{"id":19965,"date":"2021-05-21T13:53:03","date_gmt":"2021-05-21T11:53:03","guid":{"rendered":"https:\/\/archicompostela.es\/?p=19965"},"modified":"2021-05-23T07:23:58","modified_gmt":"2021-05-23T05:23:58","slug":"carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-maio-de-2021","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-maio-de-2021\/","title":{"rendered":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de maio de 2021","raw":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de maio de 2021"},"content":{"rendered":"

A vida contemplativa, preto de Deus e da dor do mundo<\/strong><\/p>\n

Queridas Membros de Vida Contemplativa:<\/p>\n

O tempo pascual chegou liturxicamente ao seu fin. Non as\u00ed a paz e a alegr\u00eda que ateigaron os coraz\u00f3ns das primeiras testemu\u00f1as da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Paz e alegr\u00eda destinadas a permanecer para sempre nos resucitados con Cristo. Pero tam\u00e9n \u00e9 certo que dons tan grandes, recibidos pola fe na resurrecci\u00f3n do Se\u00f1or, seguen sendo para n\u00f3s unha aspiraci\u00f3n non ateigada, unha certeza ganduxada con limitaci\u00f3ns, unha experiencia entretexida de angustias e tristezas, de alegr\u00edas e esperanzas. Os disc\u00edpulos de Xes\u00fas, vivimos sempre entre un \u00abxa\u00bb<\/em>, pola salvaci\u00f3n que xa vimos realizada nel, e un \u00aba\u00ednda non\u00bb<\/em>, polo que a\u00ednda esperamos ver cumprido. Polo que xa co\u00f1ecemos cumprido, somos \u201craza elixida, sacerdocio de reis, naci\u00f3n santa, pobo adquirido por Deus, para pregoar as marabilla daquel que vos chamou das tebras \u00e1 s\u00faa luz admirable<\/em>\u201d (1Pe 2,9). Polo que a\u00ednda esperamos ver, continuamos sendo \u201cforasteiros e emigrantes<\/em>\u201d (1Pe 2,11), lonxe a\u00ednda da patria so\u00f1ada. O xa cumprido d\u00e9ixanos dentro de Deus. O a\u00ednda esperado d\u00e9ixanos preto da dor do mundo.<\/p>\n

Preto de Deus.<\/strong><\/p>\n

Por vocaci\u00f3n, a vida consagrada contemplativa busca a \u201cvida agachada con Cristo en Deus<\/em>\u201d (Col 3,3) como di San Paulo. Na intimidade, no silencio e na soidade \u00e9 onde se fragua o profundo, o verdadeiro. \u201cA vida espiritual non \u00e9 unha teor\u00eda nin unha abstracci\u00f3n. Non \u00e9 un momento virtual, nin unha proxecci\u00f3n imaxinada. Non \u00e9 m\u00e1is que unha experiencia, atenci\u00f3n e inmersi\u00f3n\u201d[1]<\/a>.<\/p>\n

Xes\u00fas retir\u00e1base a lugares solitarios para orar<\/em>. Na vida de Xes\u00fas perc\u00edbese que a oraci\u00f3n \u00e9 condici\u00f3n necesaria para o discernimento e o cumprimento da vontade do Pai: \u201cpor aqueles d\u00edas foi\u00a0 orar ao monte, e pasou a noite orando a Deus<\/em>\u201d (Lc 6,12). Mesmo cando oraba en presenza dos seus disc\u00edpulos, oraba s\u00f3 (cf. Lc 9,18), que \u00e9 algo as\u00ed como quedar a soas co Pai e tratar con el canto incumbe ao reino de Deus e a s\u00faa xustiza. E \u00e9 no secreto da oraci\u00f3n onde aos disc\u00edpulos, escollidos para aquela contemplaci\u00f3n, se lles permite entrar no misterio da transfiguraci\u00f3n de Xes\u00fas (cf. Lc 9,28-36). Os mesmos ap\u00f3stolos que foron testemu\u00f1as da s\u00faa oraci\u00f3n e da s\u00faa luz no monte da transfiguraci\u00f3n, foron testemu\u00f1as da oraci\u00f3n e da amargura da noite no monte das Oliveiras (cf. Lc 22,39-46). E o que vivira orando, morreu orando. E o que vivira dentro de Deus, morreu dentro de Deus: \u201cMeu Pai! Nas t\u00faas mans entrego o meu esp\u00edrito<\/em>\u201d (Lc 23,46).<\/p>\n

A oraci\u00f3n devolve a Deus todo o que de Deus recibimos<\/em>. Na oraci\u00f3n asom\u00e1monos ao misterio do que o ap\u00f3stolo Pedro quixo expresar cando dixo: \u201cSe\u00f1or, que ben estamos aqu\u00ed!<\/em>\u201d (Mt 17,4). Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte das benaventuranzas, ao da transfiguraci\u00f3n, e ao da crucifixi\u00f3n. Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte no que Deus Pai nos revela os seus mandatos e decretos, a lei que escribiu no coraz\u00f3n dos fieis, o amor con que sempre nos amou. Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte que \u00e9 o mesmo Xes\u00fas, ata transformarnos nel. \u00c9 necesario subir, deixar o chairo, o seguro, o co\u00f1ecido e ir cara arriba, \u00e1 soidade que nos leva \u00e1 fonte. Certo, toda subida implica esforzo, pero ao mesmo tempo fai posible que te\u00f1amos mellor visibilidade, avistemos horizontes m\u00e1is amplos e respiremos mellor. A aqueles disc\u00edpulos que Xes\u00fas leva consigo ao monte da transfiguraci\u00f3n, perm\u00edteselles ver algo oculto e inaccesible. A luz de Deus que os envolve, esa mesma luz iluminaraos unha vez que descendan \u00e1 chaira, e a trav\u00e9s deles, farase presente \u201cno coraz\u00f3n mesmo da Igrexa e do mundo\u201d, debido a que nada hai verdadeiramente humano que non atope eco no coraz\u00f3n dunha vida verdadeiramente contemplativa.<\/p>\n

