{"id":18231,"date":"2020-12-21T11:51:50","date_gmt":"2020-12-21T10:51:50","guid":{"rendered":"https:\/\/archicompostela.org\/web\/?page_id=18231"},"modified":"2025-05-22T21:18:42","modified_gmt":"2025-05-22T19:18:42","slug":"historia-da-arquidiocese","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/","title":{"rendered":"Historia da Arquidiocese","raw":"Historia da Arquidiocese"},"content":{"rendered":"\r\n
<\/span>\"\"
\r\n

Historia da Arquidiocese<\/h2><\/div>\r\n<\/div><\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
<\/div>\r\n\r\n\r\n
\r\n
\"\"<\/figure>\r\n<\/div>\r\n\r\n\r\n

A Igrexa Compostel\u00e1<\/strong> xurdiu como herdeira da misi\u00f3n do Ap\u00f3stolo Santiago. Impetuoso, decidido e lanzado ata o punto de merecer de Jes\u00fas o mote de Trono<\/strong>, chegou anunciando a Boa Noticia do seu Mestre ata os conf\u00edns do mundo ent\u00f3n co\u00f1ecido. A s\u00faa curta vida -foi degolado cando contaba uns corenta anos- non foi obst\u00e1culo para que chegase, o primeiro, m\u00e1is lonxe que os seus irm\u00e1ns. O pequeno grupo que lle escoitou nun recuncho perdido da actual Galicia, gardou o seu sepulcro e a fe na Boa Noticia que Santiago deulles. Este grupo \u00e9 o que est\u00e1 nas escuras orixes da Igrexa Compostel\u00e1 que, unida \u00e1 Igrexa cat\u00f3lica, da que quere ser manifestaci\u00f3n acabada, asume, como fin da s\u00faa existencia e actuaci\u00f3n, o anuncio e a construci\u00f3n do Reino de Deus, tarefa recibida de Jes\u00fas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A cada un dos homes e mulleres ao que o ego\u00edsmo, persoal e colectivo que impregna a cultura e demais estruturas sociais, unido \u00e1 s\u00faa condici\u00f3n de mortal, imp\u00eddelle alcanzar o m\u00e1is vivo desexo do seu ser, \u00e9 dicir, a felicidade completa, queremos comunicarlle que, desde que Jes\u00fas resucitou, esta felicidade \u00e9 posible, se el quere.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O Reino de Deus \u00e9 unha realidade progresiva que se realiza na Historia, \u00e1 que dota dunha nova perspectiva. Esta realidade consiste na construci\u00f3n dun home novo e unha humanidade nova, xa presente entre n\u00f3s como o fermento est\u00e1 no medio da masa, ou na semente xa se cont\u00e9n na planta, pero que deber\u00e1 ser cultivada e desenvolvida ata realizarse completamente na Plenitude dos Tempos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A construci\u00f3n do Reino leva a cabo mediante a transformaci\u00f3n profunda de cada home, que \u00e9 necesario que renuncie aos valores baseados no ego\u00edsmo para converterse aos inspirados no amor, e a asunci\u00f3n dun compromiso tendente a comunicar a outros esta Boa Noticia. Para realizala con eficacia organiz\u00e1monos na Igrexa. Desde ela tratamos de estender a semente do Reino e introducir os seus valores na cultura e en todas as estruturas sociais. Para iso nosa \u00fanica arma \u00e9 o amor e o servizo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Esta foi, e segue sendo, a raz\u00f3n de ser e a tarefa da Igrexa de Compostela<\/strong>, a mesma de toda a Igrexa Universal. Pero a esta universalidade achega a peculiaridade de proceder da actuaci\u00f3n do Ap\u00f3stolo Santiago e ser a custodia do seu sepulcro. Ao longo de dous milenios realizou a s\u00faa misi\u00f3n con esforzo; equivocouse, e volverase a equivocar moitas veces; foi manchada co pecado, e viuse precisada a converterse continuamente, pero sempre conseguiu transformarse tentando cumprir cada vez mellor e con maior \u00e9xito a s\u00faa misi\u00f3n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A Igrexa de Compostela<\/strong> foi erixida o d\u00eda 5 de decembro de 1095 polo Papa Urbano II mediante a Bula Veterum sinodalia. A pesar diso, o acto papal non foi a creaci\u00f3n de algo novo, sen\u00f3n m\u00e1is ben a ratificaci\u00f3n xur\u00eddica dunha situaci\u00f3n de feito, que vi\u00f1a produc\u00edndose desde dous s\u00e9culos antes. A mesma Bula declara \u00e1 nova Igrexa herdeira absoluta de todo canto pertenc\u00eda \u00e1 Igrexa de Iria Flavia<\/strong>, sen comportar m\u00e1is novidade que o cambio de nome, s\u00e9 e condici\u00f3n xur\u00eddica; a ata ent\u00f3n sufrag\u00e1nea de Braga, pasou a selo unicamente da Santa S\u00e9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A s\u00faa antecesora, a Igrexa de Iria Flavia<\/strong>, irrompe na historia no I Concilio de Braga (ano 569) de forma tan abrupta que fai inveros\u00edmil a afirmaci\u00f3n dalg\u00fans historiadores, segundo a cal leste foi o momento do seu nacemento. Esta \u00e9 sen d\u00fabida a primeira noticia fehaciente que temos dun bispo de Iria Flavia, Andr\u00e9s, que ao estampar a s\u00faa firma nas actas convert\u00edase no primeiro Bispo de Iria co\u00f1ecido. Non foi, con todo, o primeiro en presidir esta S\u00e9. No territorio, un pouco m\u00e1is amplo que o actual da Compostel\u00e1, hai infinidade de indicios, sobre todo arqueol\u00f3xicos e epigr\u00e1ficos, da presenza desde os primeiros s\u00e9culos dos herdeiros de Jes\u00fas de Nazaret. Tras varios s\u00e9culos de fermento en grupos pequenos de cristi\u00e1ns, os existentes no territorio da Galicia actual organ\u00edzanse en cinco igrexas, ?e parte dunha sexta, Astorga? as mesmas que existen actualmente. Testemu\u00f1o desta divisi\u00f3n \u00e9 o famoso Parroechiale suevum.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde que emerxeu na historia, a nosa Igrexa pasou por tres importantes etapas:<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1.- Igrexa de Iria Flavia, Diocese sufrag\u00e1nea da Igrexa Metropolitana de Braga <\/strong>(desde as s\u00faas orixes ata o 5 de decembro de 1095). Con este t\u00edtulo foi quizais a \u00fanica Igrexa de Hispania que mantivo a sucesi\u00f3n episcopal, durante a invasi\u00f3n musulm\u00e1 e a protagonista do descubrimento da Tumba do Ap\u00f3stolo Santiago. Por iso, desde a segunda metade do s\u00e9culo IX os bispos titul\u00e1banse de Iria e da S\u00e9 Apost\u00f3lica, residindo habitualmente no lugar chamado Locus Sancti Iacobi, denominaci\u00f3n que evolucionou na voz Santiago, coa que San Jacob ou Jacobo foi denominado en Castel\u00e1n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2.- Diocese Compostel\u00e1, sufrag\u00e1nea da Santa S\u00e9, efecto da Bula Veterum sinodal\u00eda do Papa Urbano II<\/strong> (5 de decembro de 1095). A Bula dispo\u00f1\u00eda a extinci\u00f3n da S\u00e9 Iriense e declaraba \u00e1 Compostel\u00e1, que xurd\u00eda cun novo estatuto, sucesora na posesi\u00f3n de todos os bens, dereitos e deberes da extinta. Esta etapa durou menos de 25 anos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3.- Arquidiocese Metropolitana de Santiago de Compostela, creada polo Papa Calixto II mediante a Bula Onmipotentis dispositione de 27-II-1120<\/strong> que foi executada en Santiago o d\u00eda 25 de xullo do mesmo ano. En sucesi\u00f3n de M\u00e9rida \u00abdesaparecida como Igrexa baixo o poder musulm\u00e1n\u00bb, foi declarada capital da Lusitania e somet\u00e9ronselle como sufrag\u00e1neas as s\u00e9s de Beja, Lisboa, Ossobona (Faro), Ida\u00f1a (A Guarda), Coimbra, Viseu, Lamego, Cidade Rodrigo, Salamanca, Avila, Evora e Coria. As dioceses galegas continuaron dependendo de Braga ata o ano 1395, en que pasaron a ser sufrag\u00e1neas de Santiago. Dous anos antes o Papa Bonifacio IX creou a Metr\u00f3pole de Lisboa segregando as s\u00e9s portuguesas da de Santiago. Actualmente \u00e9 a Igrexa Metropolitana de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n

