e9n, no haya encontrado m\u00e1s que a un peque\u00f1o en un pesebre, con su padre carpintero y su madre nazarena. Tambi\u00e9n el rey David sali\u00f3 de Bel\u00e9n, de entre los reba\u00f1os. Desde Oriente los Reyes ofrecen sus riquezas, grandezas y poderes ante el peque\u00f1o, reconociendo al Rey de Reyes y al Se\u00f1or. Toda su ciencia no les oculta el camino sino que se lo clarifica. Muchos peregrinos a lo largo de la historia han recibido la invitaci\u00f3n de Dios a salir de su tierra, a dejar sus seguridades y prejuicios, y a escuchar su llamada. \u00c9sta siempre sorprende, renueva con su gracia y compromete con la misi\u00f3n de dar gratis lo que han recibido gratis. As\u00ed lo hicieron los Ap\u00f3stoles.\r\n\r\n\u201cLa Iglesia Cat\u00f3lica adem\u00e1s se hace peregrina con las dem\u00e1s Iglesias y comunidades eclesiales para que se haga efectiva la unidad de todos los cristianos. El cuerpo de Cristo no puede estar dividido. Por eso el ecumenismo es un deber sagrado para nosotros\u201d[4]<\/a>. Hoy Santiago Zebedeo es faro para peregrinos de Oriente y Occidente, de tantas confesiones cristianas, y tambi\u00e9n no cristianos.\r\n\r\n\u201cEn tu palabra echar\u00e9 las redes<\/em>\u201d[5]<\/a>: \u201cMaestro, hemos pasado toda la noche trabajando y no hemos pescado nada; pero puesto que t\u00fa lo dices, echar\u00e9 las redes<\/em>\u201d (Lc 5,5). Parece que llevamos pescando demasiado tiempo sin resultado, y nuestro car\u00e1cter de \u201cHijos del Trueno\u201d nos llevar\u00eda a culpar a los dem\u00e1s pescadores o incluso a los peces, o a invocar fuego del cielo contra los dem\u00e1s. Jes\u00fas nos invita a seguir pescando, pero no para nuestra empresa o nuestra satisfacci\u00f3n, como si pesc\u00e1ramos en nuestro nombre, buscando nuestro \u00e9xito y protagonismo. De esa forma seguiremos vaciando la barca del Se\u00f1or. Necesitamos hacernos peregrinos tambi\u00e9n los cristianos que estamos entorno a la meta y al Camino, para despojarnos de nuestras seguridades y escuchar de nuevo la voz del Se\u00f1or que nos invita a salir, aunque sea a lo desconocido. Nuestro futuro eclesial es siempre ese pa\u00eds desconocido que nos asusta, porque dejamos nuestras seguridades, para seguir a Dios, en su Palabra.\r\n\r\nAhora mismo nuestra mochila de cristianos pesa tal vez demasiado para peregrinar con ella. Siglos de prejuicios de los unos contra los otros nos impiden tener una mirada limpia. \u201cDichosos los limpios de coraz\u00f3n [\u201clos que tienen limpia la conciencia\u201d BTI], porque ellos ver\u00e1n a Dios\u201d. S\u00f3lo as\u00ed reconoceremos en el otro a un hermano. S\u00f3lo Dios nos hace hermanos. El otro no es un competidor, ni un enemigo, ni un extranjero. Estamos en Camino (\u201cS\u00ednodo\u201d) para renovar siempre nuestra autenticidad a Cristo. Tampoco somos las Iglesias promotores tur\u00edsticos o inmobiliarios aunque sea de tradiciones religiosas o edificios sagrados. Cada antigua iglesia atesora en tantos pa\u00edses un patrimonio pero para la espiritualidad y la fe.\r\n\r\nHoy la Iglesia que peregrina en Santiago ofrece un espacio y un tiempo de reconciliaci\u00f3n con Dios en el Jubileo, en un A\u00f1o Santo, tiempo de gracia, acogiendo en su casa al que regresa al Evangelio de Jes\u00fas, como hijo pr\u00f3digo (Lc 15,11ss), como los disc\u00edpulos de Ema\u00fas (Lc 24,13ss)[6]<\/a>, o como aquel oriental et\u00edope que le\u00eda al profeta sin saber a qui\u00e9n se refer\u00eda aquella profec\u00eda (Hch 8,26). En nuestras iglesias no se pide identificaci\u00f3n al cristiano o no cristiano que busca descubrir a Dios. Ni siquiera al que viene como simple curioso o turista, como un Zaqueo que quiere ver pero sin ser visto. Dios es quien le llama, y los cristianos debemos facilitar que entre, ofreci\u00e9ndole aunque s\u00f3lo sea un humilde pesebre.