E preto da dor humana<\/strong><\/p>\n

Se amamos a Deus, abrazamos \u00e1s s\u00faas criaturas que son expresi\u00f3n do seu amor. Non se entende unha espiritualidade de ollos abertos que non abrace a creaci\u00f3n enteira, que \u201cv\u00e9n xemendo ata hoxe\u00a0 e coma con dores de parto. E non s\u00f3 isto, sen\u00f3n que n\u00f3s mesmos, que temos as primicias do Esp\u00edrito, xememos dentro de n\u00f3s, degorando pola filiaci\u00f3n, pola liberaci\u00f3n do noso corpo<\/em>\u201d (Rm 8,22-23). Unha contemplativa, un contemplativo de ollos abertos, son unha declaraci\u00f3n de amor \u00e1 vida e un compromiso para asumir \u201ca humanidade m\u00e1is fonda, manifestando que a tenrura de Deus non ten l\u00edmites, como non os ten a s\u00faa dor polo sufrimento dos seus fillos\u201d[2]<\/a>. O feito de que \u201ca vida consagrada \u00e9 unha historia de amor apaixonado polo Se\u00f1or e pola humanidade\u201d conleva que, na vida contemplativa, esa relaci\u00f3n \u201cnon pode vivirse como repregamento\u201d entre os muros do propio eu ou da propia comunidade, sen\u00f3n que se ha de vivir abrazando a toda a humanidade, \u201ce en especial a aquela que sofre\u201d[3]<\/a>. Pola s\u00faa natureza, o amor ap\u00e1rtanos de n\u00f3s mesmos para que nos entreguemos a quen amamos. N\u00f3s en Cristo apart\u00e1monos de n\u00f3s mesmos para entregarnos a Deus e aos irm\u00e1ns, sobre todos aos pobres. Sexa que o consideremos en Cristo Xes\u00fas, sexa que o consideremos en n\u00f3s, o don consiste na entrega da propia vida, e esa cons\u00famase na entrega extrema da cruz. O noso \u00e9 sentir con Xes\u00fas a dor do mundo, loitar con El contra o mal que aflixe aos desvalidos, deixar bo olor de Deus en todas as vidas, ser memoria obstinada do amor que a todos nos envolve.<\/p>\n

Como Xes\u00fas<\/strong><\/p>\n

Unha maneira concreta de facer visible o noso \u201csentir-con\u201d e de solidarizarnos coa \u201chumanidade m\u00e1is fonda\u201d, v\u00e9n sinalada na mesma Constituci\u00f3n Vultum Dei quaerere<\/em> ao falar da oraci\u00f3n de intercesi\u00f3n, da que se di que \u00e9 unha forma de levar ante o Se\u00f1or os nosos irm\u00e1ns, como fixeron aqueles catro co paral\u00edtico, e de achegarlles ao Se\u00f1or a s\u00faa vida. \u201cPola vosa oraci\u00f3n v\u00f3s curades as chagas de tantos irm\u00e1ns<\/em>\u201d[4]<\/a>. Logo engade: \u201cEste texto \u2013en referencia \u00e1 oraci\u00f3n de Mois\u00e9s en Ex 17,11- par\u00e9ceme unha imaxe moi expresiva da forza e da eficacia da vosa oraci\u00f3n a favor de toda a humanidade e da Igrexa, e en particular dos seus membros m\u00e1is d\u00e9biles e necesitados\u201d[5]<\/a>. O Papa Francisco p\u00eddenos proximidade, facernos cargo da realidade dos demais en actitude de profunda comprensi\u00f3n e solidariedade: \u201cHomes e mulleres consagrados [\u2026] para achegarse e entender a vida, os sufrimentos, os problemas, as moitas cousas que soamente se entenden se un home e unha muller consagrados se fan pr\u00f3ximos… \u2013incluso sendo de clausura-. Pensen en Santa Tareixa do Neno Xes\u00fas, patroa das misi\u00f3ns, que co seu coraz\u00f3n ardente era pr\u00f3xima \u00e1 xente\u201d[6]<\/a>.<\/p>\n

\u201cBuscades a Xes\u00fas, Nazareno, o crucificado\u2026 El vai diante de v\u00f3s a Galilea\u201d (Mc 16,6-7). \u201cIr a Galilea<\/em>, comentaba o Papa na homil\u00eda da Vixilia Pascual, significa tam\u00e9n, ir aos conf\u00edns\u201d. \u201c\u00c9 al\u00ed onde o Resucitado pide aos seus seguidores que vaian, tam\u00e9n hoxe nos pide ir a Galilea, nesta Galilea<\/em> real. \u00c9 o lugar da vida coti\u00e1\u2026 En Galilea<\/em> aprendemos que podemos atopar a Cristo resucitado nos rostros dos nosos irm\u00e1ns, no entusiasmo dos que so\u00f1an e na resignaci\u00f3n dos que est\u00e1n desanimados, nos sorrisos dos que se alegran e nas b\u00e1goas dos que sofren\u2026 Reco\u00f1ez\u00e1molo presente nas nosas Galileas, na vida de todos os d\u00edas. Con El, a vida cambiar\u00e1. Porque m\u00e1is al\u00f3 de toda derrota, maldade e violencia, m\u00e1is al\u00f3 de todo sufrimento e m\u00e1is al\u00f3 da morte, o Resucitado vive e o Resucitado goberna a historia\u201d[7]<\/a>.<\/p>\n

Un\u00edndome \u00e1 vosa oraci\u00f3n e dando grazas a Deus pola vosa presenza ben\u00e9fica na Diocese, sa\u00fadavos con afecto e bend\u00ed no Se\u00f1or.<\/p>\n

+ Juli\u00e1n Barrio Barrio,
\nArcebispo de Santiago de Compostela.<\/p>\n

 <\/p>\n

[1]<\/a> J. TOLENTINO, A m\u00edstica do instante<\/em>, 138.<\/p>\n

[2]<\/a> Cf. Anunciade. Aos consagrados e consagradas testemu\u00f1as do Evanxeo entre as xentes<\/em>, Civcsva, 2016, n\u00ba 74.<\/p>\n

[3]<\/a> Vultum Dei quaerere<\/em>, 16.<\/p>\n

[4]<\/a> Ibid.<\/em><\/p>\n

[5]<\/a> Ibid.<\/em>, 17.<\/p>\n

[6]<\/a> FRANCISCO, Discurso aos participantes no Xubileo da Vida Consagrada<\/em>, Roma 1 de febrero de 2016.<\/p>\n

[7]<\/a> Homil\u00eda do Papa Francisco na Vixilia Pascual, 2021.<\/em><\/p>\n","protected":false,"raw":"