\r\n
\"\"<\/figure>\r\n<\/div>\r\n\r\n\r\n

Un feito importante foi decisivo na identidade da Igrexa de Compostela: a s\u00faa vinculaci\u00f3n ao Ap\u00f3stolo Santiago o Maior. Desde que, cara ao ano 829, o bispo Teodomiro descubriu a s\u00faa Tumba, a vida diocesana estivo determinada polo culto ao Ap\u00f3stolo e a acollida e atenci\u00f3n aos peregrinos que de todo o mundo acud\u00edan, e seguen acudindo, a venerala. Esta ruta converteuse no veh\u00edculo polo que circularon as ideas que forxaron a cultura europea. A m\u00e1is fermosa pregaria despois do Ave Mar\u00eda que o pobo cristi\u00e1n dirixe \u00e1 Nai de Deus, s\u00e1lvea Regina (Divos tumba_apostol s\u00e1lveche, ra\u00ed\u00f1a e nai de misericordia\u2026) foi un agasallo \u00e1 Igrexa Universal do Bispo de Iria Flavia e Compostela San Pedro de Mezonzo (985-1003).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ao caer o Imperio Romano produciuse na nosa terra ?como en tantas outras a\u00ednda que m\u00e1is acusado pola distancia da autoridade de Roma? a ca\u00edda das instituci\u00f3ns sociais e, por iso, perderon os funcionarios a lexitimaci\u00f3n da s\u00faa funci\u00f3n. A \u00fanica instancia capaz de asumir a responsabilidade colectiva foron os bispos da Igrexa Cristi\u00e1. En Galicia conseguiron dialogar cos invasores, e ata conseguiron a prematura conversi\u00f3n ao catolicismo do pr\u00edncipe suevo Reckiario, que, ao morrer o seu pai Reckila no ano 448, conv\u00e9rtese no primeiro rei b\u00e1rbaro cat\u00f3lico case medio antes que Clodoveo, o rei dos Francos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Este problema agudizar\u00edase cando a partir do ano 713 cae toda Espa\u00f1a en poder dos Musulm\u00e1ns. No territorio de Iria e en toda Galicia, despois, refuxi\u00e1ronse infinidade de cristi\u00e1ns e bispos. O Bispo de Dumio ref\u00faxiase en Mondo\u00f1edo. Lugo, Ourense, Astorga, Tui e a metropolitana Braga quedan sen bispo. S\u00f3 continua ininterrompidamente a sucesi\u00f3n dos Bispos de Iria. Aqu\u00ed debe estar a orixe, primeiro do se\u00f1or\u00edo temporal dos Bispos sobre a terra Iria e, despois, o dos Arcebispos de Santiago. Se\u00f1or\u00edo que se acrecentou e consolidou coas doaz\u00f3ns dos reis, tratando con iso de honrar ao Ap\u00f3stolo Santiago<\/strong>, Patr\u00f3n de Espa\u00f1a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Este Se\u00f1or\u00edo trouxo consecuencias importantes, non todas desexables. Provocou a presenza de prelados cortes\u00e1ns, m\u00e1is se\u00f1ores que arcebispos, e outros que unicamente se preocupaban de cobrar as s\u00faas rendas. H\u00f3uboos tam\u00e9n, e moitos, munificentes e amantes do seu pobo, ao que enriqueceron con instituci\u00f3ns, obras publicas e, sobre todo, obras de arte que converteron a Compostela nunha das cidades m\u00e1is admiradas do mundo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde o d\u00eda 1\u00ba de xullo do ano 1100 ata o ano 1140 preside a Igrexa Compostel\u00e1<\/strong> o seu primeiro Arcebispo Don Diego Gelm\u00edrez. A s\u00faa memoria a\u00ednda permanece viva entre os compostel\u00e1ns. Foi un personaxe do seu tempo, dunha personalidade e clarividencia excepcionais. A el d\u00e9bese a exaltaci\u00f3n da s\u00faa S\u00e9 \u00e1 categor\u00eda de Metropolitana, as primeiras concesi\u00f3ns do Xubileu e a condici\u00f3n de Legado Pontificio do papa Calixto II sobre as Igrexas de Lusitania e Gallaetia. Desempe\u00f1ou un papel decisivo na pol\u00edtica do seu tempo e consolidou o se\u00f1or\u00edo da s\u00faa s\u00e9 sobre un amplo territorio de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A el d\u00e9bese a configuraci\u00f3n esencial da Catedral Rom\u00e1nica<\/strong>, quizais a estatua do Ap\u00f3stolo que preside o Altar Maior, e \u00e9 abrazada por mill\u00f3ns de peregrinos, e a concepci\u00f3n esencial da parte m\u00e1is antiga do Palacio que leva o seu nome.<\/p>\r\n\r\n\r\n

\r\n
\"\"<\/figure>\r\n<\/div>\r\n\r\n\r\n

A partir da metade do s\u00e9culo XVI os Arcebispos van deixando o seu poder\u00edo en mans de provisores, concelleiros, pero ao final do s\u00e9culo xorden outros que se entregan cada vez m\u00e1is \u00e1 s\u00faa tarefa pastoral. Non podemos esquecer \u00e1s figuras notables do Cardeal Abalos, Don Francisco Branco, Don Alonso de Vel\u00e1zquez, Don Juan de Sanclemente, Don Maximiliano de Austria e outros de non menor talento e virtude, art\u00edfices, en maior ou menor medida, da aplicaci\u00f3n das normas do Concilio de Trento na Arquidiocese. Ao longo do s\u00e9culo XVIII destacan Don Antonio Monroy, Don Cayetano Gil Taboada, Don Bartolomeu Rajoy, Don Sebasti\u00e1n Malvar, Don Felipe F. Vallejo. A partir da segunda d\u00e9cada do s\u00e9culo XIX o Arcebispo deixa de ser Se\u00f1or para ser exclusivamente Arcebispo. Don Rafael de M\u00fazquiz (1801-1821) foi o \u00faltimo Arcebispo Se\u00f1or. Despois deste acontecemento a S\u00e9 Compostel\u00e1 foi ocupada por personalidades de gran calado eclesial, que dedicaron a s\u00faa vida exclusivamente ao servizo cristi\u00e1n dos seus fieis. Perm\u00edtasenos citar a Frei Rafael de V\u00e9lez e ao Cardeal Garc\u00eda Custa, protagonistas ambos dunha actuaci\u00f3n profunda tendente \u00e1 restauraci\u00f3n espiritual do seu clero e do seu pobo, lacerado por guerras e disensi\u00f3ns pol\u00edticas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O fin de s\u00e9culo e comezo do XX, son testemu\u00f1as dos pontificados dos Cardeais Pay\u00e1, novo descubridor da tumba do Ap\u00f3stolo, e Mart\u00edn de Herrera, que puxo as bases dunha organizaci\u00f3n da s\u00faa Igrexa en busca dunha eficacia Pastoral e catequ\u00e9tica.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ao longo dos s\u00e9culos presidiron esta igrexa un total de 29 bispos de Iria co\u00f1ecidos, aos que haber\u00eda que engadir os 28 enterrados baixo as b\u00f3vedas da Igrexa de Iria, segundo testemu\u00f1os que revelan a s\u00faa venerable antig\u00fcidade, dous bispos de Compostela e 75 Arcebispos Metropolitanos.A lo largo de los siglos han presidido esta iglesia un total de 29 obispos de Iria conocidos, a los que habr\u00eda que a\u00f1adir los 28 enterrados bajo las b\u00f3vedas de la Iglesia de Iria, seg\u00fan testimonios que revelan su venerable antig\u00fcedad, dos obispos de Compostela y 75 Arzobispos Metropolitanos.<\/p>\r\n

EPISCOPOLOGIO<\/a><\/p>\r\n","protected":false,"raw":"\r\n

<\/span>
\r\n
<\/div>\r\n<\/div><\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
<\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

