Queridos diocesanos:<\/p>\n
Recom\u00e9ndovos facer o testamento vital #ante a lei da eutanasia recentemente aprobada. No peregrinar da nosa existencia \u00e9 necesaria a credencial deste testamento. A Iglesia defende a vida desde a s\u00faa concepci\u00f3n ata a morte natural, insistindo no respecto debido e na atenci\u00f3n especial daquelas persoas debilitadas. \u201cA vida \u00e9 un valor sacro e intanxible\u201d. Estamos chamados a acollela, protexela e acompa\u00f1ala en todas as s\u00faas etapas, e en calquera das s\u00faas circunstancias. As\u00ed poderemos ofrecer \u00e1 nosa sociedade signos de esperanza \u201ctraballando para que aumenten a xustiza e a solidariedade, e afi\u00e1ncese unha nova cultura da vida humana para a edificaci\u00f3n dunha aut\u00e9ntica civilizaci\u00f3n da verdade e do amor\u201d, como indicaba San Xo\u00e1n Paulo II.<\/p>\n
Hai que amar, respectar e protexer sempre a dignidade dos enfermos incurables ou agonizantes, xa sexan nenos, novos, adultos ou anci\u00e1ns. \u201cUnha acci\u00f3n ou unha omisi\u00f3n que, de seu ou na intenci\u00f3n, provoca a morte para suprimir a dor, constit\u00fae un homicidio gravemente contrario \u00e1 dignidade da persoa humana e ao respecto do Deus vivo e creador. O erro de xu\u00edzo no que se pode caer de boa fe non cambia a natureza deste acto homicida, que se ha de rexeitar e exclu\u00edr sempre\u201d, segundo o Catecismo da Igrexa cat\u00f3lica.<\/p>\n
Non podemos quedar impasibles #ante unha cultura que frivoliza a realidade da vida. No sufrimento insoportable a soluci\u00f3n non \u00e9 a eutanasia sen\u00f3n a atenci\u00f3n humana, espiritual e m\u00e9dica. Os coidados paliativos que non curan pero coidan, te\u00f1en esta finalidade. Tr\u00e1tase de po\u00f1er os medios necesarios para aliviar o sufrimento e suprimir a dor e non ao paciente. A eutanasia non \u00e9 a soluci\u00f3n. \u201cA verdadeira compaix\u00f3n fai solidarios coa dor dos demais e non elimina \u00e1 persoa cuxo sufrimento non se pode soportar\u201d. Sementar esperanza verdadeira, aliviar a soidade cunha compa\u00f1\u00eda afectiva e efectiva, facerse cargo do enfermo: nisto consiste a verdadeira compaix\u00f3n.<\/p>\n
Co papa Francisco afirmamos: \u201cA eutanasia e o suicidio asistido son unha derrota para todos. A resposta \u00e1 que estamos chamados \u00e9 non abandonar nunca aos que sofren, non renderse nunca, sen\u00f3n coidar e amar para dar esperanza\u201d. O so\u00f1o que vale a pena, constr\u00faese acompa\u00f1ando, asistindo, protexendo, animando e sacrific\u00e1ndose polos demais. Por aqu\u00ed comeza a verdadeira cultura da vida na que todos caben, onde todos son valiosos.<\/p>\n
Sa\u00fadavos e bend\u00ed no Se\u00f1or.<\/p>\n
+ Juli\u00e1n Barrio Barrio, + Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArzobispo de Santiago de Compostela<\/p>","_es_post_name":"carta-pastoral-la-credencial-del-testamento-vital","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Carta Pastoral: \"La credencial del testamento vital\"","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[3,4],"tags":[47,77],"class_list":["post-20135","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-actualidad","category-arzobispo","tag-cartas-pastorales","tag-la-voz-del-pastor"],"yoast_head":"\n
\nArcebispo de Santiago de Compostela<\/p>\n","protected":false,"raw":"Queridos diocesanos:\r\n\r\nRecom\u00e9ndovos facer o testamento vital #ante a lei da eutanasia recentemente aprobada. No peregrinar da nosa existencia \u00e9 necesaria a credencial deste testamento. A Iglesia defende a vida desde a s\u00faa concepci\u00f3n ata a morte natural, insistindo no respecto debido e na atenci\u00f3n especial daquelas persoas debilitadas. \u201cA vida \u00e9 un valor sacro e intanxible\u201d. Estamos chamados a acollela, protexela e acompa\u00f1ala en todas as s\u00faas etapas, e en calquera das s\u00faas circunstancias. As\u00ed poderemos ofrecer \u00e1 nosa sociedade signos de esperanza \u201ctraballando para que aumenten a xustiza e a solidariedade, e afi\u00e1ncese unha nova cultura da vida humana para a edificaci\u00f3n dunha aut\u00e9ntica civilizaci\u00f3n da verdade e do amor\u201d, como indicaba San Xo\u00e1n Paulo II.