A vida contemplativa, preto de Deus e da dor do mundo<\/strong><\/p>\r\nQueridas Membros de Vida Contemplativa:\r\n\r\nO tempo pascual chegou liturxicamente ao seu fin. Non as\u00ed a paz e a alegr\u00eda que ateigaron os coraz\u00f3ns das primeiras testemu\u00f1as da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Paz e alegr\u00eda destinadas a permanecer para sempre nos resucitados con Cristo. Pero tam\u00e9n \u00e9 certo que dons tan grandes, recibidos pola fe na resurrecci\u00f3n do Se\u00f1or, seguen sendo para n\u00f3s unha aspiraci\u00f3n non ateigada, unha certeza ganduxada con limitaci\u00f3ns, unha experiencia entretexida de angustias e tristezas, de alegr\u00edas e esperanzas. Os disc\u00edpulos de Xes\u00fas, vivimos sempre entre un \u00abxa\u00bb<\/em>, pola salvaci\u00f3n que xa vimos realizada nel, e un \u00aba\u00ednda non\u00bb<\/em>, polo que a\u00ednda esperamos ver cumprido. Polo que xa co\u00f1ecemos cumprido, somos \u201craza elixida, sacerdocio de reis, naci\u00f3n santa, pobo adquirido por Deus, para pregoar as marabilla daquel que vos chamou das tebras \u00e1 s\u00faa luz admirable<\/em>\u201d (1Pe 2,9). Polo que a\u00ednda esperamos ver, continuamos sendo \u201cforasteiros e emigrantes<\/em>\u201d (1Pe 2,11), lonxe a\u00ednda da patria so\u00f1ada. O xa cumprido d\u00e9ixanos dentro de Deus. O a\u00ednda esperado d\u00e9ixanos preto da dor do mundo.\r\n\r\nPreto de Deus.<\/strong>\r\n\r\nPor vocaci\u00f3n, a vida consagrada contemplativa busca a \u201cvida agachada con Cristo en Deus<\/em>\u201d (Col 3,3) como di San Paulo. Na intimidade, no silencio e na soidade \u00e9 onde se fragua o profundo, o verdadeiro. \u201cA vida espiritual non \u00e9 unha teor\u00eda nin unha abstracci\u00f3n. Non \u00e9 un momento virtual, nin unha proxecci\u00f3n imaxinada. Non \u00e9 m\u00e1is que unha experiencia, atenci\u00f3n e inmersi\u00f3n\u201d[1]<\/a>.\r\n\r\nXes\u00fas retir\u00e1base a lugares solitarios para orar<\/em>. Na vida de Xes\u00fas perc\u00edbese que a oraci\u00f3n \u00e9 condici\u00f3n necesaria para o discernimento e o cumprimento da vontade do Pai: \u201cpor aqueles d\u00edas foi\u00a0 orar ao monte, e pasou a noite orando a Deus<\/em>\u201d (Lc 6,12). Mesmo cando oraba en presenza dos seus disc\u00edpulos, oraba s\u00f3 (cf. Lc 9,18), que \u00e9 algo as\u00ed como quedar a soas co Pai e tratar con el canto incumbe ao reino de Deus e a s\u00faa xustiza. E \u00e9 no secreto da oraci\u00f3n onde aos disc\u00edpulos, escollidos para aquela contemplaci\u00f3n, se lles permite entrar no misterio da transfiguraci\u00f3n de Xes\u00fas (cf. Lc 9,28-36). Os mesmos ap\u00f3stolos que foron testemu\u00f1as da s\u00faa oraci\u00f3n e da s\u00faa luz no monte da transfiguraci\u00f3n, foron testemu\u00f1as da oraci\u00f3n e da amargura da noite no monte das Oliveiras (cf. Lc 22,39-46). E o que vivira orando, morreu orando. E o que vivira dentro de Deus, morreu dentro de Deus: \u201cMeu Pai! Nas t\u00faas mans entrego o meu esp\u00edrito<\/em>\u201d (Lc 23,46).\r\n\r\nA oraci\u00f3n devolve a Deus todo o que de Deus recibimos<\/em>. Na oraci\u00f3n asom\u00e1monos ao misterio do que o ap\u00f3stolo Pedro quixo expresar cando dixo: \u201cSe\u00f1or, que ben estamos aqu\u00ed!<\/em>\u201d (Mt 17,4). Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte das benaventuranzas, ao da transfiguraci\u00f3n, e ao da crucifixi\u00f3n. Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte no que Deus Pai nos revela os seus mandatos e decretos, a lei que escribiu no coraz\u00f3n dos fieis, o amor con que sempre nos amou. Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte que \u00e9 o mesmo Xes\u00fas, ata transformarnos nel. \u00c9 necesario subir, deixar o chairo, o seguro, o co\u00f1ecido e ir cara arriba, \u00e1 soidade que nos leva \u00e1 fonte. Certo, toda subida implica esforzo, pero ao mesmo tempo fai posible que te\u00f1amos mellor visibilidade, avistemos horizontes m\u00e1is amplos e respiremos mellor. A aqueles disc\u00edpulos que Xes\u00fas leva consigo ao monte da transfiguraci\u00f3n, perm\u00edteselles ver algo oculto e inaccesible. A luz de Deus que os envolve, esa mesma luz iluminaraos unha vez que descendan \u00e1 chaira, e a trav\u00e9s deles, farase presente \u201cno coraz\u00f3n mesmo da Igrexa e do mundo\u201d, debido a que nada hai verdadeiramente humano que non atope eco no coraz\u00f3n dunha vida verdadeiramente contemplativa.\r\n\r\nE preto da dor humana<\/strong>\r\n\r\nSe amamos a Deus, abrazamos \u00e1s s\u00faas criaturas que son expresi\u00f3n do seu amor. Non se entende unha espiritualidade de ollos abertos que non abrace a creaci\u00f3n enteira, que \u201cv\u00e9n xemendo ata hoxe\u00a0 e coma con dores de parto. E non s\u00f3 isto, sen\u00f3n que n\u00f3s mesmos, que temos as primicias do Esp\u00edrito, xememos dentro de n\u00f3s, degorando pola filiaci\u00f3n, pola liberaci\u00f3n do noso corpo<\/em>\u201d (Rm 8,22-23). Unha contemplativa, un contemplativo de ollos abertos, son unha declaraci\u00f3n de amor \u00e1 vida e un compromiso para asumir \u201ca humanidade m\u00e1is fonda, manifestando que a tenrura de Deus non ten l\u00edmites, como non os ten a s\u00faa dor polo sufrimento dos seus fillos\u201d[2]<\/a>. O feito de que \u201ca vida consagrada \u00e9 unha historia de amor apaixonado polo Se\u00f1or e pola humanidade\u201d conleva que, na vida contemplativa, esa relaci\u00f3n \u201cnon pode vivirse como repregamento\u201d entre os muros do propio eu ou da propia comunidade, sen\u00f3n que se ha de vivir abrazando a toda a humanidade, \u201ce en especial a aquela que sofre\u201d[3]<\/a>. Pola s\u00faa natureza, o amor ap\u00e1rtanos de n\u00f3s mesmos para que nos entreguemos a quen amamos. N\u00f3s en Cristo apart\u00e1monos de n\u00f3s mesmos para entregarnos a Deus e aos irm\u00e1ns, sobre todos aos pobres. Sexa que o consideremos en Cristo Xes\u00fas, sexa que o consideremos en n\u00f3s, o don consiste na entrega da propia vida, e esa cons\u00famase na entrega extrema da cruz. O noso \u00e9 sentir con Xes\u00fas a dor do mundo, loitar con El contra o mal que aflixe aos desvalidos, deixar bo olor de Deus en todas as vidas, ser memoria obstinada do amor que a todos nos envolve.\r\n\r\nComo Xes\u00fas<\/strong>\r\n\r\nUnha maneira concreta de facer visible o noso \u201csentir-con\u201d e de solidarizarnos coa \u201chumanidade m\u00e1is fonda\u201d, v\u00e9n sinalada na mesma Constituci\u00f3n Vultum Dei quaerere<\/em> ao falar da oraci\u00f3n de intercesi\u00f3n, da que se di que \u00e9 unha forma de levar ante o Se\u00f1or os nosos irm\u00e1ns, como fixeron aqueles catro co paral\u00edtico, e de achegarlles ao Se\u00f1or a s\u00faa vida. \u201cPola vosa oraci\u00f3n v\u00f3s curades as chagas de tantos irm\u00e1ns<\/em>\u201d[4]<\/a>. Logo engade: \u201cEste texto \u2013en referencia \u00e1 oraci\u00f3n de Mois\u00e9s en Ex 17,11- par\u00e9ceme unha imaxe moi expresiva da forza e da eficacia da vosa oraci\u00f3n a favor de toda a humanidade e da Igrexa, e en particular dos seus membros m\u00e1is d\u00e9biles e necesitados\u201d[5]<\/a>. O Papa Francisco p\u00eddenos proximidade, facernos cargo da realidade dos demais en actitude de profunda comprensi\u00f3n e solidariedade: \u201cHomes e mulleres consagrados [\u2026] para achegarse e entender a vida, os sufrimentos, os problemas, as moitas cousas que soamente se entenden se un home e unha muller consagrados se fan pr\u00f3ximos... \u2013incluso sendo de clausura-. Pensen en Santa Tareixa do Neno Xes\u00fas, patroa das misi\u00f3ns, que co seu coraz\u00f3n ardente era pr\u00f3xima \u00e1 xente\u201d[6]<\/a>.\r\n\r\n\u201cBuscades a Xes\u00fas, Nazareno, o crucificado\u2026 El vai diante de v\u00f3s a Galilea\u201d (Mc 16,6-7). \u201cIr a Galilea<\/em>, comentaba o Papa na homil\u00eda da Vixilia Pascual, significa tam\u00e9n, ir aos conf\u00edns\u201d. \u201c\u00c9 al\u00ed onde o Resucitado pide aos seus seguidores que vaian, tam\u00e9n hoxe nos pide ir a Galilea, nesta Galilea<\/em> real. \u00c9 o lugar da vida coti\u00e1\u2026 En Galilea<\/em> aprendemos que podemos atopar a Cristo resucitado nos rostros dos nosos irm\u00e1ns, no entusiasmo dos que so\u00f1an e na resignaci\u00f3n dos que est\u00e1n desanimados, nos sorrisos dos que se alegran e nas b\u00e1goas dos que sofren\u2026 Reco\u00f1ez\u00e1molo presente nas nosas Galileas, na vida de todos os d\u00edas. Con El, a vida cambiar\u00e1. Porque m\u00e1is al\u00f3 de toda derrota, maldade e violencia, m\u00e1is al\u00f3 de todo sufrimento e m\u00e1is al\u00f3 da morte, o Resucitado vive e o Resucitado goberna a historia\u201d[7]<\/a>.\r\n\r\nUn\u00edndome \u00e1 vosa oraci\u00f3n e dando grazas a Deus pola vosa presenza ben\u00e9fica na Diocese, sa\u00fadavos con afecto e bend\u00ed no Se\u00f1or.\r\n

+ Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArcebispo de Santiago de Compostela.<\/p>\r\n \r\n\r\n[1]<\/a> J. TOLENTINO, A m\u00edstica do instante<\/em>, 138.\r\n\r\n[2]<\/a> Cf. Anunciade. Aos consagrados e consagradas testemu\u00f1as do Evanxeo entre as xentes<\/em>, Civcsva, 2016, n\u00ba 74.\r\n\r\n[3]<\/a> Vultum Dei quaerere<\/em>, 16.\r\n\r\n[4]<\/a> Ibid.<\/em>\r\n\r\n[5]<\/a> Ibid.<\/em>, 17.\r\n\r\n[6]<\/a> FRANCISCO, Discurso aos participantes no Xubileo da Vida Consagrada<\/em>, Roma 1 de febrero de 2016.\r\n\r\n[7]<\/a> Homil\u00eda do Papa Francisco na Vixilia Pascual, 2021.<\/em>"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":834,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_gl_post_content":"

A vida contemplativa, preto de Deus e da dor do mundo<\/strong><\/p>\r\nQueridas Membros de Vida Contemplativa:\r\n\r\nO tempo pascual chegou liturxicamente ao seu fin. Non as\u00ed a paz e a alegr\u00eda que ateigaron os coraz\u00f3ns das primeiras testemu\u00f1as da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Paz e alegr\u00eda destinadas a permanecer para sempre nos resucitados con Cristo. Pero tam\u00e9n \u00e9 certo que dons tan grandes, recibidos pola fe na resurrecci\u00f3n do Se\u00f1or, seguen sendo para n\u00f3s unha aspiraci\u00f3n non ateigada, unha certeza ganduxada con limitaci\u00f3ns, unha experiencia entretexida de angustias e tristezas, de alegr\u00edas e esperanzas. Os disc\u00edpulos de Xes\u00fas, vivimos sempre entre un \u00abxa\u00bb<\/em>, pola salvaci\u00f3n que xa vimos realizada nel, e un \u00aba\u00ednda non\u00bb<\/em>, polo que a\u00ednda esperamos ver cumprido. Polo que xa co\u00f1ecemos cumprido, somos \u201craza elixida, sacerdocio de reis, naci\u00f3n santa, pobo adquirido por Deus, para pregoar as marabilla daquel que vos chamou das tebras \u00e1 s\u00faa luz admirable<\/em>\u201d (1Pe 2,9). Polo que a\u00ednda esperamos ver, continuamos sendo \u201cforasteiros e emigrantes<\/em>\u201d (1Pe 2,11), lonxe a\u00ednda da patria so\u00f1ada. O xa cumprido d\u00e9ixanos dentro de Deus. O a\u00ednda esperado d\u00e9ixanos preto da dor do mundo.\r\n\r\nPreto de Deus.<\/strong>\r\n\r\nPor vocaci\u00f3n, a vida consagrada contemplativa busca a \u201cvida agachada con Cristo en Deus<\/em>\u201d (Col 3,3) como di San Paulo. Na intimidade, no silencio e na soidade \u00e9 onde se fragua o profundo, o verdadeiro. \u201cA vida espiritual non \u00e9 unha teor\u00eda nin unha abstracci\u00f3n. Non \u00e9 un momento virtual, nin unha proxecci\u00f3n imaxinada. Non \u00e9 m\u00e1is que unha experiencia, atenci\u00f3n e inmersi\u00f3n\u201d[1]<\/a>.\r\n\r\nXes\u00fas retir\u00e1base a lugares solitarios para orar<\/em>. Na vida de Xes\u00fas perc\u00edbese que a oraci\u00f3n \u00e9 condici\u00f3n necesaria para o discernimento e o cumprimento da vontade do Pai: \u201cpor aqueles d\u00edas foi\u00a0 orar ao monte, e pasou a noite orando a Deus<\/em>\u201d (Lc 6,12). Mesmo cando oraba en presenza dos seus disc\u00edpulos, oraba s\u00f3 (cf. Lc 9,18), que \u00e9 algo as\u00ed como quedar a soas co Pai e tratar con el canto incumbe ao reino de Deus e a s\u00faa xustiza. E \u00e9 no secreto da oraci\u00f3n onde aos disc\u00edpulos, escollidos para aquela contemplaci\u00f3n, se lles permite entrar no misterio da transfiguraci\u00f3n de Xes\u00fas (cf. Lc 9,28-36). Os mesmos ap\u00f3stolos que foron testemu\u00f1as da s\u00faa oraci\u00f3n e da s\u00faa luz no monte da transfiguraci\u00f3n, foron testemu\u00f1as da oraci\u00f3n e da amargura da noite no monte das Oliveiras (cf. Lc 22,39-46). E o que vivira orando, morreu orando. E o que vivira dentro de Deus, morreu dentro de Deus: \u201cMeu Pai! Nas t\u00faas mans entrego o meu esp\u00edrito<\/em>\u201d (Lc 23,46).\r\n\r\nA oraci\u00f3n devolve a Deus todo o que de Deus recibimos<\/em>. Na oraci\u00f3n asom\u00e1monos ao misterio do que o ap\u00f3stolo Pedro quixo expresar cando dixo: \u201cSe\u00f1or, que ben estamos aqu\u00ed!<\/em>\u201d (Mt 17,4). Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte das benaventuranzas, ao da transfiguraci\u00f3n, e ao da crucifixi\u00f3n. Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte no que Deus Pai nos revela os seus mandatos e decretos, a lei que escribiu no coraz\u00f3n dos fieis, o amor con que sempre nos amou. Para estar al\u00ed onde \u00e9 bo estar, ser\u00e1 necesario subir con Xes\u00fas ao monte que \u00e9 o mesmo Xes\u00fas, ata transformarnos nel. \u00c9 necesario subir, deixar o chairo, o seguro, o co\u00f1ecido e ir cara arriba, \u00e1 soidade que nos leva \u00e1 fonte. Certo, toda subida implica esforzo, pero ao mesmo tempo fai posible que te\u00f1amos mellor visibilidade, avistemos horizontes m\u00e1is amplos e respiremos mellor. A aqueles disc\u00edpulos que Xes\u00fas leva consigo ao monte da transfiguraci\u00f3n, perm\u00edteselles ver algo oculto e inaccesible. A luz de Deus que os envolve, esa mesma luz iluminaraos unha vez que descendan \u00e1 chaira, e a trav\u00e9s deles, farase presente \u201cno coraz\u00f3n mesmo da Igrexa e do mundo\u201d, debido a que nada hai verdadeiramente humano que non atope eco no coraz\u00f3n dunha vida verdadeiramente contemplativa.