A Igrexa Compostel\u00e1<\/strong> xurdiu como herdeira da misi\u00f3n do Ap\u00f3stolo Santiago. Impetuoso, decidido e lanzado ata o punto de merecer de Jes\u00fas o mote de Trono<\/strong>, chegou anunciando a Boa Noticia do seu Mestre ata os conf\u00edns do mundo ent\u00f3n co\u00f1ecido. A s\u00faa curta vida -foi degolado cando contaba uns corenta anos- non foi obst\u00e1culo para que chegase, o primeiro, m\u00e1is lonxe que os seus irm\u00e1ns. O pequeno grupo que lle escoitou nun recuncho perdido da actual Galicia, gardou o seu sepulcro e a fe na Boa Noticia que Santiago deulles. Este grupo \u00e9 o que est\u00e1 nas escuras orixes da Igrexa Compostel\u00e1 que, unida \u00e1 Igrexa cat\u00f3lica, da que quere ser manifestaci\u00f3n acabada, asume, como fin da s\u00faa existencia e actuaci\u00f3n, o anuncio e a construci\u00f3n do Reino de Deus, tarefa recibida de Jes\u00fas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A cada un dos homes e mulleres ao que o ego\u00edsmo, persoal e colectivo que impregna a cultura e demais estruturas sociais, unido \u00e1 s\u00faa condici\u00f3n de mortal, imp\u00eddelle alcanzar o m\u00e1is vivo desexo do seu ser, \u00e9 dicir, a felicidade completa, queremos comunicarlle que, desde que Jes\u00fas resucitou, esta felicidade \u00e9 posible, se el quere.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O Reino de Deus \u00e9 unha realidade progresiva que se realiza na Historia, \u00e1 que dota dunha nova perspectiva. Esta realidade consiste na construci\u00f3n dun home novo e unha humanidade nova, xa presente entre n\u00f3s como o fermento est\u00e1 no medio da masa, ou na semente xa se cont\u00e9n na planta, pero que deber\u00e1 ser cultivada e desenvolvida ata realizarse completamente na Plenitude dos Tempos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A construci\u00f3n do Reino leva a cabo mediante a transformaci\u00f3n profunda de cada home, que \u00e9 necesario que renuncie aos valores baseados no ego\u00edsmo para converterse aos inspirados no amor, e a asunci\u00f3n dun compromiso tendente a comunicar a outros esta Boa Noticia. Para realizala con eficacia organiz\u00e1monos na Igrexa. Desde ela tratamos de estender a semente do Reino e introducir os seus valores na cultura e en todas as estruturas sociais. Para iso nosa \u00fanica arma \u00e9 o amor e o servizo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Esta foi, e segue sendo, a raz\u00f3n de ser e a tarefa da Igrexa de Compostela<\/strong>, a mesma de toda a Igrexa Universal. Pero a esta universalidade achega a peculiaridade de proceder da actuaci\u00f3n do Ap\u00f3stolo Santiago e ser a custodia do seu sepulcro. Ao longo de dous milenios realizou a s\u00faa misi\u00f3n con esforzo; equivocouse, e volverase a equivocar moitas veces; foi manchada co pecado, e viuse precisada a converterse continuamente, pero sempre conseguiu transformarse tentando cumprir cada vez mellor e con maior \u00e9xito a s\u00faa misi\u00f3n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A Igrexa de Compostela<\/strong> foi erixida o d\u00eda 5 de decembro de 1095 polo Papa Urbano II mediante a Bula Veterum sinodalia. A pesar diso, o acto papal non foi a creaci\u00f3n de algo novo, sen\u00f3n m\u00e1is ben a ratificaci\u00f3n xur\u00eddica dunha situaci\u00f3n de feito, que vi\u00f1a produc\u00edndose desde dous s\u00e9culos antes. A mesma Bula declara \u00e1 nova Igrexa herdeira absoluta de todo canto pertenc\u00eda \u00e1 Igrexa de Iria Flavia<\/strong>, sen comportar m\u00e1is novidade que o cambio de nome, s\u00e9 e condici\u00f3n xur\u00eddica; a ata ent\u00f3n sufrag\u00e1nea de Braga, pasou a selo unicamente da Santa S\u00e9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A s\u00faa antecesora, a Igrexa de Iria Flavia<\/strong>, irrompe na historia no I Concilio de Braga (ano 569) de forma tan abrupta que fai inveros\u00edmil a afirmaci\u00f3n dalg\u00fans historiadores, segundo a cal leste foi o momento do seu nacemento. Esta \u00e9 sen d\u00fabida a primeira noticia fehaciente que temos dun bispo de Iria Flavia, Andr\u00e9s, que ao estampar a s\u00faa firma nas actas convert\u00edase no primeiro Bispo de Iria co\u00f1ecido. Non foi, con todo, o primeiro en presidir esta S\u00e9. No territorio, un pouco m\u00e1is amplo que o actual da Compostel\u00e1, hai infinidade de indicios, sobre todo arqueol\u00f3xicos e epigr\u00e1ficos, da presenza desde os primeiros s\u00e9culos dos herdeiros de Jes\u00fas de Nazaret. Tras varios s\u00e9culos de fermento en grupos pequenos de cristi\u00e1ns, os existentes no territorio da Galicia actual organ\u00edzanse en cinco igrexas, ?e parte dunha sexta, Astorga? as mesmas que existen actualmente. Testemu\u00f1o desta divisi\u00f3n \u00e9 o famoso Parroechiale suevum.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde que emerxeu na historia, a nosa Igrexa pasou por tres importantes etapas:<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1.- Igrexa de Iria Flavia, Diocese sufrag\u00e1nea da Igrexa Metropolitana de Braga <\/strong>(desde as s\u00faas orixes ata o 5 de decembro de 1095). Con este t\u00edtulo foi quizais a \u00fanica Igrexa de Hispania que mantivo a sucesi\u00f3n episcopal, durante a invasi\u00f3n musulm\u00e1 e a protagonista do descubrimento da Tumba do Ap\u00f3stolo Santiago. Por iso, desde a segunda metade do s\u00e9culo IX os bispos titul\u00e1banse de Iria e da S\u00e9 Apost\u00f3lica, residindo habitualmente no lugar chamado Locus Sancti Iacobi, denominaci\u00f3n que evolucionou na voz Santiago, coa que San Jacob ou Jacobo foi denominado en Castel\u00e1n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2.- Diocese Compostel\u00e1, sufrag\u00e1nea da Santa S\u00e9, efecto da Bula Veterum sinodal\u00eda do Papa Urbano II<\/strong> (5 de decembro de 1095). A Bula dispo\u00f1\u00eda a extinci\u00f3n da S\u00e9 Iriense e declaraba \u00e1 Compostel\u00e1, que xurd\u00eda cun novo estatuto, sucesora na posesi\u00f3n de todos os bens, dereitos e deberes da extinta. Esta etapa durou menos de 25 anos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3.- Arquidiocese Metropolitana de Santiago de Compostela, creada polo Papa Calixto II mediante a Bula Onmipotentis dispositione de 27-II-1120<\/strong> que foi executada en Santiago o d\u00eda 25 de xullo do mesmo ano. En sucesi\u00f3n de M\u00e9rida \u00abdesaparecida como Igrexa baixo o poder musulm\u00e1n\u00bb, foi declarada capital da Lusitania e somet\u00e9ronselle como sufrag\u00e1neas as s\u00e9s de Beja, Lisboa, Ossobona (Faro), Ida\u00f1a (A Guarda), Coimbra, Viseu, Lamego, Cidade Rodrigo, Salamanca, Avila, Evora e Coria. As dioceses galegas continuaron dependendo de Braga ata o ano 1395, en que pasaron a ser sufrag\u00e1neas de Santiago. Dous anos antes o Papa Bonifacio IX creou a Metr\u00f3pole de Lisboa segregando as s\u00e9s portuguesas da de Santiago. Actualmente \u00e9 a Igrexa Metropolitana de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