\r\n\r\n\u201cCamin\u00e1is con la Iglesia para ser interpelados por la Palabra de Dios y as\u00ed ser sal, levadura y luz para los dem\u00e1s. Quer\u00e9is reavivar vuestro bautismo y aplicar el o\u00eddo al coraz\u00f3n, donde somos lo que somos. Lo que vais a admirar ante el P\u00f3rtico de la Gloria lo reconoc\u00e9is, as\u00ed, como vuestro, y lo contempl\u00e1is con alegr\u00eda, porque hab\u00e9is venido hasta Santiago para el encuentro con Cristo resucitado\u201d[7]<\/a>. Estas palabras nos interpelan a todos los cristianos. Esta b\u00fasqueda, mejor, este dejarse encontrar por \u00c9l, o vale para todos los cristianos, o tal vez estemos siguiendo nuestra sombra, y no los pasos de Cristo. \u00c9l es el Camino. No basta con caminar sin m\u00e1s: se puede \u201cperegrinar mucho sin santificarse\u201d[8]<\/a> si damos vueltas siempre alrededor de nosotros mismos, o caminamos en un laberinto postmoderno sin direcci\u00f3n ni sentido, sin origen ni meta. El ecumenismo consiste en seguir m\u00e1s aut\u00e9nticamente la Luz que es Cristo, aunque caminemos por tantas rutas diversas. El cristiano ha de buscar siempre a Cristo, y si de verdad nos acercamos a \u00c9l, no podemos estar lejos de los hermanos que tambi\u00e9n lo buscan. Si de verdad lo hemos encontrado, nos enviar\u00e1, como a Santiago el Mayor, para ser luz incluso al conf\u00edn de la Tierra, y aunque sea en una peque\u00f1a aldea rec\u00f3ndita del fin del mundo, su luz alumbrar\u00e1 a otros para encontrar el Camino.\r\n\r\nOs saluda con afecto y bendice en el Se\u00f1or.\r\n + Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArzobispo de Santiago de Compostela.<\/p>\r\n \r\n\r\n[1]<\/a>\u00a1Sal de tu tierra! \u00a1El ap\u00f3stol Santiago te espera! Carta pastoral del Arzobispo de Santiago<\/em>, A\u00f1o Santo Compostelano 2021 (Santiago, 30 de diciembre de 2019), pp. 9ss.\r\n\r\n[2]<\/a>Las citas b\u00edblicas seg\u00fan la Biblia en Traducci\u00f3n Interconfesional Espa\u00f1ola (BTI). Materiales del Consejo Mundial de Iglesias (www.oikoumene.org<\/a>) y el Pontificio Consejo para la Promoci\u00f3n de la Unidad de los Cristianos (www.christianunity.va<\/a>).\r\n\r\n[3]<\/a>Cfr. La Esperanza de peregrinar a Santiago de Compostela<\/em>. Carta pastoral del Arzobispo de Santiago con motivo de la pandemia COVID-19, Santiago 2020.\r\n\r\n[4]<\/a>Sal de tu tierra. El ap\u00f3stol Santiago te espera... <\/em>, n.\u00ba 111, p. 92.\r\n\r\n[5]<\/a>Confiados en la Palabra del Se\u00f1or<\/em>. Carta pastoral en la fiesta de Santiago del 25 de julio de 1996.\r\n\r\n[6]<\/a>Ya nuestros mayores, antes de muchas divisiones eclesiales posteriores, leyeron la Biblia as\u00ed para los peregrinos: cfr. C\u00f3dice Calixtino. Libro de Santiago<\/em>, libro I, cap. 17: Serm\u00f3n \u201cVeneranda Dies<\/em>\u201d, \u201cEn el d\u00eda venerable<\/em>\u201d de la fiesta de Santiago del 30 de diciembre. Tambi\u00e9n nos da el sentido espiritual de los s\u00edmbolos de los peregrinos.\r\n\r\n[7]<\/a>Sal de tu tierra. El ap\u00f3stol Santiago te espera... <\/em>, n.\u00ba 4, p. 9.\r\n\r\n[8]<\/a>Cfr. Tom\u00e1s de Kempis, Imitaci\u00f3n de Cristo<\/em>, libro I, cap. 23.","_es_post_name":"carta-pastoral-en-el-octavario-de-oracion-por-la-unidad-de-los-cristianos-2022","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Carta Pastoral en el Octavario de Oraci\u00f3n por la Unidad de los Cristianos 2022","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[47,77],"class_list":["post-22207","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-arzobispo","tag-cartas-pastorales","tag-la-voz-del-pastor"],"yoast_head":"\n