\r\n\r\nHai que amar, respectar e protexer sempre a dignidade dos enfermos incurables ou agonizantes, xa sexan nenos, novos, adultos ou anci\u00e1ns. \u201cUnha acci\u00f3n ou unha omisi\u00f3n que, de seu ou na intenci\u00f3n, provoca a morte para suprimir a dor, constit\u00fae un homicidio gravemente contrario \u00e1 dignidade da persoa humana e ao respecto do Deus vivo e creador. O erro de xu\u00edzo no que se pode caer de boa fe non cambia a natureza deste acto homicida, que se ha de rexeitar e exclu\u00edr sempre\u201d, segundo o Catecismo da Igrexa cat\u00f3lica.\r\n\r\nNon podemos quedar impasibles #ante unha cultura que frivoliza a realidade da vida. No sufrimento insoportable a soluci\u00f3n non \u00e9 a eutanasia sen\u00f3n a atenci\u00f3n humana, espiritual e m\u00e9dica. Os coidados paliativos que non curan pero coidan, te\u00f1en esta finalidade. Tr\u00e1tase de po\u00f1er os medios necesarios para aliviar o sufrimento e suprimir a dor e non ao paciente. A eutanasia non \u00e9 a soluci\u00f3n. \u201cA verdadeira compaix\u00f3n fai solidarios coa dor dos demais e non elimina \u00e1 persoa cuxo sufrimento non se pode soportar\u201d. Sementar esperanza verdadeira, aliviar a soidade cunha compa\u00f1\u00eda afectiva e efectiva, facerse cargo do enfermo: nisto consiste a verdadeira compaix\u00f3n.\r\n\r\nCo papa Francisco afirmamos: \u201cA eutanasia e o suicidio asistido son unha derrota para todos. A resposta \u00e1 que estamos chamados \u00e9 non abandonar nunca aos que sofren, non renderse nunca, sen\u00f3n coidar e amar para dar esperanza\u201d. O so\u00f1o que vale a pena, constr\u00faese acompa\u00f1ando, asistindo, protexendo, animando e sacrific\u00e1ndose polos demais. Por aqu\u00ed comeza a verdadeira cultura da vida na que todos caben, onde todos son valiosos.\r\n\r\nSa\u00fadavos e bend\u00ed no Se\u00f1or.\r\n\r\n+ Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArcebispo de Santiago de Compostela"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":1443,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_gl_post_content":"Queridos diocesanos:\r\n\r\nRecom\u00e9ndovos facer o testamento vital #ante a lei da eutanasia recentemente aprobada. No peregrinar da nosa existencia \u00e9 necesaria a credencial deste testamento. A Iglesia defende a vida desde a s\u00faa concepci\u00f3n ata a morte natural, insistindo no respecto debido e na atenci\u00f3n especial daquelas persoas debilitadas. \u201cA vida \u00e9 un valor sacro e intanxible\u201d. Estamos chamados a acollela, protexela e acompa\u00f1ala en todas as s\u00faas etapas, e en calquera das s\u00faas circunstancias. As\u00ed poderemos ofrecer \u00e1 nosa sociedade signos de esperanza \u201ctraballando para que aumenten a xustiza e a solidariedade, e afi\u00e1ncese unha nova cultura da vida humana para a edificaci\u00f3n dunha aut\u00e9ntica civilizaci\u00f3n da verdade e do amor\u201d, como indicaba San Xo\u00e1n Paulo II.\r\n\r\nHai que amar, respectar e protexer sempre a dignidade dos enfermos incurables ou agonizantes, xa sexan nenos, novos, adultos ou anci\u00e1ns. \u201cUnha acci\u00f3n ou unha omisi\u00f3n que, de seu ou na intenci\u00f3n, provoca a morte para suprimir a dor, constit\u00fae un homicidio gravemente contrario \u00e1 dignidade da persoa humana e ao respecto do Deus vivo e creador. O erro de xu\u00edzo no que se pode caer de boa fe non cambia a natureza deste acto homicida, que se ha de rexeitar e exclu\u00edr sempre\u201d, segundo o Catecismo da Igrexa cat\u00f3lica.