Un feito importante foi decisivo na identidade da Igrexa de Compostela: a s\u00faa vinculaci\u00f3n ao Ap\u00f3stolo Santiago o Maior. Desde que, cara ao ano 829, o bispo Teodomiro descubriu a s\u00faa Tumba, a vida diocesana estivo determinada polo culto ao Ap\u00f3stolo e a acollida e atenci\u00f3n aos peregrinos que de todo o mundo acud\u00edan, e seguen acudindo, a venerala. Esta ruta converteuse no veh\u00edculo polo que circularon as ideas que forxaron a cultura europea. A m\u00e1is fermosa pregaria despois do Ave Mar\u00eda que o pobo cristi\u00e1n dirixe \u00e1 Nai de Deus, s\u00e1lvea Regina (Divos tumba_apostol s\u00e1lveche, ra\u00ed\u00f1a e nai de misericordia\u2026) foi un agasallo \u00e1 Igrexa Universal do Bispo de Iria Flavia e Compostela San Pedro de Mezonzo (985-1003).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ao caer o Imperio Romano produciuse na nosa terra ?como en tantas outras a\u00ednda que m\u00e1is acusado pola distancia da autoridade de Roma? a ca\u00edda das instituci\u00f3ns sociais e, por iso, perderon os funcionarios a lexitimaci\u00f3n da s\u00faa funci\u00f3n. A \u00fanica instancia capaz de asumir a responsabilidade colectiva foron os bispos da Igrexa Cristi\u00e1. En Galicia conseguiron dialogar cos invasores, e ata conseguiron a prematura conversi\u00f3n ao catolicismo do pr\u00edncipe suevo Reckiario, que, ao morrer o seu pai Reckila no ano 448, conv\u00e9rtese no primeiro rei b\u00e1rbaro cat\u00f3lico case medio antes que Clodoveo, o rei dos Francos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Este problema agudizar\u00edase cando a partir do ano 713 cae toda Espa\u00f1a en poder dos Musulm\u00e1ns. No territorio de Iria e en toda Galicia, despois, refuxi\u00e1ronse infinidade de cristi\u00e1ns e bispos. O Bispo de Dumio ref\u00faxiase en Mondo\u00f1edo. Lugo, Ourense, Astorga, Tui e a metropolitana Braga quedan sen bispo. S\u00f3 continua ininterrompidamente a sucesi\u00f3n dos Bispos de Iria. Aqu\u00ed debe estar a orixe, primeiro do se\u00f1or\u00edo temporal dos Bispos sobre a terra Iria e, despois, o dos Arcebispos de Santiago. Se\u00f1or\u00edo que se acrecentou e consolidou coas doaz\u00f3ns dos reis, tratando con iso de honrar ao Ap\u00f3stolo Santiago<\/strong>, Patr\u00f3n de Espa\u00f1a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Este Se\u00f1or\u00edo trouxo consecuencias importantes, non todas desexables. Provocou a presenza de prelados cortes\u00e1ns, m\u00e1is se\u00f1ores que arcebispos, e outros que unicamente se preocupaban de cobrar as s\u00faas rendas. H\u00f3uboos tam\u00e9n, e moitos, munificentes e amantes do seu pobo, ao que enriqueceron con instituci\u00f3ns, obras publicas e, sobre todo, obras de arte que converteron a Compostela nunha das cidades m\u00e1is admiradas do mundo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde o d\u00eda 1\u00ba de xullo do ano 1100 ata o ano 1140 preside a Igrexa Compostel\u00e1<\/strong> o seu primeiro Arcebispo Don Diego Gelm\u00edrez. A s\u00faa memoria a\u00ednda permanece viva entre os compostel\u00e1ns. Foi un personaxe do seu tempo, dunha personalidade e clarividencia excepcionais. A el d\u00e9bese a exaltaci\u00f3n da s\u00faa S\u00e9 \u00e1 categor\u00eda de Metropolitana, as primeiras concesi\u00f3ns do Xubileu e a condici\u00f3n de Legado Pontificio do papa Calixto II sobre as Igrexas de Lusitania e Gallaetia. Desempe\u00f1ou un papel decisivo na pol\u00edtica do seu tempo e consolidou o se\u00f1or\u00edo da s\u00faa s\u00e9 sobre un amplo territorio de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A el d\u00e9bese a configuraci\u00f3n esencial da Catedral Rom\u00e1nica<\/strong>, quizais a estatua do Ap\u00f3stolo que preside o Altar Maior, e \u00e9 abrazada por mill\u00f3ns de peregrinos, e a concepci\u00f3n esencial da parte m\u00e1is antiga do Palacio que leva o seu nome.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

A partir da metade do s\u00e9culo XVI os Arcebispos van deixando o seu poder\u00edo en mans de provisores, concelleiros, pero ao final do s\u00e9culo xorden outros que se entregan cada vez m\u00e1is \u00e1 s\u00faa tarefa pastoral. Non podemos esquecer \u00e1s figuras notables do Cardeal Abalos, Don Francisco Branco, Don Alonso de Vel\u00e1zquez, Don Juan de Sanclemente, Don Maximiliano de Austria e outros de non menor talento e virtude, art\u00edfices, en maior ou menor medida, da aplicaci\u00f3n das normas do Concilio de Trento na Arquidiocese. Ao longo do s\u00e9culo XVIII destacan Don Antonio Monroy, Don Cayetano Gil Taboada, Don Bartolomeu Rajoy, Don Sebasti\u00e1n Malvar, Don Felipe F. Vallejo. A partir da segunda d\u00e9cada do s\u00e9culo XIX o Arcebispo deixa de ser Se\u00f1or para ser exclusivamente Arcebispo. Don Rafael de M\u00fazquiz (1801-1821) foi o \u00faltimo Arcebispo Se\u00f1or. Despois deste acontecemento a S\u00e9 Compostel\u00e1 foi ocupada por personalidades de gran calado eclesial, que dedicaron a s\u00faa vida exclusivamente ao servizo cristi\u00e1n dos seus fieis. Perm\u00edtasenos citar a Frei Rafael de V\u00e9lez e ao Cardeal Garc\u00eda Custa, protagonistas ambos dunha actuaci\u00f3n profunda tendente \u00e1 restauraci\u00f3n espiritual do seu clero e do seu pobo, lacerado por guerras e disensi\u00f3ns pol\u00edticas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O fin de s\u00e9culo e comezo do XX, son testemu\u00f1as dos pontificados dos Cardeais Pay\u00e1, novo descubridor da tumba do Ap\u00f3stolo, e Mart\u00edn de Herrera, que puxo as bases dunha organizaci\u00f3n da s\u00faa Igrexa en busca dunha eficacia Pastoral e catequ\u00e9tica.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ao longo dos s\u00e9culos presidiron esta igrexa un total de 29 bispos de Iria co\u00f1ecidos, aos que haber\u00eda que engadir os 28 enterrados baixo as b\u00f3vedas da Igrexa de Iria, segundo testemu\u00f1os que revelan a s\u00faa venerable antig\u00fcidade, dous bispos de Compostela e 75 Arcebispos Metropolitanos.A lo largo de los siglos han presidido esta iglesia un total de 29 obispos de Iria conocidos, a los que habr\u00eda que a\u00f1adir los 28 enterrados bajo las b\u00f3vedas de la Iglesia de Iria, seg\u00fan testimonios que revelan su venerable antig\u00fcedad, dos obispos de Compostela y 75 Arzobispos Metropolitanos.<\/p>\r\n

EPISCOPOLOGIO<\/a><\/p>\r\n"},"excerpt":{"rendered":"","protected":false,"raw":""},"author":1,"featured_media":11604,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_gl_post_content":"\r\n

<\/span>
\r\n
<\/div>\r\n<\/div><\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
<\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

