El discurso del Papa en el Congreso, en 10 frases

Foi unha desas intervencións que rehúyen o titular doado e prefiren deixar pouso. E precisamente por iso, no percorrido dun discurso extenso e meditado, quedaron algunhas frases que van perdurar máis aló da sesión. Estas son dez delas.

Ás 10.30 da mañá, no hemiciclo do Congreso dos Deputados, o Papa dirixiuse aos representantes das institucións do Estado. A súa intervención, de ton reflexivo e sostido, máis pendente dos fundamentos que da urxencia do momento, concluíu cunha ovación de sete minutos, a máis longa que se lembra na historia recente da Cámara.

Entre referencias á historia, ao dereito e aos desafíos do noso tempo, o paso do Pontífice polo Congreso introduciu unha pausa pouco habitual na vida parlamentaria. A luz caía desde o alto do hemiciclo -como el mesmo sinalou durante o seu discurso- e o silencio adquiría por momentos unha densidade especial, coma se a Cámara agardase algo máis que unha intervención institucional.

Non foi un discurso concibido para a ovación inmediata. Avanzaba amodo, apoiado na memoria, nas referencias históricas e nunha reflexión constante sobre as raíces da convivencia democrática. Con todo, terminou provocándoa. Ao concluír, os deputados puxéronse en pé e o aplauso prolongouse durante sete minutos.

Foi unha desas intervencións que eluden o titular doado e prefiren deixar pouso. E precisamente por iso, no percorrido dun discurso extenso e meditado, quedaron algunhas frases que van perdurar máis aló da sesión. Estas son dez delas:

“Aquí as diferenzas escóitanse, ordénanse e, cando é posible, convértense en decisión compartida. Por iso, máis aló da lexítima diversidade de posicións, toda tarefa lexislativa acaba atopándose cunha pregunta decisiva: que concepción da persoa humana inspira as leis e que tipo de sociedade constrúe esas leis”

“España posúe unha memoria particularmente rica. A súa identidade xeográfica e política foise entretecendo cunha historia na que a fe e a razón, a arte e o dereito, a tradición e o pensamento souberon atoparse fecundamente. Nas súas catedrais e universidades, na súa literatura inmortal, nas súas institucións xurídicas e no ánimo mesmo do seu pobo, permanece viva unha herdanza que deu forma a un modo de vivir a liberdade, practicar a xustiza e ordenar a vida común”

“España soubo mirar o ser humano como algo máis que unha peza da orde social, económico ou político: recoñeceuno como criatura aberta á verdade, dotada de liberdade e movida por unha sede de eternidade que ningunha realidade temporal logra extinguir”

“Unha das grandes herdanzas de España: unir a acción histórica coa lucidez da razón moral. Aquela contribución, nacida a beiras do Tormes, transcendeu as aulas e as bibliotecas, e chegou a formar parte dunha conciencia máis ampla, compartida pola comunidade internacional que segue preguntándose como construír a paz sobre o recoñecemento da persoa e non sobre a imposición da forza. (…) Ese legado vive tamén nestas Cortes, cada vez que o lexislador se pregunta como facer que o posible sexa xusto, que o legal sexa verdadeiramente humano e que a vontade da maioría custodie aqueles bens que pertencen a todos e respecte aquilo que ningunha maioría pode lexitimamente vulnerar”

“Se a vida deixa de ser recoñecida como un valor fundamental, que futuro poden ter as nosas sociedades? Pode chamarse plenamente xusta unha comunidade que deixa na sombra ao neno aínda non nado, ao ancián, ao enfermo, a quen sofre en silencio ou a quen depende enteiramente do coidado dos demais? A defensa da vida humana non é unha cuestión parcial nin un interese confesional: é unha meta de civilización”

“Unha lei non alcanza a súa verdadeira grandeza polo mero feito de ser formalmente aprobada; alcánzaa cando, alén de ser válida na súa forma, pode comparecer ante a dignidade da persoa e saír dese exame sen avergoñarse”

“A altura de miras consiste precisamente en mirar con máis fondura aquilo que está en xogo en cada decisión pública. Por iso, xunto ás respostas técnicas e as reformas legais, fai falta tamén unha renovación moral”

“Recoñecer que a liberdade moderna foi preparada tamén por unha longa educación da conciencia, profundamente marcada pola tradición cristiá”

“Invítovos a alzar, pois, a mirada: non para afastarse da realidade, senón para lembrar que toda decisión das autoridades públicas toca persoas de carne e óso, especialmente a quen ten menos forza para facerse oír. Porque a altura de miras consiste precisamente en mirar con máis fondura aquilo que está en xogo en cada decisión pública. Por iso, xunto ás respostas técnicas e as reformas legais, fai falta tamén unha renovación moral”

“Que esta nobre nación xamais perda a memoria das súas raíces nin a audacia de mirar o futuro. Que España continúe sendo terra de encontro, de cultura, de solidariedade e de esperanza. E que a súa vida pública saiba unir sempre a firmeza das conviccións coa nobreza do diálogo e a grandeza do servizo”

Fonte: conelpapa.es