\r\n\r\nE preto da dor humana<\/strong>\r\n\r\nSe amamos a Deus, abrazamos \u00e1s s\u00faas criaturas que son expresi\u00f3n do seu amor. Non se entende unha espiritualidade de ollos abertos que non abrace a creaci\u00f3n enteira, que \u201cv\u00e9n xemendo ata hoxe\u00a0 e coma con dores de parto. E non s\u00f3 isto, sen\u00f3n que n\u00f3s mesmos, que temos as primicias do Esp\u00edrito, xememos dentro de n\u00f3s, degorando pola filiaci\u00f3n, pola liberaci\u00f3n do noso corpo<\/em>\u201d (Rm 8,22-23). Unha contemplativa, un contemplativo de ollos abertos, son unha declaraci\u00f3n de amor \u00e1 vida e un compromiso para asumir \u201ca humanidade m\u00e1is fonda, manifestando que a tenrura de Deus non ten l\u00edmites, como non os ten a s\u00faa dor polo sufrimento dos seus fillos\u201d[2]<\/a>. O feito de que \u201ca vida consagrada \u00e9 unha historia de amor apaixonado polo Se\u00f1or e pola humanidade\u201d conleva que, na vida contemplativa, esa relaci\u00f3n \u201cnon pode vivirse como repregamento\u201d entre os muros do propio eu ou da propia comunidade, sen\u00f3n que se ha de vivir abrazando a toda a humanidade, \u201ce en especial a aquela que sofre\u201d[3]<\/a>. Pola s\u00faa natureza, o amor ap\u00e1rtanos de n\u00f3s mesmos para que nos entreguemos a quen amamos. N\u00f3s en Cristo apart\u00e1monos de n\u00f3s mesmos para entregarnos a Deus e aos irm\u00e1ns, sobre todos aos pobres. Sexa que o consideremos en Cristo Xes\u00fas, sexa que o consideremos en n\u00f3s, o don consiste na entrega da propia vida, e esa cons\u00famase na entrega extrema da cruz. O noso \u00e9 sentir con Xes\u00fas a dor do mundo, loitar con El contra o mal que aflixe aos desvalidos, deixar bo olor de Deus en todas as vidas, ser memoria obstinada do amor que a todos nos envolve.\r\n\r\nComo Xes\u00fas<\/strong>\r\n\r\nUnha maneira concreta de facer visible o noso \u201csentir-con\u201d e de solidarizarnos coa \u201chumanidade m\u00e1is fonda\u201d, v\u00e9n sinalada na mesma Constituci\u00f3n Vultum Dei quaerere<\/em> ao falar da oraci\u00f3n de intercesi\u00f3n, da que se di que \u00e9 unha forma de levar ante o Se\u00f1or os nosos irm\u00e1ns, como fixeron aqueles catro co paral\u00edtico, e de achegarlles ao Se\u00f1or a s\u00faa vida. \u201cPola vosa oraci\u00f3n v\u00f3s curades as chagas de tantos irm\u00e1ns<\/em>\u201d[4]<\/a>. Logo engade: \u201cEste texto \u2013en referencia \u00e1 oraci\u00f3n de Mois\u00e9s en Ex 17,11- par\u00e9ceme unha imaxe moi expresiva da forza e da eficacia da vosa oraci\u00f3n a favor de toda a humanidade e da Igrexa, e en particular dos seus membros m\u00e1is d\u00e9biles e necesitados\u201d[5]<\/a>. O Papa Francisco p\u00eddenos proximidade, facernos cargo da realidade dos demais en actitude de profunda comprensi\u00f3n e solidariedade: \u201cHomes e mulleres consagrados [\u2026] para achegarse e entender a vida, os sufrimentos, os problemas, as moitas cousas que soamente se entenden se un home e unha muller consagrados se fan pr\u00f3ximos... \u2013incluso sendo de clausura-. Pensen en Santa Tareixa do Neno Xes\u00fas, patroa das misi\u00f3ns, que co seu coraz\u00f3n ardente era pr\u00f3xima \u00e1 xente\u201d[6]<\/a>.\r\n\r\n\u201cBuscades a Xes\u00fas, Nazareno, o crucificado\u2026 El vai diante de v\u00f3s a Galilea\u201d (Mc 16,6-7). \u201cIr a Galilea<\/em>, comentaba o Papa na homil\u00eda da Vixilia Pascual, significa tam\u00e9n, ir aos conf\u00edns\u201d. \u201c\u00c9 al\u00ed onde o Resucitado pide aos seus seguidores que vaian, tam\u00e9n hoxe nos pide ir a Galilea, nesta Galilea<\/em> real. \u00c9 o lugar da vida coti\u00e1\u2026 En Galilea<\/em> aprendemos que podemos atopar a Cristo resucitado nos rostros dos nosos irm\u00e1ns, no entusiasmo dos que so\u00f1an e na resignaci\u00f3n dos que est\u00e1n desanimados, nos sorrisos dos que se alegran e nas b\u00e1goas dos que sofren\u2026 Reco\u00f1ez\u00e1molo presente nas nosas Galileas, na vida de todos os d\u00edas. Con El, a vida cambiar\u00e1. Porque m\u00e1is al\u00f3 de toda derrota, maldade e violencia, m\u00e1is al\u00f3 de todo sufrimento e m\u00e1is al\u00f3 da morte, o Resucitado vive e o Resucitado goberna a historia\u201d[7]<\/a>.\r\n\r\nUn\u00edndome \u00e1 vosa oraci\u00f3n e dando grazas a Deus pola vosa presenza ben\u00e9fica na Diocese, sa\u00fadavos con afecto e bend\u00ed no Se\u00f1or.\r\n

+ Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArcebispo de Santiago de Compostela.<\/p>\r\n \r\n\r\n[1]<\/a> J. TOLENTINO, A m\u00edstica do instante<\/em>, 138.\r\n\r\n[2]<\/a> Cf. Anunciade. Aos consagrados e consagradas testemu\u00f1as do Evanxeo entre as xentes<\/em>, Civcsva, 2016, n\u00ba 74.\r\n\r\n[3]<\/a> Vultum Dei quaerere<\/em>, 16.\r\n\r\n[4]<\/a> Ibid.<\/em>\r\n\r\n[5]<\/a> Ibid.<\/em>, 17.\r\n\r\n[6]<\/a> FRANCISCO, Discurso aos participantes no Xubileo da Vida Consagrada<\/em>, Roma 1 de febrero de 2016.\r\n\r\n[7]<\/a> Homil\u00eda do Papa Francisco na Vixilia Pascual, 2021.<\/em>","_gl_post_name":"carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-maio-de-2021","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de maio de 2021","_es_post_content":"

La vida contemplativa, cerca de Dios y del dolor del mundo<\/strong><\/p>\r\nQueridas Miembros de Vida Contemplativa:\r\n\r\nEl tiempo pascual ha llegado lit\u00fargicamente a su fin. No as\u00ed la paz y la alegr\u00eda que colmaron los corazones de los primeros testigos de la resurrecci\u00f3n de Jes\u00fas. Paz y alegr\u00eda destinadas a permanecer para siempre en los resucitados con Cristo. Pero tambi\u00e9n es cierto que dones tan grandes, recibidos por la fe en la resurrecci\u00f3n del Se\u00f1or, siguen siendo para nosotros una aspiraci\u00f3n no colmada, una certeza hilvanada con limitaciones, una experiencia entretejida de angustias y tristezas, de alegr\u00edas y esperanzas. Los disc\u00edpulos de Jes\u00fas, vivimos siempre entre un \u00abya<\/em>\u00bb, por la salvaci\u00f3n que ya hemos visto realizada en \u00c9l, y un \u00abtodav\u00eda no<\/em>\u00bb, por lo que todav\u00eda esperamos ver cumplido. Por lo que ya conocemos cumplido, somos \u201clinaje elegido, sacerdocio real, naci\u00f3n consagrada, pueblo adquirido por Dios, para que anunci\u00e9is las proezas del que os llam\u00f3 de las tinieblas a su luz maravillosa<\/em>\u201d (1Pe 2,9). Por lo que todav\u00eda esperamos ver, continuamos siendo \u201cextranjeros y peregrinos<\/em>\u201d (1Pe 2,11), lejos a\u00fan de la patria so\u00f1ada. Lo ya cumplido nos deja dentro de Dios. Lo todav\u00eda esperado nos deja cerca del dolor del mundo.\r\n\r\nCerca de Dios. <\/strong>\r\n\r\nPor vocaci\u00f3n, la vida consagrada contemplativa busca la \u201cvida escondida con Cristo en Dios<\/em>\u201d (Col 3,3) como dice San Pablo. En la intimidad, en el silencio y en la soledad es donde se fragua lo profundo, lo verdadero. \u201cLa vida espiritual no es una teor\u00eda ni una abstracci\u00f3n. No es un momento virtual, ni una proyecci\u00f3n imaginada. No es m\u00e1s que una experiencia, atenci\u00f3n e inmersi\u00f3n\u201d[1]<\/a>.\r\n\r\nJes\u00fas se retiraba a lugares solitarios para orar. <\/em>En la vida de Jes\u00fas se percibe que la oraci\u00f3n es condici\u00f3n necesaria para el discernimiento y el cumplimiento de la voluntad del Padre: \u201cen aquellos d\u00edas, sali\u00f3 al monte a orar y pas\u00f3 la noche orando a Dios<\/em>\u201d (Lc 6,12). Incluso cuando oraba en presencia de sus disc\u00edpulos, oraba solo (cf. Lc 9,18), que es algo as\u00ed como quedarse a solas con el Padre y tratar con \u00e9l cuanto ata\u00f1e al reino de Dios y su justicia. Y es en el secreto de la oraci\u00f3n donde a los disc\u00edpulos, escogidos para aquella contemplaci\u00f3n, se les permite entrar en el misterio de la transfiguraci\u00f3n de Jes\u00fas (cf. Lc 9,28-36). Los mismos ap\u00f3stoles que fueron testigos de su oraci\u00f3n y de su luz en el monte de la transfiguraci\u00f3n, fueron testigos de la oraci\u00f3n y de la amargura de la noche en el monte de los Olivos (cf. Lc 22,39-46). Y el que hab\u00eda vivido orando, muri\u00f3 orando. Y el que hab\u00eda vivido dentro de Dios, muri\u00f3 dentro de Dios: \u201cPadre, en tus manos encomiendo mi esp\u00edritu<\/em>\u201d (Lc 23,46).\r\n\r\nLa oraci\u00f3n devuelve a Dios todo lo que de Dios recibimos. <\/em>En la oraci\u00f3n nos asomamos al misterio de lo que el ap\u00f3stol Pedro quiso expresar cuando dijo: \u201cSe\u00f1or, \u00a1qu\u00e9 bueno es que estemos aqu\u00ed<\/em>!\u201d (Mt 17,4). Para estar all\u00ed donde es bueno estar, ser\u00e1 necesario subir con Jes\u00fas al monte de las bienaventuranzas, al de la transfiguraci\u00f3n, y al de la crucifixi\u00f3n. Para estar all\u00ed donde es bueno estar, ser\u00e1 necesario subir con Jes\u00fas al monte en el que Dios Padre nos revela sus mandatos y decretos, la ley que ha escrito en el coraz\u00f3n de los fieles, el amor con que siempre nos ha amado. Para estar all\u00ed donde es bueno estar, ser\u00e1 necesario subir con Jes\u00fas al monte que es el mismo Jes\u00fas, hasta transformarnos en \u00c9l. Es necesario subir, dejar lo llano, lo seguro, lo conocido e ir hacia arriba, a la soledad que nos lleva a la fuente. Cierto, toda subida implica esfuerzo, pero al mismo tiempo hace posible que tengamos mejor visibilidad, avistemos horizontes m\u00e1s amplios y respiremos mejor. A aquellos disc\u00edpulos que Jes\u00fas lleva consigo al monte de la transfiguraci\u00f3n, se les permite ver algo oculto e inaccesible. La luz de Dios que los envuelve, esa misma luz los iluminar\u00e1 una vez que desciendan a la llanura, y a trav\u00e9s de ellos, se har\u00e1 presente \u201cen el coraz\u00f3n mismo de la Iglesia y del mundo\u201d, puesto que nada hay verdaderamente humano que no encuentre eco en el coraz\u00f3n de una vida verdaderamente contemplativa.