A Igrexa Compostel\u00e1<\/strong> xurdiu como herdeira da misi\u00f3n do Ap\u00f3stolo Santiago. Impetuoso, decidido e lanzado ata o punto de merecer de Jes\u00fas o mote de Trono<\/strong>, chegou anunciando a Boa Noticia do seu Mestre ata os conf\u00edns do mundo ent\u00f3n co\u00f1ecido. A s\u00faa curta vida -foi degolado cando contaba uns corenta anos- non foi obst\u00e1culo para que chegase, o primeiro, m\u00e1is lonxe que os seus irm\u00e1ns. O pequeno grupo que lle escoitou nun recuncho perdido da actual Galicia, gardou o seu sepulcro e a fe na Boa Noticia que Santiago deulles. Este grupo \u00e9 o que est\u00e1 nas escuras orixes da Igrexa Compostel\u00e1 que, unida \u00e1 Igrexa cat\u00f3lica, da que quere ser manifestaci\u00f3n acabada, asume, como fin da s\u00faa existencia e actuaci\u00f3n, o anuncio e a construci\u00f3n do Reino de Deus, tarefa recibida de Jes\u00fas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A cada un dos homes e mulleres ao que o ego\u00edsmo, persoal e colectivo que impregna a cultura e demais estruturas sociais, unido \u00e1 s\u00faa condici\u00f3n de mortal, imp\u00eddelle alcanzar o m\u00e1is vivo desexo do seu ser, \u00e9 dicir, a felicidade completa, queremos comunicarlle que, desde que Jes\u00fas resucitou, esta felicidade \u00e9 posible, se el quere.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O Reino de Deus \u00e9 unha realidade progresiva que se realiza na Historia, \u00e1 que dota dunha nova perspectiva. Esta realidade consiste na construci\u00f3n dun home novo e unha humanidade nova, xa presente entre n\u00f3s como o fermento est\u00e1 no medio da masa, ou na semente xa se cont\u00e9n na planta, pero que deber\u00e1 ser cultivada e desenvolvida ata realizarse completamente na Plenitude dos Tempos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A construci\u00f3n do Reino leva a cabo mediante a transformaci\u00f3n profunda de cada home, que \u00e9 necesario que renuncie aos valores baseados no ego\u00edsmo para converterse aos inspirados no amor, e a asunci\u00f3n dun compromiso tendente a comunicar a outros esta Boa Noticia. Para realizala con eficacia organiz\u00e1monos na Igrexa. Desde ela tratamos de estender a semente do Reino e introducir os seus valores na cultura e en todas as estruturas sociais. Para iso nosa \u00fanica arma \u00e9 o amor e o servizo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Esta foi, e segue sendo, a raz\u00f3n de ser e a tarefa da Igrexa de Compostela<\/strong>, a mesma de toda a Igrexa Universal. Pero a esta universalidade achega a peculiaridade de proceder da actuaci\u00f3n do Ap\u00f3stolo Santiago e ser a custodia do seu sepulcro. Ao longo de dous milenios realizou a s\u00faa misi\u00f3n con esforzo; equivocouse, e volverase a equivocar moitas veces; foi manchada co pecado, e viuse precisada a converterse continuamente, pero sempre conseguiu transformarse tentando cumprir cada vez mellor e con maior \u00e9xito a s\u00faa misi\u00f3n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A Igrexa de Compostela<\/strong> foi erixida o d\u00eda 5 de decembro de 1095 polo Papa Urbano II mediante a Bula Veterum sinodalia. A pesar diso, o acto papal non foi a creaci\u00f3n de algo novo, sen\u00f3n m\u00e1is ben a ratificaci\u00f3n xur\u00eddica dunha situaci\u00f3n de feito, que vi\u00f1a produc\u00edndose desde dous s\u00e9culos antes. A mesma Bula declara \u00e1 nova Igrexa herdeira absoluta de todo canto pertenc\u00eda \u00e1 Igrexa de Iria Flavia<\/strong>, sen comportar m\u00e1is novidade que o cambio de nome, s\u00e9 e condici\u00f3n xur\u00eddica; a ata ent\u00f3n sufrag\u00e1nea de Braga, pasou a selo unicamente da Santa S\u00e9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A s\u00faa antecesora, a Igrexa de Iria Flavia<\/strong>, irrompe na historia no I Concilio de Braga (ano 569) de forma tan abrupta que fai inveros\u00edmil a afirmaci\u00f3n dalg\u00fans historiadores, segundo a cal leste foi o momento do seu nacemento. Esta \u00e9 sen d\u00fabida a primeira noticia fehaciente que temos dun bispo de Iria Flavia, Andr\u00e9s, que ao estampar a s\u00faa firma nas actas convert\u00edase no primeiro Bispo de Iria co\u00f1ecido. Non foi, con todo, o primeiro en presidir esta S\u00e9. No territorio, un pouco m\u00e1is amplo que o actual da Compostel\u00e1, hai infinidade de indicios, sobre todo arqueol\u00f3xicos e epigr\u00e1ficos, da presenza desde os primeiros s\u00e9culos dos herdeiros de Jes\u00fas de Nazaret. Tras varios s\u00e9culos de fermento en grupos pequenos de cristi\u00e1ns, os existentes no territorio da Galicia actual organ\u00edzanse en cinco igrexas, ?e parte dunha sexta, Astorga? as mesmas que existen actualmente. Testemu\u00f1o desta divisi\u00f3n \u00e9 o famoso Parroechiale suevum.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde que emerxeu na historia, a nosa Igrexa pasou por tres importantes etapas:<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1.- Igrexa de Iria Flavia, Diocese sufrag\u00e1nea da Igrexa Metropolitana de Braga <\/strong>(desde as s\u00faas orixes ata o 5 de decembro de 1095). Con este t\u00edtulo foi quizais a \u00fanica Igrexa de Hispania que mantivo a sucesi\u00f3n episcopal, durante a invasi\u00f3n musulm\u00e1 e a protagonista do descubrimento da Tumba do Ap\u00f3stolo Santiago. Por iso, desde a segunda metade do s\u00e9culo IX os bispos titul\u00e1banse de Iria e da S\u00e9 Apost\u00f3lica, residindo habitualmente no lugar chamado Locus Sancti Iacobi, denominaci\u00f3n que evolucionou na voz Santiago, coa que San Jacob ou Jacobo foi denominado en Castel\u00e1n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2.- Diocese Compostel\u00e1, sufrag\u00e1nea da Santa S\u00e9, efecto da Bula Veterum sinodal\u00eda do Papa Urbano II<\/strong> (5 de decembro de 1095). A Bula dispo\u00f1\u00eda a extinci\u00f3n da S\u00e9 Iriense e declaraba \u00e1 Compostel\u00e1, que xurd\u00eda cun novo estatuto, sucesora na posesi\u00f3n de todos os bens, dereitos e deberes da extinta. Esta etapa durou menos de 25 anos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3.- Arquidiocese Metropolitana de Santiago de Compostela, creada polo Papa Calixto II mediante a Bula Onmipotentis dispositione de 27-II-1120<\/strong> que foi executada en Santiago o d\u00eda 25 de xullo do mesmo ano. En sucesi\u00f3n de M\u00e9rida \u00abdesaparecida como Igrexa baixo o poder musulm\u00e1n\u00bb, foi declarada capital da Lusitania e somet\u00e9ronselle como sufrag\u00e1neas as s\u00e9s de Beja, Lisboa, Ossobona (Faro), Ida\u00f1a (A Guarda), Coimbra, Viseu, Lamego, Cidade Rodrigo, Salamanca, Avila, Evora e Coria. As dioceses galegas continuaron dependendo de Braga ata o ano 1395, en que pasaron a ser sufrag\u00e1neas de Santiago. Dous anos antes o Papa Bonifacio IX creou a Metr\u00f3pole de Lisboa segregando as s\u00e9s portuguesas da de Santiago. Actualmente \u00e9 a Igrexa Metropolitana de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