\nArcebispo de Santiago de Compostela.<\/p>\n","protected":false,"raw":"Queridos diocesanos, peregrinos e cristi\u00e1ns todos de cualquera igrexa ou comunidade:\r\n\r\n\u201cSae da t\u00faa terra!\u201d[1]<\/a>. Deus chama o home a po\u00f1erse en cami\u00f1o para encontralo. Abraham \u00e9 pai na fe das grandes relixi\u00f3ns, pero especialmente de todos os cristi\u00e1ns. Cando s\u00f3 os pastores de Bel\u00e9n escoitaron a voz dos anxos, Deus mesmo desex\u00e1banos a paz aos homes que el ama, \"a paz aos homes que gozan do seu favor\" (Lc 2,14)[2]. De lonxe os Magos segu\u00edan a estrela que os guiaba ao Salvador. \"vimos sa\u00edr a s\u00faa estrela e vi\u00f1emos adoralo\"<\/strong> (Mt 2,2). Este \u00e9 o lema da Semana de Oraci\u00f3n pola Unidade dos Cristi\u00e1ns de xaneiro de 2022. Son os cristi\u00e1ns de Oriente quen ecum\u00e9nicamente nos propo\u00f1en este ano, para po\u00f1ernos en Cami\u00f1o como peregrinos buscando esa luz en tempos de escuridade, na noite das nosas crises antropol\u00f3xicas, sanitarias e econ\u00f3micas, pero tam\u00e9n de fe, de esperanza e de caridade nas nosas comunidades e igrexas[3].\r\n\r\nO peregrino sae da s\u00faa terra cunha mochila lixeira, confiado en Deus, e en mans da hospitalidade de desco\u00f1ecidos que acaban sendo irm\u00e1ns. O peregrino regresa iluminado por Deus para ser testemu\u00f1a no seu fogar do encontro co Se\u00f1or, a\u00ednda que como os pastores de Bel\u00e9n, non atope m\u00e1is que un pequeno nun presebe, co seu pai carpintero e a s\u00faa nai nazarena. Tam\u00e9n o rei David sa\u00edu de Bel\u00e9n, de entre os reba\u00f1os. Desde Oriente os Reis ofrecen as s\u00faas riquezas, grandezas e poderes ante o pequeno, reco\u00f1ecendo o Rei de Reis e o Se\u00f1or. Toda a s\u00faa ciencia non lles oculta o cami\u00f1o sen\u00f3n que llo clarifica. Moitos peregrinos ao longo da historia recibiron a invitaci\u00f3n de Deus a sa\u00edr da s\u00faa terra, a deixar as s\u00faas seguridades e prexu\u00edzos, e a escoitar a s\u00faa chamada. Esta sempre sorprende, renova coa s\u00faa graza e compromete coa misi\u00f3n de dar gratis o que recibiron gratis. As\u00ed o fixeron os Ap\u00f3stolos.\r\n\r\n\"A Igrexa Cat\u00f3lica ademais faise peregrina coas demais Igrexas e comunidades eclesiais para que se faga efectiva a unidade de todos os cristi\u00e1ns. O corpo de Cristo non pode estar dividido. Por iso o ecumenismo \u00e9 un deber sagrado para n\u00f3s\"[4]. Hoxe Santiago Zebedeo \u00e9 faro para peregrinos de Oriente e Occidente, de tantas confesi\u00f3ns cristi\u00e1s, e tam\u00e9n non cristi\u00e1ns.\r\n\r\n\"Na t\u00faa palabra botarei as redes\"[5]: \"Mestre, pasamos toda a noite traballando e non collemos nada; pero posto que ti o dis, botarei as redes\"<\/em> (Lc 5,5). Parece que levamos pescando demasiado tempo sen resultado, e o noso car\u00e1cter de \"Fillos do Trono\" levar\u00edanos a culpar os demais pescadores ou ata os peixes, ou a invocar lume do ceo contra os demais. Xes\u00fas inv\u00edtanos a seguir pescando, pero non para a nosa empresa ou a nosa satisfacci\u00f3n, coma se pescaramos no noso nome, buscando o noso \u00e9xito e protagonismo. Desa forma seguiremos baleirando a barca do Se\u00f1or. Necesitamos facernos peregrinos tam\u00e9n os cristi\u00e1ns que estamos na contorna \u00e1 meta e ao Cami\u00f1o, para desposu\u00edrnos das nosas seguridades e escoitar de novo a voz do Se\u00f1or que nos invita a sa\u00edr, a\u00ednda que sexa ao desco\u00f1ecido. O noso futuro eclesial \u00e9 sempre ese pa\u00eds desco\u00f1ecido que nos asusta, porque deixamos as nosas seguridades, para seguir a Deus, na s\u00faa Palabra.