\r\n\r\nY cerca del dolor humano<\/strong>\r\n\r\nSi amamos a Dios, abrazamos a sus criaturas que son expresi\u00f3n de su amor. No se entiende una espiritualidad de ojos abiertos que no abrace la creaci\u00f3n entera, que \u201cest\u00e1 gimiendo y sufre dolores de parto hasta el d\u00eda de hoy. Y no s\u00f3lo eso, sino que tambi\u00e9n nosotros, que poseemos las primicias del Esp\u00edritu, gemimos en nuestro interior, aguardando la adopci\u00f3n filial, la redenci\u00f3n de nuestro cuerpo<\/em>\u201d (Rm 8,22-23). Una contemplativa, un contemplativo de ojos abiertos, son una declaraci\u00f3n de amor a la vida y un compromiso a asumir \u201cla humanidad m\u00e1s honda, manifestando que la ternura de Dios no tiene l\u00edmites, como no los tiene su dolor por el sufrimiento de sus hijos\u201d[2]<\/a>. El hecho de que \u201cla vida consagrada es una historia de amor apasionado por el Se\u00f1or y por la humanidad\u201d conlleva que, en la vida contemplativa, esa relaci\u00f3n \u201cno puede vivirse como repliegue\u201d entre los muros del propio yo o de la propia comunidad, sino que se ha de vivir abrazando a toda la humanidad, \u201cy en especial a aquella que sufre\u201d[3]<\/a>. Por su naturaleza, el amor nos aparta de nosotros mismos para que nos entreguemos a quien amamos. Nosotros en Cristo nos apartamos de nosotros mismos para entregarnos a Dios y a los hermanos, sobre todos a los pobres. Sea que lo consideremos en Cristo Jes\u00fas, sea que lo consideremos en nosotros, el don consiste en la entrega de la propia vida, y \u00e9sa se consuma en la entrega extrema de la cruz. Lo nuestro es sentir con Jes\u00fas el dolor del mundo, luchar con \u00c9l contra el mal que aflige a los desvalidos, dejar buen olor de Dios en todas las vidas, ser memoria obstinada del amor que a todos nos envuelve.\r\n\r\nComo Jes\u00fas<\/strong>\r\n\r\nUna manera concreta de hacer visible nuestro \u201csentir-con\u201d y de solidarizarnos con la \u201chumanidad m\u00e1s honda\u201d, viene se\u00f1alada en la misma Constituci\u00f3n Vultum Dei quaerere<\/em> al hablar de la oraci\u00f3n de intercesi\u00f3n, de la que se dice que es una forma de llevar ante el Se\u00f1or a nuestros hermanos, como hicieron aquellos cuatro con el paral\u00edtico, y de acercarles al Se\u00f1or su vida. \u201cPor vuestra oraci\u00f3n vosotras cur\u00e1is las llagas de tantos hermanos\u201d[4]<\/a>. Luego a\u00f1ade: \u201cEste texto \u2013en referencia a la oraci\u00f3n de Mois\u00e9s en Ex 17,11- me parece una imagen muy expresiva de la fuerza y de la eficacia de vuestra oraci\u00f3n a favor de toda la humanidad y de la Iglesia, y en particular de sus miembros m\u00e1s d\u00e9biles y necesitados\u201d[5]<\/a>. El Papa Francisco nos pide cercan\u00eda, proximidad, hacernos cargo de la realidad de los dem\u00e1s en actitud de profunda comprensi\u00f3n y solidaridad: \u201cHombres y mujeres consagrados [\u2026] para acercarse y entender la vida, los sufrimientos, los problemas, las muchas cosas que solamente se entienden si un hombre y una mujer consagrados se hacen pr\u00f3jimos... \u2013incluso siendo de clausura-. Piensen en Santa Teresa del Ni\u00f1o Jes\u00fas, patrona de las misiones, que con su coraz\u00f3n ardiente era pr\u00f3xima a la gente\u201d[6]<\/a>.\r\n\r\n\u201cBusc\u00e1is a Jes\u00fas el Nazareno, el crucificado\u2026 \u00c9l va por delante de vosotros a Galilea<\/em>\u201d (Mc 16, 6-7). \u201cIr a Galilea<\/em>, comentaba el Papa en la homil\u00eda de la Vigilia Pascual, significa tambi\u00e9n, ir a los confines\u201d. \u201cEs all\u00ed donde el Resucitado pide a sus seguidores que vayan, tambi\u00e9n hoy nos pide ir a Galilea, en esta Galilea<\/em> real. Es el lugar de la vida cotidiana\u2026 En Galilea <\/em>aprendemos que podemos encontrar a Cristo resucitado en los rostros de nuestros hermanos, en el entusiasmo de los que sue\u00f1an y en la resignaci\u00f3n de los que est\u00e1n desanimados, en las sonrisas de los que se alegran y en las l\u00e1grimas de los que sufren\u2026 Reconozc\u00e1moslo presente en nuestras Galileas, en la vida de todos los d\u00edas. Con \u00c9l, la vida cambiar\u00e1. Porque m\u00e1s all\u00e1 de toda derrota, maldad y violencia, m\u00e1s all\u00e1 de todo sufrimiento y m\u00e1s all\u00e1 de la muerte, el Resucitado vive y el Resucitado gobierna la historia\u201d[7]<\/a>.\r\n\r\nUni\u00e9ndome a vuestra oraci\u00f3n y dando gracias a Dios por vuestra presencia ben\u00e9fica en la Di\u00f3cesis, os saluda con afecto y bendice en el Se\u00f1or.\r\n