Un feito importante foi decisivo na identidade da Igrexa de Compostela: a s\u00faa vinculaci\u00f3n ao Ap\u00f3stolo Santiago o Maior. Desde que, cara ao ano 829, o bispo Teodomiro descubriu a s\u00faa Tumba, a vida diocesana estivo determinada polo culto ao Ap\u00f3stolo e a acollida e atenci\u00f3n aos peregrinos que de todo o mundo acud\u00edan, e seguen acudindo, a venerala. Esta ruta converteuse no veh\u00edculo polo que circularon as ideas que forxaron a cultura europea. A m\u00e1is fermosa pregaria despois do Ave Mar\u00eda que o pobo cristi\u00e1n dirixe \u00e1 Nai de Deus, s\u00e1lvea Regina (Divos tumba_apostol s\u00e1lveche, ra\u00ed\u00f1a e nai de misericordia\u2026) foi un agasallo \u00e1 Igrexa Universal do Bispo de Iria Flavia e Compostela San Pedro de Mezonzo (985-1003).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ao caer o Imperio Romano produciuse na nosa terra ?como en tantas outras a\u00ednda que m\u00e1is acusado pola distancia da autoridade de Roma? a ca\u00edda das instituci\u00f3ns sociais e, por iso, perderon os funcionarios a lexitimaci\u00f3n da s\u00faa funci\u00f3n. A \u00fanica instancia capaz de asumir a responsabilidade colectiva foron os bispos da Igrexa Cristi\u00e1. En Galicia conseguiron dialogar cos invasores, e ata conseguiron a prematura conversi\u00f3n ao catolicismo do pr\u00edncipe suevo Reckiario, que, ao morrer o seu pai Reckila no ano 448, conv\u00e9rtese no primeiro rei b\u00e1rbaro cat\u00f3lico case medio antes que Clodoveo, o rei dos Francos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Este problema agudizar\u00edase cando a partir do ano 713 cae toda Espa\u00f1a en poder dos Musulm\u00e1ns. No territorio de Iria e en toda Galicia, despois, refuxi\u00e1ronse infinidade de cristi\u00e1ns e bispos. O Bispo de Dumio ref\u00faxiase en Mondo\u00f1edo. Lugo, Ourense, Astorga, Tui e a metropolitana Braga quedan sen bispo. S\u00f3 continua ininterrompidamente a sucesi\u00f3n dos Bispos de Iria. Aqu\u00ed debe estar a orixe, primeiro do se\u00f1or\u00edo temporal dos Bispos sobre a terra Iria e, despois, o dos Arcebispos de Santiago. Se\u00f1or\u00edo que se acrecentou e consolidou coas doaz\u00f3ns dos reis, tratando con iso de honrar ao Ap\u00f3stolo Santiago<\/strong>, Patr\u00f3n de Espa\u00f1a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Este Se\u00f1or\u00edo trouxo consecuencias importantes, non todas desexables. Provocou a presenza de prelados cortes\u00e1ns, m\u00e1is se\u00f1ores que arcebispos, e outros que unicamente se preocupaban de cobrar as s\u00faas rendas. H\u00f3uboos tam\u00e9n, e moitos, munificentes e amantes do seu pobo, ao que enriqueceron con instituci\u00f3ns, obras publicas e, sobre todo, obras de arte que converteron a Compostela nunha das cidades m\u00e1is admiradas do mundo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde o d\u00eda 1\u00ba de xullo do ano 1100 ata o ano 1140 preside a Igrexa Compostel\u00e1<\/strong> o seu primeiro Arcebispo Don Diego Gelm\u00edrez. A s\u00faa memoria a\u00ednda permanece viva entre os compostel\u00e1ns. Foi un personaxe do seu tempo, dunha personalidade e clarividencia excepcionais. A el d\u00e9bese a exaltaci\u00f3n da s\u00faa S\u00e9 \u00e1 categor\u00eda de Metropolitana, as primeiras concesi\u00f3ns do Xubileu e a condici\u00f3n de Legado Pontificio do papa Calixto II sobre as Igrexas de Lusitania e Gallaetia. Desempe\u00f1ou un papel decisivo na pol\u00edtica do seu tempo e consolidou o se\u00f1or\u00edo da s\u00faa s\u00e9 sobre un amplo territorio de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A el d\u00e9bese a configuraci\u00f3n esencial da Catedral Rom\u00e1nica<\/strong>, quizais a estatua do Ap\u00f3stolo que preside o Altar Maior, e \u00e9 abrazada por mill\u00f3ns de peregrinos, e a concepci\u00f3n esencial da parte m\u00e1is antiga do Palacio que leva o seu nome.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

A partir da metade do s\u00e9culo XVI os Arcebispos van deixando o seu poder\u00edo en mans de provisores, concelleiros, pero ao final do s\u00e9culo xorden outros que se entregan cada vez m\u00e1is \u00e1 s\u00faa tarefa pastoral. Non podemos esquecer \u00e1s figuras notables do Cardeal Abalos, Don Francisco Branco, Don Alonso de Vel\u00e1zquez, Don Juan de Sanclemente, Don Maximiliano de Austria e outros de non menor talento e virtude, art\u00edfices, en maior ou menor medida, da aplicaci\u00f3n das normas do Concilio de Trento na Arquidiocese. Ao longo do s\u00e9culo XVIII destacan Don Antonio Monroy, Don Cayetano Gil Taboada, Don Bartolomeu Rajoy, Don Sebasti\u00e1n Malvar, Don Felipe F. Vallejo. A partir da segunda d\u00e9cada do s\u00e9culo XIX o Arcebispo deixa de ser Se\u00f1or para ser exclusivamente Arcebispo. Don Rafael de M\u00fazquiz (1801-1821) foi o \u00faltimo Arcebispo Se\u00f1or. Despois deste acontecemento a S\u00e9 Compostel\u00e1 foi ocupada por personalidades de gran calado eclesial, que dedicaron a s\u00faa vida exclusivamente ao servizo cristi\u00e1n dos seus fieis. Perm\u00edtasenos citar a Frei Rafael de V\u00e9lez e ao Cardeal Garc\u00eda Custa, protagonistas ambos dunha actuaci\u00f3n profunda tendente \u00e1 restauraci\u00f3n espiritual do seu clero e do seu pobo, lacerado por guerras e disensi\u00f3ns pol\u00edticas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O fin de s\u00e9culo e comezo do XX, son testemu\u00f1as dos pontificados dos Cardeais Pay\u00e1, novo descubridor da tumba do Ap\u00f3stolo, e Mart\u00edn de Herrera, que puxo as bases dunha organizaci\u00f3n da s\u00faa Igrexa en busca dunha eficacia Pastoral e catequ\u00e9tica.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ao longo dos s\u00e9culos presidiron esta igrexa un total de 29 bispos de Iria co\u00f1ecidos, aos que haber\u00eda que engadir os 28 enterrados baixo as b\u00f3vedas da Igrexa de Iria, segundo testemu\u00f1os que revelan a s\u00faa venerable antig\u00fcidade, dous bispos de Compostela e 75 Arcebispos Metropolitanos.A lo largo de los siglos han presidido esta iglesia un total de 29 obispos de Iria conocidos, a los que habr\u00eda que a\u00f1adir los 28 enterrados bajo las b\u00f3vedas de la Iglesia de Iria, seg\u00fan testimonios que revelan su venerable antig\u00fcedad, dos obispos de Compostela y 75 Arzobispos Metropolitanos.<\/p>\r\n

EPISCOPOLOGIO<\/a><\/p>\r\n","_gl_post_name":"historia-da-arquidiocese","_gl_post_excerpt":"","_gl_post_title":"Historia da Arquidiocese","_es_post_content":"\r\n

\r\n
\r\n
<\/div>\r\n<\/div>\r\n<\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
\u00a0<\/div>\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

La\u00a0Iglesia Compostelana<\/strong>\u00a0ha surgido como heredera de la misi\u00f3n del Ap\u00f3stol Santiago. Impetuoso, decidido y lanzado hasta el punto de haber merecido de Jes\u00fas el mote de\u00a0Trueno<\/em><\/strong>, lleg\u00f3 anunciando la Buena Noticia de su Maestro hasta los confines del mundo entonces conocido. Su corta vida \u2013fue degollado cuando contaba unos cuarenta a\u00f1os\u2013 no fue obst\u00e1culo para que llegase, el primero, m\u00e1s lejos que sus hermanos. El peque\u00f1o grupo que le escuch\u00f3 en un rinc\u00f3n perdido de la actual Galicia, guard\u00f3 su sepulcro y la fe en la Buena Noticia que Santiago les dio. Este grupo es el que est\u00e1 en los oscuros or\u00edgenes de la Iglesia Compostelana que, unida a la Iglesia Cat\u00f3lica, de la que quiere ser manifestaci\u00f3n acabada, asume, como fin de su existencia y actuaci\u00f3n, el anuncio y la construcci\u00f3n del Reino de Dios, tarea recibida de Jes\u00fas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

A cada uno de los hombres y mujeres al que el ego\u00edsmo, personal y colectivo que impregna la cultura y dem\u00e1s estructuras sociales, unido a su condici\u00f3n de mortal, le impide alcanzar el m\u00e1s vivo deseo de su ser, es decir, la felicidad completa, queremos comunicarle que, desde que Jes\u00fas ha resucitado, esta felicidad es posible, si \u00e9l quiere.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

El Reino de Dios es una realidad progresiva que se realiza en la Historia, a la que dota de una nueva perspectiva. Esta realidad consiste en la construcci\u00f3n de un hombre nuevo y una humanidad nueva, ya presente entre nosotros como la levadura est\u00e1 en medio de la masa, o en la semilla ya se contiene en la planta, pero que deber\u00e1 ser cultivada y desarrollada hasta realizarse completamente en la Plenitud de los Tiempos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