\r\n\r\nAgora mesmo nosa mochila de cristi\u00e1ns pesa talvez demasiado para peregrinar con ela. S\u00e9culos de prexu\u00edzos dos uns contra os outros imp\u00eddennos ter unha mirada limpa. \"Ditosos os limpos de coraz\u00f3n [\"os que te\u00f1en limpa a conciencia\" BTI], porque eles ver\u00e1n a Deus\". S\u00f3 as\u00ed reco\u00f1eceremos no outro un irm\u00e1n. S\u00f3 Deus nos fai irm\u00e1ns. O outro non \u00e9 un competidor, nin un inimigo, nin un estranxeiro. Estamos en Cami\u00f1o (\"S\u00ednodo\") para renovar sempre a nosa autenticidad a Cristo. Tampouco somos as Igrexas promotores tur\u00edsticos ou inmobiliarios a\u00ednda que sexa de tradici\u00f3ns relixiosas ou edificios sagrados. Cada antiga igrexa atesoura en tantos pa\u00edses un patrimonio pero para a espiritualidade e a fe.\r\n\r\nHoxe a Igrexa que peregrina en Santiago ofrece un espazo e un tempo de reconciliaci\u00f3n con Deus no Xubileo, nun Ano Santo, tempo de graza, acollendo na s\u00faa casa o que regresa ao Evanxeo de Xes\u00fas, como fillo pr\u00f3digo (Lc 15,11ss), como os disc\u00edpulos de Ema\u00fas (Lc 24,13ss)[6], ou como aquel oriental et\u00edope que l\u00eda o profeta sen saber a quen se refer\u00eda aquela profec\u00eda (Feit 8,26). Nas nosas igrexas non se pide identificaci\u00f3n ao cristi\u00e1n ou non cristi\u00e1n que busca descubrir a Deus. Nin sequera ao que v\u00e9n como simple curioso ou turista, como un Zaqueo que quere ver pero sen ser visto. Deus \u00e9 quen o chama, e os cristi\u00e1ns debemos facilitar que entre, ofrec\u00e9ndolle a\u00ednda que s\u00f3 sexa un humilde presebe.\r\n\r\n\"Cami\u00f1ades coa Igrexa para ser interpelados pola Palabra de Deus e as\u00ed ser sal, l\u00e9vedo e luz para os demais. Queredes reavivar o voso bautismo e aplicar o o\u00eddo ao coraz\u00f3n, onde somos o que somos. O que ides admirar ante o P\u00f3rtico da Gloria reco\u00f1ec\u00e9delo, as\u00ed, como voso, e contempl\u00e1delo con alegr\u00eda, porque vi\u00f1estes ata Santiago para o encontro con Cristo resucitado\"2[7]. Estas palabras interp\u00e9lannos a todos os cristi\u00e1ns. Esta procura, mellor, este deixarse atopar por El, ou vale para todos os cristi\u00e1ns, ou talvez esteamos seguindo a nosa sombra, e non os pasos de Cristo. El \u00e9 o Cami\u00f1o. Non basta con cami\u00f1ar sen m\u00e1is: p\u00f3dese \"peregrinar moito sen santificarse\"[8] se damos voltas sempre ao redor de n\u00f3s mesmos, ou cami\u00f1amos nun labirinto postmoderno sen direcci\u00f3n nin sentido, sen orixe nin meta. O ecumenismo consiste en seguir m\u00e1is aut\u00e9nticamente a Luz que \u00e9 Cristo, a\u00ednda que cami\u00f1emos por tantas rutas diversas. O cristi\u00e1n ha de buscar sempre a Cristo, e se de verdade nos achegamos a El, non podemos estar lonxe dos irm\u00e1ns que tam\u00e9n o buscan. Se de verdade o atopamos, enviaranos, como a Santiago o Maior, para ser luz ata ao conf\u00edn da Terra, e a\u00ednda que sexa nunha pequena aldea rec\u00f3ndita do fin do mundo, a s\u00faa luz alumar\u00e1 a outros para atopar o Cami\u00f1o.\r\n\r\nSa\u00fadavos con afecto e bend\u00ed no Se\u00f1or.\r\n