+ Juli\u00e1n Barrio Barrio,\r\nArzobispo de Santiago de Compostela.<\/p>\r\n \r\n\r\n[1]<\/a> J. TOLENTINO, La m\u00edstica del instante, <\/em>138.\r\n\r\n[2]<\/a> Cf. Anunciad. A los consagrados y consagradas testigos del Evangelio entre las gentes, <\/em>Civcsva, 2016, n\u00ba 74.\r\n\r\n[3]<\/a> Vultum Dei quaerere, <\/em>16.\r\n\r\n[4]<\/a> Ibid.<\/em>\r\n\r\n[5]<\/a> Ibid., <\/em>17.\r\n\r\n[6]<\/a> FRANCISCO, Discurso a los participantes en el Jubileo de la Vida Consagrada, <\/em>Roma 1 de febrero de 2016.\r\n\r\n[7]<\/a> Homil\u00eda del Papa Francisco en la Vigilia Pascual, 2021.<\/em>","_es_post_name":"carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021","edit_language":"gl","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[47,77],"class_list":["post-19965","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-arzobispo","tag-cartas-pastorales","tag-la-voz-del-pastor"],"yoast_head":"\nCarta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021 - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"gl_ES\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021 - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"A vida contemplativa, preto de Deus e da dor do mundo Queridas Membros de Vida Contemplativa: O tempo pascual chegou liturxicamente ao seu fin. Non as\u00ed a paz e a alegr\u00eda que ateigaron os coraz\u00f3ns das primeiras testemu\u00f1as da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Paz e alegr\u00eda destinadas a permanecer para sempre nos resucitados con Cristo. Pero […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2021-05-21T11:53:03+00:00\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-05-23T05:23:58+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"756\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"265\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"archicompostela_org\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Escrito por\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"archicompostela_org\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Tempo de lectura\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"6 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/\",\"name\":\"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021 - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg\",\"datePublished\":\"2021-05-21T11:53:03+00:00\",\"dateModified\":\"2021-05-23T05:23:58+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab\"},\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg\",\"width\":756,\"height\":265},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Portada\",\"item\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\",\"name\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"description\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"gl-ES\"},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab\",\"name\":\"archicompostela_org\",\"sameAs\":[\"https:\/\/archicompostela.es\"],\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/author\/archicompostela_org\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021 - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/","og_locale":"gl_ES","og_type":"article","og_title":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021 - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","og_description":"A vida contemplativa, preto de Deus e da dor do mundo Queridas Membros de Vida Contemplativa: O tempo pascual chegou liturxicamente ao seu fin. Non as\u00ed a paz e a alegr\u00eda que ateigaron os coraz\u00f3ns das primeiras testemu\u00f1as da resurrecci\u00f3n de Xes\u00fas. Paz e alegr\u00eda destinadas a permanecer para sempre nos resucitados con Cristo. Pero […]","og_url":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/","og_site_name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","article_published_time":"2021-05-21T11:53:03+00:00","article_modified_time":"2021-05-23T05:23:58+00:00","og_image":[{"width":756,"height":265,"url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg","type":"image\/jpeg"}],"author":"archicompostela_org","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Escrito por":"archicompostela_org","Tempo de lectura":"6 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/","url":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/","name":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021 - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","isPartOf":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg","datePublished":"2021-05-21T11:53:03+00:00","dateModified":"2021-05-23T05:23:58+00:00","author":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab"},"breadcrumb":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#breadcrumb"},"inLanguage":"gl-ES","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#primaryimage","url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg","contentUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/cartas_pastorales.jpg","width":756,"height":265},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/carta-pastoral-vida-contemplativa-30-de-mayo-de-2021\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Portada","item":"https:\/\/archicompostela.org\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Carta Pastoral Vida Contemplativa. 30 de mayo de 2021"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website","url":"https:\/\/archicompostela.org\/","name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","description":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"gl-ES"},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#\/schema\/person\/1993741fd12112ec31242d379ae53cab","name":"archicompostela_org","sameAs":["https:\/\/archicompostela.es"],"url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/author\/archicompostela_org\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19965","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=19965"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19965\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":19998,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19965\/revisions\/19998"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/834"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=19965"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=19965"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=19965"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}