La construcci\u00f3n del Reino se lleva a cabo mediante la transformaci\u00f3n profunda de cada hombre, que es necesario que renuncie a los valores basados en el ego\u00edsmo para convertirse a los inspirados en el amor, y la asunci\u00f3n de un compromiso tendente a comunicar a otros esta Buena Noticia. Para realizarla con eficacia nos organizamos en la Iglesia. Desde ella tratamos de extender la semilla del Reino e introducir sus valores en la cultura y en todas las estructuras sociales. Para ello nuestra \u00fanica arma es el amor y el servicio.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00c9sta ha sido, y sigue siendo, la raz\u00f3n de ser y la tarea de la\u00a0Iglesia de Compostela<\/strong>, la misma de toda la Iglesia Universal. Pero a esta universalidad aporta la peculiaridad de proceder de la actuaci\u00f3n del Ap\u00f3stol Santiago y haber sido la custodia de su sepulcro. A lo largo de dos milenios ha realizado su misi\u00f3n con esfuerzo; se ha equivocado, y se volver\u00e1 a equivocar muchas veces; ha sido manchada con el pecado, y se ha visto precisada a convertirse continuamente, pero siempre ha conseguido transformarse intentando cumplir cada vez mejor y con mayor \u00e9xito su misi\u00f3n.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

La\u00a0Iglesia de Compostela<\/strong>\u00a0fue erigida el d\u00eda 5 de diciembre de 1095 por el Papa Urbano II mediante la Bula Veterum sinodalia. Pese a ello, el acto papal no fue la creaci\u00f3n de algo nuevo, sino m\u00e1s bien la ratificaci\u00f3n jur\u00eddica de una situaci\u00f3n de hecho, que ven\u00eda produci\u00e9ndose desde dos siglos antes. La misma Bula declara a la nueva Iglesia heredera absoluta de todo cuanto pertenec\u00eda a la\u00a0Iglesia de Iria Flavia<\/strong>, sin comportar m\u00e1s novedad que el cambio de nombre, sede y condici\u00f3n jur\u00eddica; la hasta entonces sufrag\u00e1nea de Braga, pas\u00f3 a serlo \u00fanicamente de la Santa Sede.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Su antecesora, la\u00a0Iglesia de Iria Flavia<\/strong>, irrumpe en la historia en el I Concilio de Braga (a\u00f1o 569) de forma tan abrupta que hace inveros\u00edmil la afirmaci\u00f3n de algunos historiadores, seg\u00fan la cual este fue el momento de su nacimiento. \u00c9sta es sin duda la primera noticia fehaciente que tenemos de un obispo de Iria Flavia, Andr\u00e9s, que al estampar su firma en las actas se convert\u00eda en el primer Obispo de Iria conocido. No fue, sin embargo, el primero en presidir esta Sede. En el territorio, un poco m\u00e1s amplio que el actual de la Compostelana, hay infinidad de indicios, sobre todo arqueol\u00f3gicos y epigr\u00e1ficos, de la presencia desde los primeros siglos de los herederos de Jes\u00fas de Nazaret. Tras varios siglos de fermento en grupos peque\u00f1os de cristianos, los existentes en el territorio de la Galicia actual se organizan en cinco iglesias, \u2013y parte de una sexta, Astorga\u2013 las mismas que existen actualmente. Testimonio de esta divisi\u00f3n es el famoso Parroechiale suevum.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Desde que emergi\u00f3 en la historia, nuestra Iglesia pas\u00f3 por tres importantes etapas:<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    \r\n
  1. Iglesia de Iria Flavia, Di\u00f3cesis sufrag\u00e1nea de la Iglesia Metropolitana de Braga<\/strong>\u00a0(desde sus or\u00edgenes hasta el 5 de diciembre de 1095). Con este t\u00edtulo fue quiz\u00e1s la \u00fanica Iglesia de Hispania que mantuvo la sucesi\u00f3n episcopal, durante la invasi\u00f3n musulmana y la protagonista del descubrimiento de la Tumba del Ap\u00f3stol Santiago. Por ello, desde la segunda mitad del siglo IX los obispos se titulaban de Iria y de la Sede Apost\u00f3lica, residiendo habitualmente en el lugar llamado Locus Sancti Iacobi, denominaci\u00f3n que evolucion\u00f3 en la voz Santiago, con la que San Jacob o Jacobo fue denominado en Castellano.<\/li>\r\n\r\n\r\n\r\n
  2. Di\u00f3cesis Compostelana, sufrag\u00e1nea de la Santa Sede, efecto de la Bula Veterum sinodal\u00eda del Papa Urbano II<\/strong>\u00a0(5 de diciembre de 1095). La Bula dispon\u00eda la extinci\u00f3n de la Sede Iriense y declaraba a la Compostelana, que surg\u00eda con un nuevo estatuto, sucesora en la posesi\u00f3n de todos los bienes, derechos y deberes de la extinta. Esta etapa dur\u00f3 menos de 25 a\u00f1os.<\/li>\r\n\r\n\r\n\r\n
  3. Archidi\u00f3cesis Metropolitana de Santiago de Compostela, creada por el Papa Calixto II mediante la Bula Onmipotentis dispositione de 27\u2013II\u20131120<\/strong>\u00a0que fue ejecutada en Santiago el d\u00eda 25 de julio del mismo a\u00f1o. En sucesi\u00f3n de M\u00e9rida \u2013desaparecida como Iglesia bajo el poder musulm\u00e1n\u2013, fue declarada capital de la Lusitania y se le sometieron como sufrag\u00e1neas las sedes de Beja, Lisboa, Ossobona (Faro), Ida\u00f1a (A Guarda), Coimbra, Viseu, Lamego, Ciudad Rodrigo, Salamanca, Avila, Evora y Coria. Las di\u00f3cesis gallegas continuaron dependiendo de Braga hasta el a\u00f1o 1395, en que pasaron a ser sufrag\u00e1neas de Santiago. Dos a\u00f1os antes el Papa Bonifacio IX cre\u00f3 la Metr\u00f3poli de Lisboa segregando las sedes portuguesas de la de Santiago. Actualmente es la Iglesia Metropolitana de Galicia.<\/li>\r\n<\/ol>\r\n\r\n\r\n\r\n
    \"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