\r\n\r\nNon podemos quedar impasibles #ante unha cultura que frivoliza a realidade da vida. No sufrimento insoportable a soluci\u00f3n non \u00e9 a eutanasia sen\u00f3n a atenci\u00f3n humana, espiritual e m\u00e9dica. Os coidados paliativos que non curan pero coidan, te\u00f1en esta finalidade. Tr\u00e1tase de po\u00f1er os medios necesarios para aliviar o sufrimento e suprimir a dor e non ao paciente. A eutanasia non \u00e9 a soluci\u00f3n. \u201cA verdadeira compaix\u00f3n fai solidarios coa dor dos demais e non elimina \u00e1 persoa cuxo sufrimento non se pode soportar\u201d. Sementar esperanza verdadeira, aliviar a soidade cunha compa\u00f1\u00eda afectiva e efectiva, facerse cargo do enfermo: nisto consiste a verdadeira compaix\u00f3n.\r\n\r\nCo papa Francisco afirmamos: \u201cA eutanasia e o suicidio asistido son unha derrota para todos. A resposta \u00e1 que estamos chamados \u00e9 non abandonar nunca aos que sofren, non renderse nunca, sen\u00f3n coidar e amar para dar esperanza\u201d. O so\u00f1o que vale a pena, constr\u00faese acompa\u00f1ando, asistindo, protexendo, animando e sacrific\u00e1ndose polos demais. Por aqu\u00ed comeza a verdadeira cultura da vida na que todos caben, onde todos son valiosos.\r\n\r\nSa\u00fadavos e bend\u00ed no Se\u00f1or.\r\n\r\n+ Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArcebispo de Santiago de Compostela","_gl_post_name":"carta-pastoral-a-credencial-do-testamento-vital","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Carta Pastoral: \"A credencial do testamento vital\"","_es_post_content":"Queridos diocesanos:\r\n\r\nOs recomiendo hacer el testamento vital<\/strong> ante la ley de la eutanasia recientemente aprobada. En el peregrinar de nuestra existencia es necesaria la credencial de este testamento.<\/strong> La Iglesia defiende la vida desde su concepci\u00f3n hasta la muerte natural, insistiendo en el respeto debido y en la atenci\u00f3n especial de aquellas personas debilitadas. \u201cLa vida es un valor sagrado e intangible\u201d. Estamos llamados a acogerla, protegerla y acompa\u00f1arla en todas sus etapas, y en cualquiera de sus circunstancias. As\u00ed podremos ofrecer a nuestra sociedad signos de esperanza \u201ctrabajando para que aumenten la justicia y la solidaridad, y se afiance una nueva cultura de la vida humana para la edificaci\u00f3n de una aut\u00e9ntica civilizaci\u00f3n de la verdad y del amor\u201d, como indicaba San Juan Pablo II.\r\n\r\nHay que amar, respetar y proteger siempre la dignidad de los enfermos incurables o agonizantes, ya sean ni\u00f1os, j\u00f3venes, adultos o ancianos. \u201cUna acci\u00f3n o una omisi\u00f3n que, de suyo o en la intenci\u00f3n, provoca la muerte para suprimir el dolor, constituye un homicidio gravemente contrario a la dignidad de la persona humana y al respeto del Dios vivo y creador. El error de juicio en el que se puede haber ca\u00eddo de buena fe no cambia la naturaleza de este acto homicida, que se ha de rechazar y excluir siempre\u201d, seg\u00fan el Catecismo de la Iglesia Cat\u00f3lica.\r\n\r\nNo podemos quedar impasibles ante una cultura que frivoliza la realidad de la vida. En el sufrimiento insoportable la soluci\u00f3n no es la eutanasia sino la atenci\u00f3n humana, espiritual y m\u00e9dica. Los cuidados paliativos que no curan pero cuidan, tienen esta finalidad. Se trata de poner los medios necesarios para aliviar el sufrimiento y suprimir el dolor y no al paciente. La eutanasia no es la soluci\u00f3n. \u201cLa \u00a0verdadera compasi\u00f3n<\/em> hace solidarios con el dolor de los dem\u00e1s y \u00a0no elimina a la persona cuyo sufrimiento no se puede soportar\u201d. Sembrar esperanza verdadera, aliviar la soledad con una compa\u00f1\u00eda afectiva y efectiva, hacerse cargo del enfermo: en esto consiste la verdadera compasi\u00f3n.\r\n\r\nCon el papa Francisco afirmamos: \u201cLa eutanasia\u00a0 y el suicidio \u00a0asistido son una derrota para todos. La respuesta a la que estamos llamados es no abandonar nunca a los que sufren, no rendirse nunca, sino cuidar y amar para dar esperanza\u201d. El sue\u00f1o que vale la pena, se construye acompa\u00f1ando, asistiendo, protegiendo, animando y sacrific\u00e1ndose por los dem\u00e1s. Por aqu\u00ed comienza la verdadera cultura de la vida en la que todos caben, donde todos son valiosos.\r\n\r\nOs saluda y bendice en el Se\u00f1or.\r\n