    Un hecho importante ha sido decisivo en la identidad de la Iglesia de Compostela: su vinculaci\u00f3n al Ap\u00f3stol Santiago el Mayor. Desde que, hacia el a\u00f1o 829, el obispo Teodomiro descubri\u00f3 su Tumba, la vida diocesana estuvo determinada por el culto al Ap\u00f3stol y la acogida y atenci\u00f3n a los peregrinos que de todo el mundo acud\u00edan, y siguen acudiendo, a venerarla. Esta ruta se convirti\u00f3 en el veh\u00edculo por el que circularon las ideas que forjaron la cultura europea. La m\u00e1s hermosa plegaria despu\u00e9s del Ave Mar\u00eda que el pueblo cristiano dirige a la Madre de Dios, la Salve Regina (Dios tumba_apostol te Salve, reina y madre de misericordia\u2026) fue un regalo a la Iglesia Universal del Obispo de Iria Flavia y Compostela San Pedro de Mezonzo (985-1003).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    Al caer el Imperio Romano se produjo en nuestra tierra \u2013como en tantas otras aunque m\u00e1s acusado por la lejan\u00eda de la autoridad de Roma\u2013 la ca\u00edda de las instituciones sociales y, por ello, perdieron los funcionarios la legitimaci\u00f3n de su funci\u00f3n. La \u00fanica instancia capaz de asumir la responsabilidad colectiva fueron los obispos de la Iglesia Cristiana. En Galicia consiguieron dialogar con los invasores, y hasta consiguieron la prematura conversi\u00f3n al catolicismo del pr\u00edncipe suevo Reckiario, que, al morir su padre Reckila en el a\u00f1o 448, se convierte en el primer rey b\u00e1rbaro cat\u00f3lico casi medio antes que Clodoveo, el rey de los Francos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    Este problema se agudizar\u00eda cuando a partir del a\u00f1o 713 cae toda Espa\u00f1a en poder de los Musulmanes. En el territorio de Iria y en toda Galicia, despu\u00e9s, se refugiaron infinidad de cristianos y obispos. El Obispo de Dumio se refugia en Mondo\u00f1edo. Lugo, Orense, Astorga, Tui y la metropolitana Braga se quedan sin obispo. Solo continua ininterrumpidamente la sucesi\u00f3n de los Obispos de Iria. Aqu\u00ed debe estar el origen, primero del se\u00f1or\u00edo temporal de los Obispos sobre la tierra Iria y, despu\u00e9s, el de los Arzobispos de Santiago. Se\u00f1or\u00edo que se acrecent\u00f3 y consolid\u00f3 con las donaciones de los reyes, tratando con ello de honrar al\u00a0Ap\u00f3stol Santiago<\/strong>, Patr\u00f3n de Espa\u00f1a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    Este Se\u00f1or\u00edo trajo consecuencias importantes, no todas deseables. Provoc\u00f3 la presencia de prelados cortesanos, m\u00e1s se\u00f1ores que arzobispos, y otros que \u00fanicamente se preocupaban de cobrar sus rentas. Los hubo tambi\u00e9n, y muchos, munificentes y amantes de su pueblo, al que enriquecieron con instituciones, obras publicas y, sobre todo, obras de arte que han convertido a Compostela en una de las ciudades m\u00e1s admiradas del mundo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    Desde el d\u00eda 1\u00ba de julio del a\u00f1o 1100 hasta el a\u00f1o 1140 preside la\u00a0Iglesia Compostelana<\/strong>\u00a0su primer Arzobispo Don Diego Gelm\u00edrez. Su memoria aun permanece viva entre los compostelanos. Fue un personaje de su tiempo, de una personalidad y clarividencia excepcionales. A \u00e9l se debe la exaltaci\u00f3n de su Sede a la categor\u00eda de Metropolitana, las primeras concesiones del Jubileo y la condici\u00f3n de Legado Pontificio del papa Calixto II sobre las Iglesias de Lusitania y Gallaetia. Desempe\u00f1\u00f3 un papel decisivo en la pol\u00edtica de su tiempo y consolid\u00f3 el se\u00f1or\u00edo de su sede sobre un amplio territorio de Galicia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    A \u00e9l se debe la configuraci\u00f3n esencial de la\u00a0Catedral Rom\u00e1nica<\/strong>, quiz\u00e1s la estatua del Ap\u00f3stol que preside el Altar Mayor, y es abrazada por millones de peregrinos, y la concepci\u00f3n esencial de la parte m\u00e1s antigua del Palacio que lleva su nombre.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    \"\"<\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

    A partir de la mitad del siglo XVI los Arzobispos van dejando su poder\u00edo en manos de provisores, mun\u00edcipes, pero al final del siglo surgen otros que se entregan cada vez m\u00e1s a su tarea pastoral. No podemos olvidar a las figuras notables del Cardenal Abalos, Don Francisco Blanco, Don Alonso de Vel\u00e1zquez, Don Juan de Sanclemente, Don Maximiliano de Austria y otros de no menor talento y virtud, art\u00edfices, en mayor o menor medida, de la aplicaci\u00f3n de las normas del Concilio de Trento en la Archidi\u00f3cesis. A lo largo del siglo XVIII destacan Don Antonio Monroy, Don Cayetano Gil Taboada, Don Bartolom\u00e9 Rajoy, Don Sebasti\u00e1n Malvar, Don Felipe F. Vallejo. A partir de la segunda d\u00e9cada del siglo XIX el Arzobispo deja de ser Se\u00f1or para ser exclusivamente Arzobispo. Don Rafael de M\u00fazquiz (1801-1821) fue el \u00faltimo Arzobispo Se\u00f1or. Despu\u00e9s de este acontecimiento la Sede Compostelana fue ocupada por personalidades de gran calado eclesial, que dedicaron su vida exclusivamente al servicio cristiano de sus fieles. Perm\u00edtasenos citar a Fray Rafael de V\u00e9lez y al Cardenal Garc\u00eda Cuesta, protagonistas ambos de una actuaci\u00f3n profunda tendente a la restauraci\u00f3n espiritual de su clero y de su pueblo, lacerado por guerras y disensiones pol\u00edticas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    El fin de siglo y comienzo del XX, son testigos de los pontificados de los Cardenales Pay\u00e1, nuevo descubridor de la tumba del Ap\u00f3stol, y Mart\u00edn de Herrera, que puso las bases de una organizaci\u00f3n de su Iglesia en busca de una eficacia Pastoral y catequ\u00e9tica.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

    A lo largo de los siglos han presidido esta iglesia un total de 29 obispos de Iria conocidos, a los que habr\u00eda que a\u00f1adir los 28 enterrados bajo las b\u00f3vedas de la Iglesia de Iria, seg\u00fan testimonios que revelan su venerable antig\u00fcedad, dos obispos de Compostela y 75 Arzobispos Metropolitanos.<\/p>\r\n

    EPISCOPOLOGIO<\/a><\/p>\r\n

     <\/p>\r\n","_es_post_name":"archiciocesis","_es_post_excerpt":"","_es_post_title":"Historia de la Archidi\u00f3cesis","edit_language":"gl","footnotes":""},"class_list":["post-18231","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail"],"yoast_head":"\nHistoria de la Archidi\u00f3cesis - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"gl_ES\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Historia de la Archidi\u00f3cesis - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"La\u00a0Iglesia Compostelana\u00a0ha surgido como heredera de la misi\u00f3n del Ap\u00f3stol Santiago. Impetuoso, decidido y lanzado hasta el punto de haber merecido de Jes\u00fas el mote de\u00a0Trueno, lleg\u00f3 anunciando la Buena Noticia de su Maestro hasta los confines del mundo entonces conocido. Su corta vida \u2013fue degollado cuando contaba unos cuarenta a\u00f1os\u2013 no fue obst\u00e1culo para […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2025-05-22T19:18:42+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"1200\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"801\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Tempo de lectura\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"10 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/\",\"name\":\"Historia de la Archidi\u00f3cesis - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg\",\"datePublished\":\"2020-12-21T10:51:50+00:00\",\"dateModified\":\"2025-05-22T19:18:42+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"gl-ES\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg\",\"width\":1200,\"height\":801},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Portada\",\"item\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Historia de la Archidi\u00f3cesis\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/archicompostela.org\/#website\",\"url\":\"https:\/\/archicompostela.org\/\",\"name\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago\",\"description\":\"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"gl-ES\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Historia de la Archidi\u00f3cesis - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/","og_locale":"gl_ES","og_type":"article","og_title":"Historia de la Archidi\u00f3cesis - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","og_description":"La\u00a0Iglesia Compostelana\u00a0ha surgido como heredera de la misi\u00f3n del Ap\u00f3stol Santiago. Impetuoso, decidido y lanzado hasta el punto de haber merecido de Jes\u00fas el mote de\u00a0Trueno, lleg\u00f3 anunciando la Buena Noticia de su Maestro hasta los confines del mundo entonces conocido. Su corta vida \u2013fue degollado cuando contaba unos cuarenta a\u00f1os\u2013 no fue obst\u00e1culo para […]","og_url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/","og_site_name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","article_modified_time":"2025-05-22T19:18:42+00:00","og_image":[{"width":1200,"height":801,"url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg","type":"image\/jpeg"}],"twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Tempo de lectura":"10 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/","url":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/","name":"Historia de la Archidi\u00f3cesis - Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","isPartOf":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg","datePublished":"2020-12-21T10:51:50+00:00","dateModified":"2025-05-22T19:18:42+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#breadcrumb"},"inLanguage":"gl-ES","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"gl-ES","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#primaryimage","url":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg","contentUrl":"https:\/\/archicompostela.org\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/portico_restauracion.jpg","width":1200,"height":801},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/historia-da-arquidiocese\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Portada","item":"https:\/\/archicompostela.org\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Historia de la Archidi\u00f3cesis"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/archicompostela.org\/#website","url":"https:\/\/archicompostela.org\/","name":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela @DioceseSantiago","description":"Archidi\u00f3cesis de Santiago de Compostela","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/archicompostela.org\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"gl-ES"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/18231","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18231"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/18231\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":59377,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/18231\/revisions\/59377"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/11604"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archicompostela.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18231"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}